ΧΡΙΣΤΟΥ - ΓΕΝΝΑ

Είμαι έγκυος και έτσι φέτος τα Χριστούγεννα έχουν αποκτήσει για μένα άλλο νόημα.

Είναι σα μια «παγανιστική» γιορτή της Γέννησης, όπου το σημαντικό δεν είναι ο Χριστός, ως πρόσωπο, αλλά το ίδιο το Μυστήριο της Γέννας. Πώς, ξαφνικά, από την κοιλιά μιας γυναίκας «βγαίνει», δημιουργείται, γεννιέται ένας άλλος άνθρωπος. Ένα πράμα αλλόκοτο και μυστήριο και ... μέγα, δύσκολο να το πιστέψεις, δύσκολο να το συλλάβεις, και όμως καθημερινό και απλό και φυσικό ...

Μέσα στην πολυκοσμία των γιορτών, με τα γεμάτα μαγαζιά και την ασφυκτική κίνηση στους δρόμους, στο μετρό, περπατάω στο κέντρο της πόλης με τη φουσκωμένη κοιλιά μου και είμαι λιγάκι έξω από αυτά και αισθάνομαι λίγο φοβισμένη και με κουράζουνε...

Και σκέφτομαι μιαν άλλη έγκυο, 2000 τόσα χρόνια πριν, κι αυτή λιγάκι εκτός τόπου και χρόνου, να περιφέρεται μες την πολυκοσμία της Βηθλεέμ καθώς γινόταν η απογραφή των Ρωμαίων και να μη βρίσκει δωμάτιο και να τη βάζουν σε ένα στάβλο να κοιμηθεί, έγκυο γυναίκα (χωρίς κυριλέ μαιευτήρια, χωρίς Α και Β θέση, χωρίς επισκληρίδιο ή καισαρική, χωρίς προγεννητικό έλεγχο, μόνιτορ, αμνιοκεντήσεις, ντόπλερ... Χωρίς να ξέρει αν το μωρό της είναι αγόρι ή κορίτσι και χωρίς ποτέ να το έχει δει σε υπερηχογράφημα...)

... Και όλη η σκηνή είναι γεμάτη συμβολισμούς. Η Παναγία γεννάει στη φάτνη των αλόγων με τα ζώα γύρω της, τα άλλα θηλαστικά, που γεννάνε κι αυτά με παρόμοιο τρόπο, και ... σα να την καταλαβαίνουνε, σα να μαζεύονται γύρω της να τη βοηθήσουν, σα να την συν-αισθάνονται την ώρα αυτή ... (να και ύμνος στο φυσικό τοκετό, χωρίς περιττές ιατρικές παρεμβάσεις...)

Για τους πόνους και όλα αυτά δε μας λένε πολλά πράγματα, αλλά μετά, με το νεογέννητο Χριστούλη στην αγκαλιά της όλα δείχνουν γαλήνια, μια ειρηνική και απόκοσμη εικόνα, μια μαγική στιγμή ... Μας λένε για «το Θείο Βρέφος», αλλά δεν πρόκειται πιά μόνο για το συγκεκριμένο βρέφος, σαν όλα τα βρέφη να είναι κατά κάποιο τρόπο θεόσταλτα, καθώς δεν είναι οι γονείς τους που τα «φτιάξανε» (μέσα σε μια σύμβαση "γάμου"), κατά κυριολεξία, αλλά ο Θεός, πέρα και έξω από γάμους, προγραμματισμούς κ.ο.κ. Μην ξεχνάμε ότι ο Χριστός είναι το πιό διάσημο εξώγαμο της ιστορίας, καθώς ο πατέρας του δεν ήταν ο νόμιμος σύζυγος της μητέρας του...

Προ ημερών είχαν τα γενέθλιά μου.... Τέτοιες μέρες γεννήθηκα κι εγώ ... Άραγε να βλαστήμαγε ο μαιευτήρας, που του χαλάσανε την άδεια χρονιάρες μέρες; Να χάλασαν τα σχέδια των γονιών μου για το ρεβεγιόν;

... Καλά Χριστούγεννα!

ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ

Υπάρχει ένας τύπος που υποτίθεται ότι είχαμε, κάμποσα χρόνια πριν, grande amour, που λένε.

Grande amour? Όπως το πάρει κανείς, γιατί είχαμε και μεγάλη κόντρα μεταξύ μας. Πώς συνδυάζονται αυτά? Περίεργο μου φαίνεται τώρα.
Βασικά, να ποιό ήταν το πρόβλημά μου:

Είχα την αίσθηση, ότι ενώ εγώ είμαι ... μοντέρνα, προχωρημένη, ταξιδιάρα, διανοούμενη, με πολλά ενδιαφέροντα, όχι ξενέρωτη ή συμβιβασμένη ή μικροαστή, ο τύπος αυτός δεν μου το αναγνώρισε ποτέ.
Ήτανε μωρέ η εποχή που τελειώναμε το Πανεπιστήμιο, που ψαχνόμασταν τι θα κάνουμε μετά... Εγώ άρχισα να δουλεύω, ενώ εκείνος διάλεξε να συνεχίσει τις σπουδές στο εξωτερικό, σε άλλο κλάδο (ιστορία), από αυτό που σπουδάζαμε μέχρι τότε (νομικά).

Έτσι, ενώ εγώ έπρεπε να φορέσω (για πρώτη φορά στη ζωή μου) ταγιέρ και να ξυπνάω νωρίς να πηγαίνω στο γραφείο, πράματα πρωτόγνωρα για την μέχρι τότε φοιτητική ζωή μας, αυτός (όποτε ήταν στην Ελλάδα) ξύπναγε αργά, έβγαινε τα βράδια (που εγώ είχα αρχίσει να κοιμάμαι νωρίς), και κατά τα λοιπά ταξίδευε εδώ κι εκεί στην Ευρώπη, σα φοιτητής που εξακολουθούσε να είναι...
Αυτό το πράμα το θεώρησα μεγάλη πουστιά!

Κατά κάποιο τρόπο ήταν ... ταξικό, γιατί η οικογένειά του ήταν κάπως πιό καλοβαλμένη από τη δική μου, και οι δικοί του υποστήριζαν τη συνέχιση των σπουδών του, ενώ εγώ έπρεπε να δουλέψω. Αν επέμενα δηλαδή, οι δικοί μου θα με έστελναν κι εμένα στα Λονδίνα να σπουδάσω, από το υστέρημά τους. Αλλά για κάποιο λόγο, επειδή δεν τους περίσσευαν τα λεφτά, δεν ήθελα να το κάνω αυτό. Ήθελα να «μπω στην παραγωγή», να δουλέψω, δεν αισθανόμουν άνετα να σπουδάζω εσαεί με τα λεφτά των άλλων. Κι ενώ η δουλειά μου μου επέβαλε κάποιους περιορισμούς, δεν εισέπραττα από το φίλο μου κατανόηση για αυτό. Αντίθετα, εισέπραττα κάποιου είδους περιφρόνηση, του στυλ «άντε, συμβιβάστηκες με το κατεστημένο». Ενώ εκείνος παρέμενε τάχα «ελεύθερος και ωραίος» από ωράρια, dress code, έλλειψη ελεύθερου χρόνου, κούραση, ρουτίνα ...
Τελικά, άρχισα κι εγώ να τον προσβάλω. Όσο εκείνος υπαινισσόταν ότι εγώ είμαι "συμβιβασμένη", τόσο εγώ απαντούσα με υπαινιγμούς ότι είναι ένας "κηφήνας", που κάνει τη μεγάλη ζωή με τα "λεφτά του μπαμπά". Κι εκείνος δεν είχε λοιπόν κατανόηση από εμένα για αυτό που επέλεξε να κάνει.

