ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟΥΣ...

Σε συνέχεια του ... κοινωνιολογικού προβληματισμού που άνοιξα με το προηγούμενο ποστ, θέλω να αναφερθώ πάλι στους χωρισμένους φίλους.

Άντε και χωρίσανε από το μακροχρόνιο δεσμό τους (οι δεσμευμένοι), άντε και πήραν (ή έστω βάλανε μπρος) το διαζύγιο (οι παντρεμένοι).

Και τώρα;

Διαπιστώνω ότι περνάνε φάσεις (τις έχω περάσει κι εγώ). Στενοχώρια - κλάμα - καψουροτράγουδα - μπουζούκια - πενιές - βραδιές με φίλους και πολύ αλκοόλ - μέχρι που τελειώνει η περίοδος πένθους και ανακάμπτει κανείς σιγά σιγά και ξαναρχίζει τη ζωή του...

Ωστόσο, οι κρυψίνοες (αυτοί που επί γάμου ή δεσμού δεν μου λέγανε τα προβλήματά τους) συνεχίζουν το ίδιο βιολί: δεν μας λένε ότι είναι χάλια, ότι στενοχωρήθηκαν, ότι περνάνε περίοδο "πένθους". Όοοοχι. Αυτοί, πολύ γρήγορα, σπεύδουν να περάσουν στο επόμενο στάδιο: "ε, δεν έγινε και τίποτα. Σιγά. Τον/την έχω ξεπεράσει. Πάμε γι' άλλα". Χαρ, χαρ, χαρ (καγχασμός από μέρους μου).

Τι ξεπέρασες, ρε φίλε. Έτσι γίνονται αυτά;

Και τους βλέπεις, να θυμούνται κάτι πρώην γκόμενους/γκόμενες που είχαν στο ... σχολείο, και να τους παίρνουν τηλέφωνο στο ξεκούδουνο "γειά, είμαι ο Θανάσης από το 3ο Γυμνάσιο Ζωγράφου, σε θυμήθηκα μωρέ και είπα να δω τι κάνει εκείνη η ψυχή". Ζντόϊνγκ!!! Λες και ο άλλος είναι βλάκας και δεν καταλαβαίνει τι παίχτηκε, και πώς και τον/την θυμήθηκαν μόλις 18 χρονάκια μετά. Άλλοτε τρώνε βρισίδι (γιατί μετά από 18 χρόνια ο άλλος δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που είχες γνωρίσει και η κουβέντα πάει στραβά), άλλοτε μαθαίνουν (ζγκλούπ!) ότι ο άλλος/η άλλη έχει τώρα 3 παιδιά και 2 εγγόνια και ζει στο Κονέκτικατ... "Περίεργο, βρε παιδί μου, για δες..." Φοβερή κίνηση. "Θα πάρω τη Σούλα/το Μήτσο από το Γυμνάσιο". What were they thinking??? Εν τω μεταξύ, δε συνειδητοποιούν πόσο γνωστό, πόσο κλασσικό είναι αυτό που κάνουν, πόσο προφανές, πόσο εξαρχής καταδικασμένο... Πόσοι άλλοι το έχουν κάνει, μέχρι και σε ταινίες το βλέπεις ...

Μετά έχουμε άλλα. Γνωρίζουν διάφορα άτομα και ακούς προσδοκίες ... άμεσες. Βιάζονται πολύ. Κάτσε ρε φίλε. Δε σου είπε κανείς ότι στην εποχή μας οι σχέσεις είναι δύσκολες?? Hellooo??? Μήπως είναι τυχαίο ότι μια τηλεοπτική σειρά σαν το "Sex & the City" σπάει ταμεία παγκοσμίως?? Πώς έχεις την απαίτηση, μέσα σε μια μέρα/μια βδομάδα/ένα μήνα να βρεις παρέα/φίλους/γκόμενα, να ταιριάξεις τέλεια, να συνεννοηθείς, να "κάνεις χωριό" κ.ο.κ.??? Κι εμείς δηλαδή, οι χρόοοονια singles, με τις προβληματικές σχέσεις, μαλάκες είμαστε? Με ποιά λογική δεν θα περάσεις κι εσύ από σαράντα κύματα, από περίεργους/άσχετους/παρανοϊκούς/κάθε-καρυδιάς-καρύδι? Με ποιά λογική θα γνωρίσεις εσύ μπαμ με τη μία το "γαμώ-τα-άτομα"??? Κι άντε και το γνώρισες. Με ποιά λογική η σχέση θα σου κάτσει, πρώτον, και μετά θα κυλήσει, λέει, σα ... νεράκι? Ένω όλοι οι άλλοι έχουμε περάσει (και εξακολουθούμε να περνάμε) τον παθών μας τον τάραχο στις σχέσεις μας, βάσανα, προβλήματα, σκαμπανεβάσματα???