Άρχισε τότε να κάνει παρέα με κάτι ηθοποιές που ήταν στο ίδιο μήκος κύματος, που ακολουθούσαν τάχα «το όνειρο της ζωής τους» (πάντα με τα λεφτά του μπαμπά), και μπορούσαν «να τον καταλάβουν» ...

Αυτό το «τακίμιασμα» με τους άλλους ... κηφήνες, που όλοι μαζί συνασπίζονταν και με κοίταζαν με δήθεν οίκτο «η καημένη ... πρέπει να ξυπνήσει νωρίς», δε μπόρεσα να το χωνέψω ποτέ. Γιατί υπήρχε και το σκεπτικό ότι αυτοί ήταν τάχα οι άνθρωποι της τέχνης, του πνεύματος, που δεν χωράνε σε ωράρια και δουλειές, που ζούνε ελεύθερα και μποέμικα... Ενώ εμείς, οι «άλλοι», είμαστε, λέει, οι «συμβιβασμένοι», οι στεγνοί, που δεν καταλαβαίνουμε από τέχνη και διανόηση, οπότε ... μας αξίζει το πρωϊνό ξύπνημα, το γκρι κουστουμάκι, η τρεχάλα μες το καυσαέριο στην πλατεία Κάνιγγος....
Τέτοια χοντροπροσβόλα ... εμείς ρε δεν είμαστε «της τέχνης» και «του πνεύματος»; Εμείς, με τα τόσα διαβάσματά μας, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, με το θέατρο που έχουμε δει, με το σινεμά, με τις ανησυχίες και τα ενδιαφέροντά μας (που μας τα πνίγει η ρουτίνα κι εμείς επιμένουμε να τα καλλιεργούμε με πείσμα τις λιγοστές ώρες που μας αφήνει ελεύθερες η κωλοδουλειά); Εμείς, που «υψώσαμε το κολλάρο του λογιστή στο λαιμό ενός ποιητή» - όπως λέει ο Φερνάντο Πεσσόα - με καθημερινό όμως πόνο ψυχής για αυτά που απαρνιόμαστε; Εμείς, που είχαμε ενδιαφέροντα κι ανησυχίες που αυτοί δεν είχαν ποτέ, που τους έλεγες «Ντοστογιέφσκι» και νομίζανε ότι είναι μάρκα σοκολάτας... Κι εκείνοι πάλι, τι ήταν; Άνθρωποι που δεν είχαν να επιδείξουν κανένα ταλέντο, καμμία ιδιαίτερη επίδοση σε τίποτα, εκτός από την χαρακτηριστική τους τεμπελιά και την ... αδιάντροπη τράκα. Έτσι μετριέται ρε γαμώτο η «καλλιτεχνικότης» ή η «διανόηση»; Από το πόσο αργά ξυπνάς κάθε πρωϊ και πόσα χρωστάς σε φίλους και γνωστούς, που τους μαδάς ανελέητα, καθώς είσαι μονίμως άφραγκος; Γιατί η αφραγκία να θεωρείται τεκμήριο καλλιτεχνικότητας και ... ελεύθερης σκέψης;

Για μερικούς μάλιστα το ανωτέρω "πακέτο" συνοδευόταν και από μια πλήρη έλλειψη οποιασδήποτε μόρφωσης, καθώς ήδη από το σχολείο απαξιούσαν να μελετήσουν ο,τιδήποτε σοβαρά, ακόμα κι αυτά που αφορούσαν την ίδια την τέχνη, με την οποία υποτίθεται ότι ήθελαν να ασχοληθούν ... Γιατί το να είσαι τενεκές δεν λεγόταν με το όνομά του αλλά είχε αναγορευθεί σε κάτι άλλο, σε «εγώ είμαι πλασμένος για άλλα»;

Τελικά «αυτοί που παριστάνουν τους έξυπνους εκνευρίζουν εμάς, τους πραγματικά έξυπνους»...
Νιααααα.... τα θυμήθηκα και εκνευρίστηκα...

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΙΑ;

Τι είναι "φιλία"; Έλα μου, ντε! Καλή ερώτηση.
Τα τελευταία χρόνια γέμισα "γνωστούς". Έζησα, σε ορισμένους χώρους, την εμπειρία να μπαίνω και να χαιρετάω δεξιά κι αριστερά σαν το βλαχοδήμαρχο. Αυτοί όλοι φυσικά δεν είναι "φίλοι" μου, είναι απλοί γνωστοί.
Ποιοί είναι λοιπόν οι φίλοι; Και τι διαφορά έχουν από τους "απλούς γνωστούς"; Από τις κοινωνικές συναναστροφές, από τους ανθρώπους που τους ξέρεις επαγγελματικά, που έχεις συμφέροντα, ή από τους ανθρώπους που μοιράζεσαι κάποια συγκεκριμένη ασχολία, ένα χόμπυ, ή που κάνεις παρέα, πίνεις ένα κρασάκι, λες κανένα αστειάκι, αλλά ως εκεί;
Δεν ξέρω ακριβώς. Πάντως με μερικούς ανθρώπους, που μπορεί να βρίσκονται ανάμεσα σε όλες αυτές τις γνωριμίες και τις συναναστροφές που μόλις περιέγραψα, γίνεται κάτι διαφορετικό. Κάποια στιγμή τολμάς να ανοιχτείς λίγο παραπάνω, ανοίγονται κι εκείνοι. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, δεν ξέρω πώς. Σα να περνάνε μηνύματα με το βλέμμα, και ξαφνικά ανάβει το πράσινο φως. Και η επικοινωνία, με μια μυστική συνεννοήση και των δύο, παύει να είναι επιφανειακή και επιπέδου "ωραίος καιρός σήμερα" και βαθαίνει... Σαν το βλέμμα να λέει, "Μίλα μου. Βγάλε τη συνήθη κοινωνική σου μάσκα. Έλα να τα πούμε όλα, από καρδιάς". Σα να μιλάνε δύο άνθρωποι που βρέθηκαν μαζί στη φυλακή, ναυαγοί στο ερημονήσι, μεταξύ ζωής και θανάτου. Εκεί, που δε χωράνε προσποιήσεις, μάσκες, κοινωνικές ευπρέπειες, ρόλοι, ταυτότητες. Εκεί που "δε με λένε Σταύρο και κυρ - Σταύρο, και αφέντη τσουτσουλομύτη. Μόνο Σταύρο με λένε. Μόνο Σταύρο με λένε..." (όπως λέει και το τραγουδάκι του Σαββόπουλου).

Μερικές φορές αυτό γίνεται μονόδρομα. Δηλαδή, εγώ μιλάω ανοιχτά κι ειλικρινά και ξεμπροστιάζομαι, και οι άλλοι κρατούν τις "πισινές" τους και τη "μάσκα", την "πανοπλία" τους, που τους προστατεύει. Αισθάνομαι τότε ότι η "φιλία" μας δεν είναι φιλία. Είναι κάτι ανολοκλήρωτο, μια σχέση που ματαιώθηκε, γιατί συνάντησε φραγμούς.

Μου λένε ότι φίλος είναι αυτός που σου συμπαραστέκεται στα δύσκολα. Συμφωνώ. Καλό είναι αυτό.

Μου λένε ότι φίλος είναι αυτός που σε καταλαβαίνει. Φυσικά.

"Φίλος είναι αυτός που δεν σε κρίνει". Χμμμμ.... εκεί διαφωνώ λίγο.

Οταν κάνω τον τετραπλό φόνο, θα εκτιμήσω το φίλο που δε θα μου γυρίσει την πλάτη και θα έρθει να με δει στη φυλακή. Αν πάρω ηρωϊνη, θα εκτιμήσω το φίλο που δεν θα με αποστραφεί σε στυλ "άντε από δω ρε πρεζόνι". Αλλά αυτός ο φίλος, αν είναι φίλος, δε νομίζω ότι θα πρέπει να νίψει τας χείρας του, και να μου πει, "εγώ είμαι μαζί σου ό,τι μαλακία και να κάνεις". Νομίζω ότι πρέπει να μου ρίξει ένα φάσκελο, και να μου πει "έκανες μαλακία". Αξίζει ακόμα και να μου πει "έκανες λάθος, και αν δεν επανορθώσεις, θα πάψω να είμαι φίλος σου". Η άπειρη κατανόηση όταν εγώ τα κάνω σκατά, δεν νομίζω ότι είναι καλό πράμα ...

'Εχω εκτιμήσει φίλους που αντί να μου πουν, "καλά κάνεις και μένεις με τους γονείς σου στα 30φεύγα", μου είπαν "μάζεψέ τα και φύγε". Που μου είπαν "με το γκόμενο αυτό δε βγαίνει άκρη. Παράτα τον." Αρκεί να είναι η γνώμη τους, αρκεί να λένε "η επιλογή είναι δική σου, αλλά εγώ στη θέση σου θα έκανα αυτό". Να είναι ειλικρινείς. Δεν προτιμώ κάποιον που ενώ βλέπει κάτι στραβό σε μένα, δεν μου το λέει "για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας". Σκληρή φιλία; Ναι, η αληθινή φιλία δεν είναι μόνο άβυσσος κατανόησης. Είναι και σκληρή.

Υπάρχουν και τύποι που φύλαγαν τον εαυτό τους καλά προφυλαγμένο από οποιαδήποτε κριτική, διότι δεν έδειχναν ποτέ ποιοί είναι, τι προβλήματα έχουν. Παρίσταναν μάλιστα ότι ... δεν έχουν. Μόνο εγώ είχα προβλήματα. Το βρίσκω άδικο, άνισο, και ματαιωτικό για τη φιλία...

Μου λένε επίσης και κάτι ανταλλακτικά, τύπου "ο τάδε είναι ο καλύτερος φίλος μου, γιατί μου βρήκε δουλειά, ή γιατί τότε που χρώσταγα μου δάνεισε λεφτά". Καλά είναι όλα αυτά, αλλά είναι λίγο "δούναι και λαβείν". Κι ο εργοδότης μου μου δίνει λεφτά, αλλά δεν είμαστε φίλοι. Γενικά το χρήμα για μένα καλό είναι να μην μπαίνει στη φιλία. Η φιλία είναι κάτι πέρα και έξω από τη "συναλλαγή". Έχει να κάνει με τα άϋλα...

Τέλος, μου λένε "φίλος μου είναι ο Τάδε, γιατί αν τον πάρω στις 3.00 τη νύχτα και του πω ότι έχω πρόβλημα, θα τρέξει". Για μένα, φίλος μου είναι και αυτός που στις 3.00 τη νύχτα θα μου πει "δε μπορώ", αν όντως δεν μπορεί. Γενικά εγώ δε θα πάρω φίλο στις 3.00 τη νύχτα, παρά μόνον αν είναι έσχατη ανάγκη. Πυρηνική καταστροφή, λ.χ. Θα σεβαστώ τον ύπνο του.

P.S. Σήμερα μου ήρθε στο μυαλό και γιατί είναι τόσο σημαντικές για μένα οι συζητήσεις, οι ειλικρινείς κουβέντες. Γιατί τις θεωρώ την "πεμπτουσία" της φιλίας. Σκέφτηκα ότι με την κουβέντα την εκ βαθέων (όχι με την ψεύτικη - επιφανειακή ψιλοκουβέντα) εγώ ... προχωράω μπροστά. Αλλάζω, βελτιώνομαι, ωριμάζω ... Ό,τι πρόοδο έχω κάνει ώς άνθρωπος, ως προσωπικότητα, την έχω κάνει από κάτι τέτοιες κουβέντες. Σαν ... ψυχοθεραπεία είναι. Και δεν είναι τόσο ότι ο άλλος θα μου πει καμμιά σοφή συμβουλή και θα μου δείξει το δρόμο (ίσα - ίσα, ο καλός φίλος δεν παριστάνει το δάσκαλο, περισσότερο ακούει). Με την πάρλα, με αυτά που λέω εγώ η ίδια, με την εκτόνωση που φέρνει το να πεις έστω σε κάποιον τον "πόνο" σου, το μυαλό μου πάει μπροστά, σκέφτεται, το βλέπει αλλιώς το πράγμα. Αλλά όταν οι κουβέντες δεν είναι γνήσιες, και ο άλλος δε μου δείχνει τον πραγματικό του εαυτό, τότε βγαίνουν λάθος συμπεράσματα. Γι' αυτό μου τη σπάει αυτό. Γιατί μου χαλάει την καλή κουβέντα, που θα με πήγαινε μπροστά, που θα μας πήγαινε και τους δύο (φίλους) μπροστά... γιατί η μη γνήσια κουβέντα σε κρατάει στάσιμο στα ίδια... Γι' αυτό ...

ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟΥΣ...

Σε συνέχεια του ... κοινωνιολογικού προβληματισμού που άνοιξα με το προηγούμενο ποστ, θέλω να αναφερθώ πάλι στους χωρισμένους φίλους.

Άντε και χωρίσανε από το μακροχρόνιο δεσμό τους (οι δεσμευμένοι), άντε και πήραν (ή έστω βάλανε μπρος) το διαζύγιο (οι παντρεμένοι).

Και τώρα;

Διαπιστώνω ότι περνάνε φάσεις (τις έχω περάσει κι εγώ). Στενοχώρια - κλάμα - καψουροτράγουδα - μπουζούκια - πενιές - βραδιές με φίλους και πολύ αλκοόλ - μέχρι που τελειώνει η περίοδος πένθους και ανακάμπτει κανείς σιγά σιγά και ξαναρχίζει τη ζωή του...