Και τέλος, έχουμε και όσα ΔΕΝ ξεπέρασες, αλλά λες ότι τα ξεπέρασες. Που ξεπετάγονται την άσχετη στιγμή. Εκεί που γνώρισες τον καινούριο/την καινούρια. Που κολλάς σε ένα συγκεκριμένο κουσούρι του και το μεγαλοποιείς, επειδή ήταν αυτό που σε είχε κάνει να υποφέρεις στην παλιά σου σχέση. Ή που είσαι ενθουσιασμένος/-η με τον Τάδε, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι αλκοολικός/ζηλιάρης/τσιγγούνης (όπως ο πρώην σου), ενώ έχει άπειρα άλλα - σημαντικότερα, ίσως - ελαττώματα, αλλά εσύ δεν τα βλέπεις, γιατί μόνο ένα σε καίει (να μην έχει ΤΟ κουσούρι του πρώην).

Παιδιά, υπομονή. Και ... υπομονή. Και μετά, κι άλλη υπομονή ... Θέλει χρόνο, θέλει κόπο, θέλει ενέργεια. Και κυρίως, θέλει παραπάνω χρόνο, παραπάνω κόπο, παραπάνω ενέργεια από ό,τι νομίζετε... Είναι κλασική η βιασύνη του ψυχικά ταλαιπωρημένου ανθρώπου που θέλει γρήγορες λύσεις, εδώ και τώρα, άμεση παρηγοριά για τα παλιά... Δε γίνεται έτσι όμως, γιατί κι οι άλλοι έχουν τα δικά τους προβλήματα και δεν μπορούν να σου προσφέρουν εσένα αυτό που θέλεις τώρα αμέσως. ΥΠΟΜΟΝΗ ΛΟΙΠΟΝ...

ΟΙ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟΙ ΔΕ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝΕ ΠΟΤΕ

Πόσο ειλικρινείς, γνήσιοι, αληθινοί είμαστε στις σχέσεις μας; Δείχνουμε ποιοί είμαστε ή παριστάνουμε ότι είμαστε ... κάποιοι άλλοι; Mήπως παριστάνουμε ότι είμαστε πιό... χαρούμενοι, πιό κοινωνικοί, πιό εύθυμοι, πιό ευδιάθετοι, πιό ... χωρίς προβλήματα;

Συνειδητοποίησα το εξής:

Μερικοί φίλοι μου είναι ελεύθεροι, άλλοι είναι παντρεμένοι, και μερικοί έχουν ήδη πάρει διαζύγιο.

Θα έλεγε κανείς ότι αυτοί που πήραν τα διαζύγια είναι αυτοί που ξέραμε ότι δεν τα πάνε καλά, έχουν προβλήματα, τσακώνονται συνέχεια κ.ο.κ.

Αμ, δε! Τα γνωστά μου ζευγάρια που έχουν πάρει μέχρι τώρα διαζύγιο, συμπτωματικά, είναι αυτά που πριν χωρίσουν ήταν ... ιδανικά.

Όλα "πήγαιναν καλά"!

Πήγαινα εγώ και σιχτίριζα τους εκάστοτε γκόμενους και εραστές, και οι γυναίκες των φίλων μου ποτέ δεν είχαν να μου πουν κακή κουβέντα για τον άντρα τους. Απορούσα κι έλεγα πως κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Δεν μπορεί εγώ να πέφτω πάντα στο μαλάκα, ενώ η Χριστίνα/η Ελένη/η Μαρία έχουν βρει τον ιδανικό σύντροφο, τον ευγενέστατο, τον πιστό, τον υποδειγματικό ...

Ποτέ δεν είχαν βρίσει τη μάνα του. Ποτέ δεν είχαν σιχτιρίσει τη ρουτίνα. Ποτέ δεν καυγάδισαν μαζί του μπροστά μου. Ποτέ δεν μου είπαν ότι καυγάδισαν έστω την προηγουμένη. Ποτέ. Μέχρι που μια ωραία πρωϊα μου είπαν "ξέρεις, με τον Τάκη/Μήτσο/Θανάση χωρίζουμε". Προσπάθησα να το διαπραγματευτώ, να δω μήπως υπάρχει κάποια ελπίδα, όχι, ήταν τελεσίδικο. "Διαζύγιο".