Ωστόσο, οι κρυψίνοες (αυτοί που επί γάμου ή δεσμού δεν μου λέγανε τα προβλήματά τους) συνεχίζουν το ίδιο βιολί: δεν μας λένε ότι είναι χάλια, ότι στενοχωρήθηκαν, ότι περνάνε περίοδο "πένθους". Όοοοχι. Αυτοί, πολύ γρήγορα, σπεύδουν να περάσουν στο επόμενο στάδιο: "ε, δεν έγινε και τίποτα. Σιγά. Τον/την έχω ξεπεράσει. Πάμε γι' άλλα". Χαρ, χαρ, χαρ (καγχασμός από μέρους μου).

Τι ξεπέρασες, ρε φίλε. Έτσι γίνονται αυτά;

Και τους βλέπεις, να θυμούνται κάτι πρώην γκόμενους/γκόμενες που είχαν στο ... σχολείο, και να τους παίρνουν τηλέφωνο στο ξεκούδουνο "γειά, είμαι ο Θανάσης από το 3ο Γυμνάσιο Ζωγράφου, σε θυμήθηκα μωρέ και είπα να δω τι κάνει εκείνη η ψυχή". Ζντόϊνγκ!!! Λες και ο άλλος είναι βλάκας και δεν καταλαβαίνει τι παίχτηκε, και πώς και τον/την θυμήθηκαν μόλις 18 χρονάκια μετά. Άλλοτε τρώνε βρισίδι (γιατί μετά από 18 χρόνια ο άλλος δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που είχες γνωρίσει και η κουβέντα πάει στραβά), άλλοτε μαθαίνουν (ζγκλούπ!) ότι ο άλλος/η άλλη έχει τώρα 3 παιδιά και 2 εγγόνια και ζει στο Κονέκτικατ... "Περίεργο, βρε παιδί μου, για δες..." Φοβερή κίνηση. "Θα πάρω τη Σούλα/το Μήτσο από το Γυμνάσιο". What were they thinking??? Εν τω μεταξύ, δε συνειδητοποιούν πόσο γνωστό, πόσο κλασσικό είναι αυτό που κάνουν, πόσο προφανές, πόσο εξαρχής καταδικασμένο... Πόσοι άλλοι το έχουν κάνει, μέχρι και σε ταινίες το βλέπεις ...

Μετά έχουμε άλλα. Γνωρίζουν διάφορα άτομα και ακούς προσδοκίες ... άμεσες. Βιάζονται πολύ. Κάτσε ρε φίλε. Δε σου είπε κανείς ότι στην εποχή μας οι σχέσεις είναι δύσκολες?? Hellooo??? Μήπως είναι τυχαίο ότι μια τηλεοπτική σειρά σαν το "Sex & the City" σπάει ταμεία παγκοσμίως?? Πώς έχεις την απαίτηση, μέσα σε μια μέρα/μια βδομάδα/ένα μήνα να βρεις παρέα/φίλους/γκόμενα, να ταιριάξεις τέλεια, να συνεννοηθείς, να "κάνεις χωριό" κ.ο.κ.??? Κι εμείς δηλαδή, οι χρόοοονια singles, με τις προβληματικές σχέσεις, μαλάκες είμαστε? Με ποιά λογική δεν θα περάσεις κι εσύ από σαράντα κύματα, από περίεργους/άσχετους/παρανοϊκούς/κάθε-καρυδιάς-καρύδι? Με ποιά λογική θα γνωρίσεις εσύ μπαμ με τη μία το "γαμώ-τα-άτομα"??? Κι άντε και το γνώρισες. Με ποιά λογική η σχέση θα σου κάτσει, πρώτον, και μετά θα κυλήσει, λέει, σα ... νεράκι? Ένω όλοι οι άλλοι έχουμε περάσει (και εξακολουθούμε να περνάμε) τον παθών μας τον τάραχο στις σχέσεις μας, βάσανα, προβλήματα, σκαμπανεβάσματα???

Και τέλος, έχουμε και όσα ΔΕΝ ξεπέρασες, αλλά λες ότι τα ξεπέρασες. Που ξεπετάγονται την άσχετη στιγμή. Εκεί που γνώρισες τον καινούριο/την καινούρια. Που κολλάς σε ένα συγκεκριμένο κουσούρι του και το μεγαλοποιείς, επειδή ήταν αυτό που σε είχε κάνει να υποφέρεις στην παλιά σου σχέση. Ή που είσαι ενθουσιασμένος/-η με τον Τάδε, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι αλκοολικός/ζηλιάρης/τσιγγούνης (όπως ο πρώην σου), ενώ έχει άπειρα άλλα - σημαντικότερα, ίσως - ελαττώματα, αλλά εσύ δεν τα βλέπεις, γιατί μόνο ένα σε καίει (να μην έχει ΤΟ κουσούρι του πρώην).

Παιδιά, υπομονή. Και ... υπομονή. Και μετά, κι άλλη υπομονή ... Θέλει χρόνο, θέλει κόπο, θέλει ενέργεια. Και κυρίως, θέλει παραπάνω χρόνο, παραπάνω κόπο, παραπάνω ενέργεια από ό,τι νομίζετε... Είναι κλασική η βιασύνη του ψυχικά ταλαιπωρημένου ανθρώπου που θέλει γρήγορες λύσεις, εδώ και τώρα, άμεση παρηγοριά για τα παλιά... Δε γίνεται έτσι όμως, γιατί κι οι άλλοι έχουν τα δικά τους προβλήματα και δεν μπορούν να σου προσφέρουν εσένα αυτό που θέλεις τώρα αμέσως. ΥΠΟΜΟΝΗ ΛΟΙΠΟΝ...

ΟΙ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟΙ ΔΕ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝΕ ΠΟΤΕ

Πόσο ειλικρινείς, γνήσιοι, αληθινοί είμαστε στις σχέσεις μας; Δείχνουμε ποιοί είμαστε ή παριστάνουμε ότι είμαστε ... κάποιοι άλλοι; Mήπως παριστάνουμε ότι είμαστε πιό... χαρούμενοι, πιό κοινωνικοί, πιό εύθυμοι, πιό ευδιάθετοι, πιό ... χωρίς προβλήματα;

Συνειδητοποίησα το εξής:

Μερικοί φίλοι μου είναι ελεύθεροι, άλλοι είναι παντρεμένοι, και μερικοί έχουν ήδη πάρει διαζύγιο.

Θα έλεγε κανείς ότι αυτοί που πήραν τα διαζύγια είναι αυτοί που ξέραμε ότι δεν τα πάνε καλά, έχουν προβλήματα, τσακώνονται συνέχεια κ.ο.κ.

Αμ, δε! Τα γνωστά μου ζευγάρια που έχουν πάρει μέχρι τώρα διαζύγιο, συμπτωματικά, είναι αυτά που πριν χωρίσουν ήταν ... ιδανικά.

Όλα "πήγαιναν καλά"!