Αντιθέτως, τα ζευγάρια που παραμένουν μαζί, είναι αυτοί που έχουν ρίξει άπειρους καυγάδες. Μπροστά μου αλλά και μόνοι τους. Που η φίλη μου, στον καφέ, συχνά μου εκμυστηρέυεται "άστα. Γίναμε κώλος πάλι χτές βράδυ με τον Κώστα, κοντέψαμε να χωρίσουμε", ή "αμάν πιά η μάνα του". Ο σύζυγος κάνει πού και πού καμμιά χοντράδα, ξεχνάει γενέθλια και επετείους, γλυκοκοιτάει καμιά γκόμενα, άκουω παράπονα "έχουμε χρόνια να πάμε κάπου οι δυό μας", για δώρα ούτε λόγος.

Από τους νυν χωρισμένους δεν είχε ποτέ αναφερθεί κανένα πρόβλημα. Μπροστά μου ήταν μεταξύ τους όλο γλύκες και σορόπια. "Η μητέρα του Θανάση είναι μια θαυμάσια κυρία, τα πηγαίνουμε υπέροχα". Ο σύζυγος ενίοτε γύριζε από τη δουλειά με λουλούδια ή κάποιο ξαφνικό δωράκι και η προσφώνηση ήταν "αγάπη μου". Τα δείπνα τετ-α-τετ και τα ρομαντικά ταξίδια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Κι από 'κει και πέρα άρχιζαν οι υποδείξεις για τα δικά μου προβλήματα "πρέπει να βρεις ένα καλό παιδί" ("σαν τον δικό μου" εννοείται...). Ποοολύ αργότερα έμαθα, επί διαζυγίου, για τη μόνιμη γκόμενα που είχε ο "ιδανικός" σύζυγος ήδη από το βράδυ του μπάτσελορ πάρτυ, και για τις δύο -τρεις επικουρικές (μερικές ήταν οι γκόμενες των ... φίλων του!), ή για το ότι εδώ και 4 χρόνια το ζευγάρι δεν είχε πιά σεξουαλική ζωή, κι άλλα τέτοια ...

Δεν θα το ανέφερα, αν δεν ήταν κάτι που επαναλαμβάνεται, αν δεν το είχα δει όχι στο πρώτο ζευγάρι φίλων που παίρνει διαζύγιο, αλλά και στο δεύτερο, στο τρίτο, στο τέταρτο...

Τι παίζει; Μήπως μας έχει φάει η βιτρίνα και το δήθεν; Όλοι αυτοί οι τύποι ήταν ευτυχείς και μετά τους έκατσε στραβά το πράγμα, ή μήπως υπέφεραν εξαρχής, είχαν προβλήματα και αδιέξοδα και τα έκρυβαν επιμελώς, μη και τους χαλάσει η μόστρα; Και αν ήταν έτσι, γιατί τόση υποκρισία; Γιατί εγώ, η γνωστή ξεπατοκαλάθα, να τους λέω ανοιχτά τα προβλήματά μου, με το νι και με το σίγμα, κι αυτοί να μου κρύβουν τα δικά τους;

Μήπως, όπως στο γνωστό ανέκδοτο, περιφερόμαστε με τα άντερα έξω και φωνάζουμε "πάλι καλά που δεν πάθαμε και τίποτα";

Το εθνικό "Ταμπού"

Η ιστορία με το Πολυτεχνείο και το πανεπιστημιακό άσυλο δεν είναι θέμα πολιτικό.

Είναι θέμα ψυχολογικό. Κάτι σαν ... συλλογική, εθνική νεύρωση.

Όταν μπαίνουν διάφοροι στο Πολυτεχνείο και τα σπάνε, κανείς δεν τολμάει να επέμβει, γιατί όλοι φοβούνται το συμβολισμό: Στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το '73 η χούντα μιλούσε για "αναρχικούς" και "ταραξίες" και εισέβαλε με το τανκ για να "επιβάλει την τάξη".

Κατά τον ίδιο τρόπο σήμερα, όποιος διατάξει να μπει η αστυνομία στο Πολυτεχνείο θα είναι, στη συνείδηση πολλών, όμοιος με τους χουντικούς. Και φυσικά κανείς δεν θέλει να ταυτιστεί με αυτούς.

Έτσι κάθε χρόνο το Πολυτεχνείο καίγεται. Επειδή κουβαλάει αυτούς ακριβώς τους συμβολισμούς...

Η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει ακόμα να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα στον αυταρχισμό και την πλήρη ασυδοσία. Αυτό φαίνεται και σε άλλες εκδηλώσεις και φαινόμενα της κοινωνικής μας ζωής, όπως είναι οι καταλήψεις στα σχολεία, η όλη κατάσταση στην παιδεία. Η χώρα μας πάει από το ένα άκρο στο άλλο, από τα χαστούκια, τα μαθητικά πηλίκια, τα κοντοκουρεμένα κεφάλια και τις ποδιές, στα σχολεία των καταλήψεων και της κρατικής αδιαφορίας. Έννοιες όπως η αυτοπειθαρχία ή η αυτοσυγκράτηση είναι άγνωστες. Για πολλούς "δημοκρατία" και "ελευθερία" είναι συνώνυμα του ¨μπάτε σκύλοι αλέστε", της βίας και του χάους... Αδιέξοδο.

"Who's chopper is this? - It's Zed's. - Who's Zed? - Zed's dead, baby. Zed's dead." (Από το Pulp Fiction, του Quentin Tarantino)

Η εγκυμοσύνη έχει τις δυσκολίες της... Μία από αυτές είναι ότι μένω αρκετά σπίτι. Και (αναπόφευκτα) υφίσταμαι τα χαζά που συμβαίνουν στην καθημερινότητα της πολυκατοικίας. Που αλλιώς ίσως να μην τα πρόσεχα ποτέ, αλλά τώρα πραγματικά μου "μπαίνουν στη μύτη".

Παλιά είχαμε το ντράμερ. Ένα γκαγκά δεκαεφτάχρονο στο ισόγειο που δεν ξέρω ποιός μαλάκας του είχε χαρίσει ένα σετ ντράμς και βάραγε ολημερίς, γιατί δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι τα ντραμς είναι κι αυτά ένα μουσικό όργανο και χρειάζεται κάποια τεχνική για να τα παίξεις. Αυτός τα είχε για εκτόνωση, κάτι σα ... σάκο του μποξ ένα πράμα. Και σειόταν ο τόπος, μεταδιδόταν ο ήχος μέσα από τα ντουβάρια. Όταν, δε, του έλεγες να σταματήσει λίγο, το επιχείρημα ήταν "μα γιατί; Αφού δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας!". Λες και, έτσι και δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας, μπορεί ο καθένας να πάρει τίποτα χειροβομβίδες και να τις σκάει μες το διαμέρισμα, έτσι για πλάκα, να περνάει η ώρα... Ευτυχώς αυτός μετακόμισε εδώ και μερικούς μήνες και βρήκαμε την υγειά μας.

Τώρα μας προέκυψε ο ... "τσοπεράς". Αν είναι δυνατόν. Εν έτει 2006, βρέθηκε στη φιλήσυχη μεσο-αστική πολυκατοικία μας ΑΛΛΟΣ πιτσιρικάς, που έχει αφήσει μακρύ μαλλί, φαβορίτα και φοράει δερμάτινο μπουφάν, λες και βγήκε από καμμιά ταινία του '60 με τους Hells' Angels και τον Easy Rider. Νοσταλγός του ροκ εν ρολ. Πού το θυμήθηκε το τσόπερ, από πού είχε τις αναφορές, τις παραστάσεις και το ανακάλυψε, είναι ένα μυστήριο. Υπάρχει comeback φαίνεται. Άντε, περιμένω να βγει και κανάς Καρατζαφέρης, μαζί με το Βύρωνα Πολύδωρα και τον Καρβέλα από καμμιά γωνία, με τις Harley Davidson, να κάνουνε παρέα (τη σήμερον ημέρα κάτι τέτοιοι μόνο έχουν Χάρλεϋ). Το γεγονός είναι ότι ο "τσοπεράς" πηγαινοέρχεται πρα-πρα-πρα με το κλαστήρι που κάνει τρομακτικό θόρυβο, το βάζει στον κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας που ΔΕΝ είναι γκαράζ και η ζωή μας έχει γίνει κόλαση ...

Εν τω μεταξύ, κανείς δεν διαμαρτύρεται. Έτσι και με τον ντράμερ. Και όλοι στην πολυκατοικία είναι κάτι γερόντια, θα νόμιζε κανείς ότι είναι αρκετά συντηρητικοί άνθρωποι για να δέχονται αδιαμαρτύρητα κάτι τέτοια. Εχω την υποψία ότι ετούτος εδώ είναι ο γιόκας του διαχειριστή, γι' αυτό χαίρει ασυλίας. Αλλά τείνω και να πιστέψω ότι είναι όλα τα γερόντια... κουφά, και γι' αυτό δεν έχουν πρόβλημα ...