Πήγαινα εγώ και σιχτίριζα τους εκάστοτε γκόμενους και εραστές, και οι γυναίκες των φίλων μου ποτέ δεν είχαν να μου πουν κακή κουβέντα για τον άντρα τους. Απορούσα κι έλεγα πως κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Δεν μπορεί εγώ να πέφτω πάντα στο μαλάκα, ενώ η Χριστίνα/η Ελένη/η Μαρία έχουν βρει τον ιδανικό σύντροφο, τον ευγενέστατο, τον πιστό, τον υποδειγματικό ...

Ποτέ δεν είχαν βρίσει τη μάνα του. Ποτέ δεν είχαν σιχτιρίσει τη ρουτίνα. Ποτέ δεν καυγάδισαν μαζί του μπροστά μου. Ποτέ δεν μου είπαν ότι καυγάδισαν έστω την προηγουμένη. Ποτέ. Μέχρι που μια ωραία πρωϊα μου είπαν "ξέρεις, με τον Τάκη/Μήτσο/Θανάση χωρίζουμε". Προσπάθησα να το διαπραγματευτώ, να δω μήπως υπάρχει κάποια ελπίδα, όχι, ήταν τελεσίδικο. "Διαζύγιο".

Αντιθέτως, τα ζευγάρια που παραμένουν μαζί, είναι αυτοί που έχουν ρίξει άπειρους καυγάδες. Μπροστά μου αλλά και μόνοι τους. Που η φίλη μου, στον καφέ, συχνά μου εκμυστηρέυεται "άστα. Γίναμε κώλος πάλι χτές βράδυ με τον Κώστα, κοντέψαμε να χωρίσουμε", ή "αμάν πιά η μάνα του". Ο σύζυγος κάνει πού και πού καμμιά χοντράδα, ξεχνάει γενέθλια και επετείους, γλυκοκοιτάει καμιά γκόμενα, άκουω παράπονα "έχουμε χρόνια να πάμε κάπου οι δυό μας", για δώρα ούτε λόγος.

Από τους νυν χωρισμένους δεν είχε ποτέ αναφερθεί κανένα πρόβλημα. Μπροστά μου ήταν μεταξύ τους όλο γλύκες και σορόπια. "Η μητέρα του Θανάση είναι μια θαυμάσια κυρία, τα πηγαίνουμε υπέροχα". Ο σύζυγος ενίοτε γύριζε από τη δουλειά με λουλούδια ή κάποιο ξαφνικό δωράκι και η προσφώνηση ήταν "αγάπη μου". Τα δείπνα τετ-α-τετ και τα ρομαντικά ταξίδια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Κι από 'κει και πέρα άρχιζαν οι υποδείξεις για τα δικά μου προβλήματα "πρέπει να βρεις ένα καλό παιδί" ("σαν τον δικό μου" εννοείται...). Ποοολύ αργότερα έμαθα, επί διαζυγίου, για τη μόνιμη γκόμενα που είχε ο "ιδανικός" σύζυγος ήδη από το βράδυ του μπάτσελορ πάρτυ, και για τις δύο -τρεις επικουρικές (μερικές ήταν οι γκόμενες των ... φίλων του!), ή για το ότι εδώ και 4 χρόνια το ζευγάρι δεν είχε πιά σεξουαλική ζωή, κι άλλα τέτοια ...

Δεν θα το ανέφερα, αν δεν ήταν κάτι που επαναλαμβάνεται, αν δεν το είχα δει όχι στο πρώτο ζευγάρι φίλων που παίρνει διαζύγιο, αλλά και στο δεύτερο, στο τρίτο, στο τέταρτο...

Τι παίζει; Μήπως μας έχει φάει η βιτρίνα και το δήθεν; Όλοι αυτοί οι τύποι ήταν ευτυχείς και μετά τους έκατσε στραβά το πράγμα, ή μήπως υπέφεραν εξαρχής, είχαν προβλήματα και αδιέξοδα και τα έκρυβαν επιμελώς, μη και τους χαλάσει η μόστρα; Και αν ήταν έτσι, γιατί τόση υποκρισία; Γιατί εγώ, η γνωστή ξεπατοκαλάθα, να τους λέω ανοιχτά τα προβλήματά μου, με το νι και με το σίγμα, κι αυτοί να μου κρύβουν τα δικά τους;

Μήπως, όπως στο γνωστό ανέκδοτο, περιφερόμαστε με τα άντερα έξω και φωνάζουμε "πάλι καλά που δεν πάθαμε και τίποτα";

Το εθνικό "Ταμπού"

Η ιστορία με το Πολυτεχνείο και το πανεπιστημιακό άσυλο δεν είναι θέμα πολιτικό.

Είναι θέμα ψυχολογικό. Κάτι σαν ... συλλογική, εθνική νεύρωση.

Όταν μπαίνουν διάφοροι στο Πολυτεχνείο και τα σπάνε, κανείς δεν τολμάει να επέμβει, γιατί όλοι φοβούνται το συμβολισμό: Στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το '73 η χούντα μιλούσε για "αναρχικούς" και "ταραξίες" και εισέβαλε με το τανκ για να "επιβάλει την τάξη".

Κατά τον ίδιο τρόπο σήμερα, όποιος διατάξει να μπει η αστυνομία στο Πολυτεχνείο θα είναι, στη συνείδηση πολλών, όμοιος με τους χουντικούς. Και φυσικά κανείς δεν θέλει να ταυτιστεί με αυτούς.

Έτσι κάθε χρόνο το Πολυτεχνείο καίγεται. Επειδή κουβαλάει αυτούς ακριβώς τους συμβολισμούς...

Η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει ακόμα να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα στον αυταρχισμό και την πλήρη ασυδοσία. Αυτό φαίνεται και σε άλλες εκδηλώσεις και φαινόμενα της κοινωνικής μας ζωής, όπως είναι οι καταλήψεις στα σχολεία, η όλη κατάσταση στην παιδεία. Η χώρα μας πάει από το ένα άκρο στο άλλο, από τα χαστούκια, τα μαθητικά πηλίκια, τα κοντοκουρεμένα κεφάλια και τις ποδιές, στα σχολεία των καταλήψεων και της κρατικής αδιαφορίας. Έννοιες όπως η αυτοπειθαρχία ή η αυτοσυγκράτηση είναι άγνωστες. Για πολλούς "δημοκρατία" και "ελευθερία" είναι συνώνυμα του ¨μπάτε σκύλοι αλέστε", της βίας και του χάους... Αδιέξοδο.

"Who's chopper is this? - It's Zed's. - Who's Zed? - Zed's dead, baby. Zed's dead." (Από το Pulp Fiction, του Quentin Tarantino)

Η εγκυμοσύνη έχει τις δυσκολίες της... Μία από αυτές είναι ότι μένω αρκετά σπίτι. Και (αναπόφευκτα) υφίσταμαι τα χαζά που συμβαίνουν στην καθημερινότητα της πολυκατοικίας. Που αλλιώς ίσως να μην τα πρόσεχα ποτέ, αλλά τώρα πραγματικά μου "μπαίνουν στη μύτη".