Se triti glossa!

"Mancher wird niemals Mensch, bleibt Frosch, bleibt Eidechse, bleibt Ameise. Mancher ist oben Mensch und unten Fisch. Aber jeder ist ein Wurf der Natur nach dem Menschen hin. Und allen sind die Herkuenfte gemeinsam, die Muetter, wir alle kommen aus demselben Schlunde; aber jeder strebt, ein Versuch und Wurf aus den Tiefen, seinem eigenen Ziel zu. Wir koennen einander verstehen; aber deuten kann jeder nur sich selbst."

(Hermann Hesse, Demian)

Se alli glossa!...

"...Mme de Guermantes s'avan?a d?cid?ment vers la voiture et redit un dernier adieu ? Swann.

«Vous savez, nous reparlerons de cela, je ne crois pas un mot de ce que vous dites, mais il faut en parler ensemble. On vous aura b?tement effray?, venez d?jeuner, le jour que vous voudrez (pour Mme de Guermantes tout se r?solvait toujours en d?jeuners), vous me direz votre jour et votre heure», et relevant sa jupe rouge elle posa son pied sur le marchepied.

Elle allait entrer en voiture, quand, voyant ce pied, le duc s'?cria d'une voix terrible : «Oriane, qu'est-ce que vous alliez faire, malheureuse. Vous avez gard? vos souliers noirs ! Avec une toilette rouge ! Remontez vite mettre vos souliers rouges? »« Hein, nous M. de Guermantes, les pauvres maris, on se moque bien d'eux, mais ils ont du bon tout de m?me. Sans moi, Oriane allait d?ner en souliers noirs»

(M. Proust, A la recherche du temps perdu)

Marriage

"(...)
You were born together, and together you shall be forevermore.
You shall be together when white wings of death scatter your days.
Aye, you shall be together even in the silent memory of God.
But let there be spaces in your togetherness,
And let the winds of the heavens dance between you.
Love one another but make not a bond of love:
Let it rather be a moving sea between the shores of your souls.
Fill each other's cup but drink not from one cup.
Give one another of your bread but eat not from the same loaf.
Sing and dance together and be joyous, but let each one of you be alone,
Even as the strings of a lute are alone though they quiver with the same music.
Give your hearts, but not into each other's keeping.
For only the hand of Life can contain your hearts.
And stand together, yet not too near together:
For the pillars of the temple stand apart,
And the oak tree and the cypress grow not in each other's shadow."

Khalil Gibran (The Prophet)

Two Cheers for Democracy

"... I believe in aristocracy though - if that is the right word, and if a democrat may use it. Not an aristocracy of power, based upon rank and influence, but an aristocracy of the sensitive, the considerate, and the plucky. Its members are to be found in all nations and classes, and all through the ages. And there is a secret understanding between them when they meet. They represent the true human tradition, the one permanent victory of our queer race over cruelty and chaos. Thousands of them perish in obscurity; a few are great names. They are sensitive for others as well as for themselves, they are considerate without being fussy, their pluck is not swankiness but the power to endure, and they can take a joke."

E. M. Forster's "Two Cheers for Democracy"

Για την εγκυμοσύνη (ΙΙ)

Θυμάστε που στις ταινίες συνήθως όταν θέλουν να δείξουν ότι κάποια είναι έγκυος, τη βάζουν και λιποθυμάει; Έ, λοιπόν, δεν το περίμενα, αλλά είναι ... βγαλμένο από τη ζωή. Ως έγκυος, ειδικά όταν πρέπει να σταθώ όρθια για πολλή ώρα, λ.χ. στο μετρό, δεν αντέχω, νιώθω ότι θα πέσω κάτω. Και δεν το είχα καταλάβει, παλιά όταν έβλεπα εγκύους θεωρούσα ότι τους δίναμε τη θέση μας στο μετρό ή στο λεωφορείο λόγω ... βάρους, για να μην κουράζονται. Όχι, λοιπόν, δεν είναι το βάρος, εγώ δεν έχω ακόμα καμμιά μεγάλη κοιλιά. Το πρόβλημα είναι η ζαλάδα της ορθοστασίας, κάτι σαν υπόταση, που σου κόβονται τα γόνατα ...

On children

Kahlil Gibran

Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life's longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you yet they belong not to you.
You may give them your love but not your thoughts,
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams.
You may strive to be like them, but seek not to make them like you.
For life goes not backward nor tarries with yesterday.
You are the bows from which your children as living arrows are sent forth.
The archer sees the mark upon the path of the infinite, and He bends you with His might that His arrows may go swift and far.
Let our bending in the archer's hand be for gladness;
For even as He loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable.

To-morrow, and to-morrow, and to-morrow...

"To-morrow, and to-morrow, and to-morrow,
Creeps in this petty pace from day to day,
To the last syllable of recorded time;
And all our yesterdays have lighted fools
The way to dusty death.
Out, out, brief candle!
Life's but a walking shadow; a poor player,
That struts and frets his hour upon the stage,
And then is heard no more: it is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury,
Signifying nothing."

Shakespeare, Macbeth (V, v, 19)

(Διευκρίνιση: Μερικοί φίλοι μου έστειλαν μηνύματα πανικόβλητοι "είσαι καλά??" Απλά μου αρέσει πολύ αυτός ο μονόλογος, και θεωρώ ότι έχει διαχρονικό και πανανθρώπινο νόημα. Κατά τα λοιπά είμαι πολύ καλά κι εγώ και το μωρό! Φαίνεται οτι ο Σέξπηρ δεν προσφέρεται για εγκύους!... Προσεχώς ... Ξανθή Περάκη!)

Για την εγκυμοσύνη...

1ον.

Όλοι μου 'χανε πει κάτι μεγαλοστομίες "φοβερή εμπειρία", "αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να το καταλάβεις", "η ολοκλήρωση της γυναίκας" και διάφορα γούτσου-γούτσου για το μωράκι... Κιτσαρίες, θεωρητικολογίες!... Κανείς όμως δεν είχε αναφέρει κάτι ... λεπτομέρειες μεν (μπροστά στο ... θαύμα της γέννησης!), αλλά ... σημαντικότατες, καυτές, θα έλεγα, λεπτομέρειες: όπως λ.χ. ότι παθαίνεις τρελλή δυσκοιλιότητα, που μοιάζει να μην καταπολεμιέται με τίποτα και φτάνει σε extreme καταστάσεις με αίμα και πόνο (συγγνώμη για τις αηδιαστικές περιγραφές, αλλά κάποιος πρέπει να πει επιτέλους τα πράγματα με το όνομά τους!). Και όταν πιά είσαι μέσα στο παιχνίδι και αναφέρεις τα ... παθήματά σου, τότε σου λένε όλες, "α, ναι, είναι πολύ συνηθισμένο, είχα κι εγώ"... Και τότε γιατί δεν μου το λέγατε, ρε φίλε; Να ξέρω κι εγώ πού βαδίζω;; Και με είχατε πήξει στα ειδυλλιακά, χνουδωτά παιχνιδάκια και δαντέλες τσίου - τσίου;

2ον.

Είμαι λίγο σε περίεργη φάση. Παθαίνω κάτι ξαφνικές υπνηλίες, κουράζομαι εύκολα, έχω υπερευαισθησία στις οσμές... Άντε τώρα να τα εξηγήσεις αυτά στους τρίτους. Γιατί υπάρχουν οι εργένηδες φίλοι (και φίλες) που παίρνουν ζωηροί - ζωηροί τηλέφωνο, πάνω στην απογευματινή μουργέλα, και μου κάνουν προτάσεις τύπου "πάμε σε λάτιν πάρτυ;" και κάτι τέτοια... Οι καημένοι, έχουν καλή πρόθεση, να'ναι καλά που με σκέφτονται και με περιλαμβάνουν στα σχέδιά τους... Αλλά πού να καταλάβουν τώρα πόσο εκτός θέματος είναι... Εμένα μου είναι αδύνατο να σταθώ ώρες όρθια, ζαλίζομαι, κουράζομαι, και μου είναι αδύνατο να είμαι σε χώρο που καπνίζουν, πράγμα που καθιστά απαγορευτικό το να πάω σε μπαρ ή πάρτυ... Και δε μου λείπει κιόλας. Κατά κάποιο τρόπο σα να έχουν αλλάξει τα ενδιαφέροντα και οι προτεραιότητες μου. Παλιά το παν ήταν οι έξοδοι και οι διασκεδάσεις με τους φίλους, το σινεμά, τα μπαρ... Τι άλλο να κάνεις; Τώρα αυτά όλα μου είναι τελείως αδιάφορα. Τα σκέφτομαι σαν ... σκέτη κούραση! Προτιμώ χίλιες φορές να κάτσω με τη μαμά μου να φτιαξουμε το στρίφωμα της κουρτίνας ή να δω ντοκυμαντέρ για τα μωρά και την ανάπτυξή τους...