Παλιά είχαμε το ντράμερ. Ένα γκαγκά δεκαεφτάχρονο στο ισόγειο που δεν ξέρω ποιός μαλάκας του είχε χαρίσει ένα σετ ντράμς και βάραγε ολημερίς, γιατί δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι τα ντραμς είναι κι αυτά ένα μουσικό όργανο και χρειάζεται κάποια τεχνική για να τα παίξεις. Αυτός τα είχε για εκτόνωση, κάτι σα ... σάκο του μποξ ένα πράμα. Και σειόταν ο τόπος, μεταδιδόταν ο ήχος μέσα από τα ντουβάρια. Όταν, δε, του έλεγες να σταματήσει λίγο, το επιχείρημα ήταν "μα γιατί; Αφού δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας!". Λες και, έτσι και δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας, μπορεί ο καθένας να πάρει τίποτα χειροβομβίδες και να τις σκάει μες το διαμέρισμα, έτσι για πλάκα, να περνάει η ώρα... Ευτυχώς αυτός μετακόμισε εδώ και μερικούς μήνες και βρήκαμε την υγειά μας.

Τώρα μας προέκυψε ο ... "τσοπεράς". Αν είναι δυνατόν. Εν έτει 2006, βρέθηκε στη φιλήσυχη μεσο-αστική πολυκατοικία μας ΑΛΛΟΣ πιτσιρικάς, που έχει αφήσει μακρύ μαλλί, φαβορίτα και φοράει δερμάτινο μπουφάν, λες και βγήκε από καμμιά ταινία του '60 με τους Hells' Angels και τον Easy Rider. Νοσταλγός του ροκ εν ρολ. Πού το θυμήθηκε το τσόπερ, από πού είχε τις αναφορές, τις παραστάσεις και το ανακάλυψε, είναι ένα μυστήριο. Υπάρχει comeback φαίνεται. Άντε, περιμένω να βγει και κανάς Καρατζαφέρης, μαζί με το Βύρωνα Πολύδωρα και τον Καρβέλα από καμμιά γωνία, με τις Harley Davidson, να κάνουνε παρέα (τη σήμερον ημέρα κάτι τέτοιοι μόνο έχουν Χάρλεϋ). Το γεγονός είναι ότι ο "τσοπεράς" πηγαινοέρχεται πρα-πρα-πρα με το κλαστήρι που κάνει τρομακτικό θόρυβο, το βάζει στον κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας που ΔΕΝ είναι γκαράζ και η ζωή μας έχει γίνει κόλαση ...

Εν τω μεταξύ, κανείς δεν διαμαρτύρεται. Έτσι και με τον ντράμερ. Και όλοι στην πολυκατοικία είναι κάτι γερόντια, θα νόμιζε κανείς ότι είναι αρκετά συντηρητικοί άνθρωποι για να δέχονται αδιαμαρτύρητα κάτι τέτοια. Εχω την υποψία ότι ετούτος εδώ είναι ο γιόκας του διαχειριστή, γι' αυτό χαίρει ασυλίας. Αλλά τείνω και να πιστέψω ότι είναι όλα τα γερόντια... κουφά, και γι' αυτό δεν έχουν πρόβλημα ...

Se triti glossa!

"Mancher wird niemals Mensch, bleibt Frosch, bleibt Eidechse, bleibt Ameise. Mancher ist oben Mensch und unten Fisch. Aber jeder ist ein Wurf der Natur nach dem Menschen hin. Und allen sind die Herkuenfte gemeinsam, die Muetter, wir alle kommen aus demselben Schlunde; aber jeder strebt, ein Versuch und Wurf aus den Tiefen, seinem eigenen Ziel zu. Wir koennen einander verstehen; aber deuten kann jeder nur sich selbst."

(Hermann Hesse, Demian)

Se alli glossa!...

"...Mme de Guermantes s'avan?a d?cid?ment vers la voiture et redit un dernier adieu ? Swann.

«Vous savez, nous reparlerons de cela, je ne crois pas un mot de ce que vous dites, mais il faut en parler ensemble. On vous aura b?tement effray?, venez d?jeuner, le jour que vous voudrez (pour Mme de Guermantes tout se r?solvait toujours en d?jeuners), vous me direz votre jour et votre heure», et relevant sa jupe rouge elle posa son pied sur le marchepied.

Elle allait entrer en voiture, quand, voyant ce pied, le duc s'?cria d'une voix terrible : «Oriane, qu'est-ce que vous alliez faire, malheureuse. Vous avez gard? vos souliers noirs ! Avec une toilette rouge ! Remontez vite mettre vos souliers rouges? »« Hein, nous M. de Guermantes, les pauvres maris, on se moque bien d'eux, mais ils ont du bon tout de m?me. Sans moi, Oriane allait d?ner en souliers noirs»

(M. Proust, A la recherche du temps perdu)

Marriage

"(...)
You were born together, and together you shall be forevermore.
You shall be together when white wings of death scatter your days.
Aye, you shall be together even in the silent memory of God.
But let there be spaces in your togetherness,
And let the winds of the heavens dance between you.
Love one another but make not a bond of love:
Let it rather be a moving sea between the shores of your souls.
Fill each other's cup but drink not from one cup.
Give one another of your bread but eat not from the same loaf.
Sing and dance together and be joyous, but let each one of you be alone,
Even as the strings of a lute are alone though they quiver with the same music.
Give your hearts, but not into each other's keeping.
For only the hand of Life can contain your hearts.
And stand together, yet not too near together:
For the pillars of the temple stand apart,
And the oak tree and the cypress grow not in each other's shadow."

Khalil Gibran (The Prophet)

Two Cheers for Democracy

"... I believe in aristocracy though - if that is the right word, and if a democrat may use it. Not an aristocracy of power, based upon rank and influence, but an aristocracy of the sensitive, the considerate, and the plucky. Its members are to be found in all nations and classes, and all through the ages. And there is a secret understanding between them when they meet. They represent the true human tradition, the one permanent victory of our queer race over cruelty and chaos. Thousands of them perish in obscurity; a few are great names. They are sensitive for others as well as for themselves, they are considerate without being fussy, their pluck is not swankiness but the power to endure, and they can take a joke."

E. M. Forster's "Two Cheers for Democracy"

Για την εγκυμοσύνη (ΙΙ)

Θυμάστε που στις ταινίες συνήθως όταν θέλουν να δείξουν ότι κάποια είναι έγκυος, τη βάζουν και λιποθυμάει; Έ, λοιπόν, δεν το περίμενα, αλλά είναι ... βγαλμένο από τη ζωή. Ως έγκυος, ειδικά όταν πρέπει να σταθώ όρθια για πολλή ώρα, λ.χ. στο μετρό, δεν αντέχω, νιώθω ότι θα πέσω κάτω. Και δεν το είχα καταλάβει, παλιά όταν έβλεπα εγκύους θεωρούσα ότι τους δίναμε τη θέση μας στο μετρό ή στο λεωφορείο λόγω ... βάρους, για να μην κουράζονται. Όχι, λοιπόν, δεν είναι το βάρος, εγώ δεν έχω ακόμα καμμιά μεγάλη κοιλιά. Το πρόβλημα είναι η ζαλάδα της ορθοστασίας, κάτι σαν υπόταση, που σου κόβονται τα γόνατα ...