3ον.

Με τους εργένηδες φίλους, για τους λόγους που εξήγησα παραπάνω, σα να μην "κολλάμε" πια. Αυτοί θέλουν να βγούν, να σταθούν όρθιοι (!) σε θορυβώδη μπαρ, να καπνίσουν, να πιούν (πράγματα απαγορευμένα και από ... αδιάφορα έως κουραστικά για μένα). Από την άλλη, έχεις τους παντρεμένους. Αυτοί όμως είναι παντρεμένοι καιρό, τα παιδιά τους είναι ήδη 4-6 ετών, είναι πολύ ... προχωρημένοι για μένα. Και είναι και βαρετοί, μικροαστοί κάπως, έχουν ήδη κοιλίτσες, φαλάκρες... (παρένθεση: εκτός από τους ειλικρινείς παντρεμένους - μικροαστούς "είμαι και το χαίρομαι", υπάρχει και η άλλη, χειρότερη κατηγορία: οι "είμαι παντρεμένος/βολεμένος/μικροαστός/μεσήλικας του κερατά, αλλά το παίζω νέος, άνετος, μποέμ, γλετζές, δήθεν βγαίνω, δήθεν χορεύω ...". Χάλια δηλαδή!). Εδώ δεν τους έκανα παρέα ελεύθερη για αυτούς ακριβώς τους λόγους! Και τώρα το παίζουν και ειδήμονες, "να κάνεις αυτό", "να κάνεις εκείνο", και όλα πιά τα ξέρουνε τα περί εγκυμοσύνης, και όλα πια τα έχουν περάσει... Άσε με ρε φίλε να ζήσω τη φάση μου, κάθε πράμα στην ώρα του, μην προτρέχεις ... Αααχ... Με κανέναν δεν ταιριάζω σ' αυτή τη φάση... το καλύτερο θα ήταν να βρω μια φίλη που να είναι κι αυτή έγκυος ακριβώς τώρα. Μόνο αυτή θα μπορούσε να με καταλάβει!! (ψιτ, εσύ που διαβάζεις αυτό το ποστ, αν είσαι έγκυος 3-4 μηνών, στείλε μήνυμα να τα πούμε!!!)

ΕΝ ΟΨΕΙ ΕΚΛΟΓΩΝ ...

Πριν από μερικά χρόνια, είχα πάει δικαστική αντιπρόσωπος στις δημοτικές εκλογές σε ένα χωριό της ορεινής Ναυπακτίας.

Όπως συνήθως συμβαίνει στις δημοτικές εκλογές, την πρώτη Κυριακή δεν βγήκε ούτε δήμαρχος, ούτε νομάρχης. Οπότε την επόμενη εβδομάδα έπρεπε να γίνουν ξανά - μανά, επαναληπτικές εκλογές, με μόνο δύο υποψηφίους: έναν του ΠΑΣΟΚ και έναν της Ν.Δ.

Στις επαναληπτικές εκλογές, ήρθε κάποια στιγμή να ψηφίσει ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος, τρεμάμενος, λίγο κουφός, με τη μαγκούρα του. Αφού ψήφισε για δήμαρχο, πήγε κούτσα - κούτσα να φύγει, χωρίς να ψηφίσει για νομάρχη (υπήρχαν δύο χωριστές κάλπες).

Τον φωνάξαμε πίσω εμείς της εφορευτικής επιτροπής: "Παππού, πρέπει να ψηφίσεις και για νομάρχη!" Ο παππούς δεν πολυκαταλάβαινε τι του λέμε, έγινε σούσουρο. Τελικά καταλάβαμε ότι δεν του είχε πει κανείς ότι ήταν διπλές οι εκλογές και την δεύτερη Κυριακή (οι νομαρχιακές εκλογές δεν είχαν τόσο ενδιαφέρον για την τοπική κοινωνία, σε αντίθεση με τις δημαρχιακές, που τους "έκαιγαν" περισσότερο).

Ο παππούς αντιδρούσε, φώναζε, δεν ήθελε να ψηφίσει για νομάρχη, αλλά του εξηγήσαμε ότι δεν γίνεται αυτό, όσοι ψήφιζαν στη μία κάλπη, έπρεπε να ρίξουν ψήφο και στην άλλη, για λόγους τάξεως της εκλογικής διαδικασίας.