On children

Kahlil Gibran

Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life's longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you yet they belong not to you.
You may give them your love but not your thoughts,
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams.
You may strive to be like them, but seek not to make them like you.
For life goes not backward nor tarries with yesterday.
You are the bows from which your children as living arrows are sent forth.
The archer sees the mark upon the path of the infinite, and He bends you with His might that His arrows may go swift and far.
Let our bending in the archer's hand be for gladness;
For even as He loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable.

To-morrow, and to-morrow, and to-morrow...

"To-morrow, and to-morrow, and to-morrow,
Creeps in this petty pace from day to day,
To the last syllable of recorded time;
And all our yesterdays have lighted fools
The way to dusty death.
Out, out, brief candle!
Life's but a walking shadow; a poor player,
That struts and frets his hour upon the stage,
And then is heard no more: it is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury,
Signifying nothing."

Shakespeare, Macbeth (V, v, 19)

(Διευκρίνιση: Μερικοί φίλοι μου έστειλαν μηνύματα πανικόβλητοι "είσαι καλά??" Απλά μου αρέσει πολύ αυτός ο μονόλογος, και θεωρώ ότι έχει διαχρονικό και πανανθρώπινο νόημα. Κατά τα λοιπά είμαι πολύ καλά κι εγώ και το μωρό! Φαίνεται οτι ο Σέξπηρ δεν προσφέρεται για εγκύους!... Προσεχώς ... Ξανθή Περάκη!)

Για την εγκυμοσύνη...

1ον.

Όλοι μου 'χανε πει κάτι μεγαλοστομίες "φοβερή εμπειρία", "αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να το καταλάβεις", "η ολοκλήρωση της γυναίκας" και διάφορα γούτσου-γούτσου για το μωράκι... Κιτσαρίες, θεωρητικολογίες!... Κανείς όμως δεν είχε αναφέρει κάτι ... λεπτομέρειες μεν (μπροστά στο ... θαύμα της γέννησης!), αλλά ... σημαντικότατες, καυτές, θα έλεγα, λεπτομέρειες: όπως λ.χ. ότι παθαίνεις τρελλή δυσκοιλιότητα, που μοιάζει να μην καταπολεμιέται με τίποτα και φτάνει σε extreme καταστάσεις με αίμα και πόνο (συγγνώμη για τις αηδιαστικές περιγραφές, αλλά κάποιος πρέπει να πει επιτέλους τα πράγματα με το όνομά τους!). Και όταν πιά είσαι μέσα στο παιχνίδι και αναφέρεις τα ... παθήματά σου, τότε σου λένε όλες, "α, ναι, είναι πολύ συνηθισμένο, είχα κι εγώ"... Και τότε γιατί δεν μου το λέγατε, ρε φίλε; Να ξέρω κι εγώ πού βαδίζω;; Και με είχατε πήξει στα ειδυλλιακά, χνουδωτά παιχνιδάκια και δαντέλες τσίου - τσίου;

2ον.

Είμαι λίγο σε περίεργη φάση. Παθαίνω κάτι ξαφνικές υπνηλίες, κουράζομαι εύκολα, έχω υπερευαισθησία στις οσμές... Άντε τώρα να τα εξηγήσεις αυτά στους τρίτους. Γιατί υπάρχουν οι εργένηδες φίλοι (και φίλες) που παίρνουν ζωηροί - ζωηροί τηλέφωνο, πάνω στην απογευματινή μουργέλα, και μου κάνουν προτάσεις τύπου "πάμε σε λάτιν πάρτυ;" και κάτι τέτοια... Οι καημένοι, έχουν καλή πρόθεση, να'ναι καλά που με σκέφτονται και με περιλαμβάνουν στα σχέδιά τους... Αλλά πού να καταλάβουν τώρα πόσο εκτός θέματος είναι... Εμένα μου είναι αδύνατο να σταθώ ώρες όρθια, ζαλίζομαι, κουράζομαι, και μου είναι αδύνατο να είμαι σε χώρο που καπνίζουν, πράγμα που καθιστά απαγορευτικό το να πάω σε μπαρ ή πάρτυ... Και δε μου λείπει κιόλας. Κατά κάποιο τρόπο σα να έχουν αλλάξει τα ενδιαφέροντα και οι προτεραιότητες μου. Παλιά το παν ήταν οι έξοδοι και οι διασκεδάσεις με τους φίλους, το σινεμά, τα μπαρ... Τι άλλο να κάνεις; Τώρα αυτά όλα μου είναι τελείως αδιάφορα. Τα σκέφτομαι σαν ... σκέτη κούραση! Προτιμώ χίλιες φορές να κάτσω με τη μαμά μου να φτιαξουμε το στρίφωμα της κουρτίνας ή να δω ντοκυμαντέρ για τα μωρά και την ανάπτυξή τους...

3ον.

Με τους εργένηδες φίλους, για τους λόγους που εξήγησα παραπάνω, σα να μην "κολλάμε" πια. Αυτοί θέλουν να βγούν, να σταθούν όρθιοι (!) σε θορυβώδη μπαρ, να καπνίσουν, να πιούν (πράγματα απαγορευμένα και από ... αδιάφορα έως κουραστικά για μένα). Από την άλλη, έχεις τους παντρεμένους. Αυτοί όμως είναι παντρεμένοι καιρό, τα παιδιά τους είναι ήδη 4-6 ετών, είναι πολύ ... προχωρημένοι για μένα. Και είναι και βαρετοί, μικροαστοί κάπως, έχουν ήδη κοιλίτσες, φαλάκρες... (παρένθεση: εκτός από τους ειλικρινείς παντρεμένους - μικροαστούς "είμαι και το χαίρομαι", υπάρχει και η άλλη, χειρότερη κατηγορία: οι "είμαι παντρεμένος/βολεμένος/μικροαστός/μεσήλικας του κερατά, αλλά το παίζω νέος, άνετος, μποέμ, γλετζές, δήθεν βγαίνω, δήθεν χορεύω ...". Χάλια δηλαδή!). Εδώ δεν τους έκανα παρέα ελεύθερη για αυτούς ακριβώς τους λόγους! Και τώρα το παίζουν και ειδήμονες, "να κάνεις αυτό", "να κάνεις εκείνο", και όλα πιά τα ξέρουνε τα περί εγκυμοσύνης, και όλα πια τα έχουν περάσει... Άσε με ρε φίλε να ζήσω τη φάση μου, κάθε πράμα στην ώρα του, μην προτρέχεις ... Αααχ... Με κανέναν δεν ταιριάζω σ' αυτή τη φάση... το καλύτερο θα ήταν να βρω μια φίλη που να είναι κι αυτή έγκυος ακριβώς τώρα. Μόνο αυτή θα μπορούσε να με καταλάβει!! (ψιτ, εσύ που διαβάζεις αυτό το ποστ, αν είσαι έγκυος 3-4 μηνών, στείλε μήνυμα να τα πούμε!!!)

ΕΝ ΟΨΕΙ ΕΚΛΟΓΩΝ ...

Πριν από μερικά χρόνια, είχα πάει δικαστική αντιπρόσωπος στις δημοτικές εκλογές σε ένα χωριό της ορεινής Ναυπακτίας.

Όπως συνήθως συμβαίνει στις δημοτικές εκλογές, την πρώτη Κυριακή δεν βγήκε ούτε δήμαρχος, ούτε νομάρχης. Οπότε την επόμενη εβδομάδα έπρεπε να γίνουν ξανά - μανά, επαναληπτικές εκλογές, με μόνο δύο υποψηφίους: έναν του ΠΑΣΟΚ και έναν της Ν.Δ.

Στις επαναληπτικές εκλογές, ήρθε κάποια στιγμή να ψηφίσει ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος, τρεμάμενος, λίγο κουφός, με τη μαγκούρα του. Αφού ψήφισε για δήμαρχο, πήγε κούτσα - κούτσα να φύγει, χωρίς να ψηφίσει για νομάρχη (υπήρχαν δύο χωριστές κάλπες).

Τον φωνάξαμε πίσω εμείς της εφορευτικής επιτροπής: "Παππού, πρέπει να ψηφίσεις και για νομάρχη!" Ο παππούς δεν πολυκαταλάβαινε τι του λέμε, έγινε σούσουρο. Τελικά καταλάβαμε ότι δεν του είχε πει κανείς ότι ήταν διπλές οι εκλογές και την δεύτερη Κυριακή (οι νομαρχιακές εκλογές δεν είχαν τόσο ενδιαφέρον για την τοπική κοινωνία, σε αντίθεση με τις δημαρχιακές, που τους "έκαιγαν" περισσότερο).

Ο παππούς αντιδρούσε, φώναζε, δεν ήθελε να ψηφίσει για νομάρχη, αλλά του εξηγήσαμε ότι δεν γίνεται αυτό, όσοι ψήφιζαν στη μία κάλπη, έπρεπε να ρίξουν ψήφο και στην άλλη, για λόγους τάξεως της εκλογικής διαδικασίας.

Με τα πολλά, μας λέει "είμαι αγράμματος!". Δεν μπορούσε να διαβάσει για να διαλέξει ψηφοδέλτιο (το ψηφοδέλτιο του δημάρχου του το είχαν βάλει οι καλοθελητές, διπλωμένο, στην τσέπη).

Το κουβεντιάσαμε μεταξύ μας, και αποφασίσαμε να πάει μαζί του στο παραβάν ένα μέλος της εφορευτικής επιτροπής, να του τα διαβάζει. Πήγε ένας νεαρός.

Μόλις μπήκαν στο παραβάν, εμείς οι υπόλοιποι απ' έξω ακούσαμε την εξής στιχομυθία (τώρα σκεφτείτε ότι όσοι ήταν μέσα στο εκλογικό τμήμα ήταν συγχωριανοί του παππού, οπότε τον πείραζαν, πειράζονταν μεταξύ τους, γελούσαν με όλα αυτά, γινόταν η σχετική πλάκα):

"Τι είν΄τούτο;" ρώτησε ο παππούς (με τη χαρακτηριστική του τοπική προφορά).

"Τούτο είναι το ψηφοδέλτιο του Τάδε", απάντησε ο νεαρός (και είπε το όνομα του υποψηφίου της Ν.Δ.)

"Αχά. Κι 'τούτο;" ξαναρώτησε ο παππούς, δείχνοντας το δεύτερο ψηφοδέλτιο.

"Τούτο είναι του Δείνα", είπε ο νεαρός (και είπε το όνομα του υποψηφίου του ΠΑΣΟΚ)

"Κι 'τούτο;" ρώτησε ο παππούς, δείχνοντας το τρίτο και τελευταίο ψηφοδέλτιο, το λευκό. "Τι είν' τούτο; "Στου διάουλου κι οι δυό;" Αυτό θέλω να μ' βάνεις!..."

Νομίζω ότι αυτός ήταν ο καλύτερος ορισμός του "λευκού" που έχω ακούσει ποτέ...

 

Βρωμερά πούρα!!!

Επανήλθα, μοναδικέ μου αναγνώστη!

Καταρχήν, είμαι έγκυος. Περί αυτού σε προσεχές ποστ (φοβερή εμπειρία, αλλά και κάτι πολύ απλό και φυσικό, μην περιμένεις τίποτα εξαντρίκ).

Αλλά σήμερα θέλω να πω τον πόνο μου για κάτι άλλο. Ίσως βέβαια λόγω εγκυμοσύνης να είμαι τώρα πιό ευαίσθητη στις μυρωδιές. Αλλά, ρε γαμώτο μου, τι μάστιγα είναι αυτή με τα πούρα!!!!

Ας πάρουμε το πράγμα από την αρχή.

Κάποτε ο κόσμος κάπνιζε. Τσιγάρα. Άσσος φίλτρο, π.χ. Άντε κανά Μάλμπορο.

Κι αυτό ενοχλητικό είναι. Και με τα τσιγάρα ντουμανιάζει ο τόπος και βρωμάει τσιγαρίλα. Ειδικά στους χώρους δουλειάς είναι ανυπόφορο, και ξέρετε πώς είναι τα κτίριά μας στο κέντρο της Αθήνας όπου βρίσκονται συνήθως τα γραφεία, στενάχωρα, μικρά, ανήλιαγα, με κακό εξαερισμό...

Αλλά τώρα, έχουμε και το λάιφ-στάιλ.

Ο κάθε καράβλαχος, ακόμα δεν ήρθε απ' το χωριό του, ακόμα δεν πέταξε το ταγάρι και τη γκλίτσα, ακόμα δεν ξεμύρισε από την προβατίλα, έχει διαβάσει όμως τα περιοδικά του Κωστόπουλου και ... σπεύδει να κοτσάρει ένα πούρο στο στόμα, χοντρό χοντρό, κουβανέζικο, σαν τον αλήστου μνήμης μεγαλοπαράγοντα Ψωμιάδη με τη μουστάκα. Το πατροπαράδοτο τσιγαράκι του φαίνεται πιά μπανάλ. Ενώ το χοντρόπουρο είναι στάτους, πάει. Άπαξ και το φουμάρισες έγινες, να πούμε, μεγαλοδικηγόρος, μεγαλοεπιχειρηματίας ... Κάτι "μεγαλό-" τελοσπάντων.

Το κακό είναι ότι γίνανε πολλοί. Σε κάθε μικρογραφειάκι, ανήλιαγο κι ανάερο, είναι κι από ένας κουτσοδικηγοράκος, κακομούτσουνος και κακορίζικος, με φτηνό κουστούμι και ακριβό πούρο. Λεφτά δεν έχει (τα 'φαγε στα πούρα). Πελάτες δεν έχει. Κι όσο δεν έχει, τόσο φουμάρει μανιωδώς το πούρο του, να πάνε κάτω τα φαρμάκια... Κι από πάνω, από κάτω, από δίπλα, στα άλλα γραφειάκια - bunker, καθόμαστε εμείς, οι ταλαίπωροι, και υφιστάμεθα το ντουμάνι και την πουρίλα...

GLORIA

"She's tough... but she sides with the little guy. And she's out to beat the mob at their own game."

ΑΣΤΥΛΕΓΑΝΔΡΟΣ 2006