Με τα πολλά, μας λέει "είμαι αγράμματος!". Δεν μπορούσε να διαβάσει για να διαλέξει ψηφοδέλτιο (το ψηφοδέλτιο του δημάρχου του το είχαν βάλει οι καλοθελητές, διπλωμένο, στην τσέπη).

Το κουβεντιάσαμε μεταξύ μας, και αποφασίσαμε να πάει μαζί του στο παραβάν ένα μέλος της εφορευτικής επιτροπής, να του τα διαβάζει. Πήγε ένας νεαρός.

Μόλις μπήκαν στο παραβάν, εμείς οι υπόλοιποι απ' έξω ακούσαμε την εξής στιχομυθία (τώρα σκεφτείτε ότι όσοι ήταν μέσα στο εκλογικό τμήμα ήταν συγχωριανοί του παππού, οπότε τον πείραζαν, πειράζονταν μεταξύ τους, γελούσαν με όλα αυτά, γινόταν η σχετική πλάκα):

"Τι είν΄τούτο;" ρώτησε ο παππούς (με τη χαρακτηριστική του τοπική προφορά).

"Τούτο είναι το ψηφοδέλτιο του Τάδε", απάντησε ο νεαρός (και είπε το όνομα του υποψηφίου της Ν.Δ.)

"Αχά. Κι 'τούτο;" ξαναρώτησε ο παππούς, δείχνοντας το δεύτερο ψηφοδέλτιο.

"Τούτο είναι του Δείνα", είπε ο νεαρός (και είπε το όνομα του υποψηφίου του ΠΑΣΟΚ)

"Κι 'τούτο;" ρώτησε ο παππούς, δείχνοντας το τρίτο και τελευταίο ψηφοδέλτιο, το λευκό. "Τι είν' τούτο; "Στου διάουλου κι οι δυό;" Αυτό θέλω να μ' βάνεις!..."

Νομίζω ότι αυτός ήταν ο καλύτερος ορισμός του "λευκού" που έχω ακούσει ποτέ...

 

Βρωμερά πούρα!!!

Επανήλθα, μοναδικέ μου αναγνώστη!

Καταρχήν, είμαι έγκυος. Περί αυτού σε προσεχές ποστ (φοβερή εμπειρία, αλλά και κάτι πολύ απλό και φυσικό, μην περιμένεις τίποτα εξαντρίκ).

Αλλά σήμερα θέλω να πω τον πόνο μου για κάτι άλλο. Ίσως βέβαια λόγω εγκυμοσύνης να είμαι τώρα πιό ευαίσθητη στις μυρωδιές. Αλλά, ρε γαμώτο μου, τι μάστιγα είναι αυτή με τα πούρα!!!!

Ας πάρουμε το πράγμα από την αρχή.

Κάποτε ο κόσμος κάπνιζε. Τσιγάρα. Άσσος φίλτρο, π.χ. Άντε κανά Μάλμπορο.

Κι αυτό ενοχλητικό είναι. Και με τα τσιγάρα ντουμανιάζει ο τόπος και βρωμάει τσιγαρίλα. Ειδικά στους χώρους δουλειάς είναι ανυπόφορο, και ξέρετε πώς είναι τα κτίριά μας στο κέντρο της Αθήνας όπου βρίσκονται συνήθως τα γραφεία, στενάχωρα, μικρά, ανήλιαγα, με κακό εξαερισμό...

Αλλά τώρα, έχουμε και το λάιφ-στάιλ.

Ο κάθε καράβλαχος, ακόμα δεν ήρθε απ' το χωριό του, ακόμα δεν πέταξε το ταγάρι και τη γκλίτσα, ακόμα δεν ξεμύρισε από την προβατίλα, έχει διαβάσει όμως τα περιοδικά του Κωστόπουλου και ... σπεύδει να κοτσάρει ένα πούρο στο στόμα, χοντρό χοντρό, κουβανέζικο, σαν τον αλήστου μνήμης μεγαλοπαράγοντα Ψωμιάδη με τη μουστάκα. Το πατροπαράδοτο τσιγαράκι του φαίνεται πιά μπανάλ. Ενώ το χοντρόπουρο είναι στάτους, πάει. Άπαξ και το φουμάρισες έγινες, να πούμε, μεγαλοδικηγόρος, μεγαλοεπιχειρηματίας ... Κάτι "μεγαλό-" τελοσπάντων.

Το κακό είναι ότι γίνανε πολλοί. Σε κάθε μικρογραφειάκι, ανήλιαγο κι ανάερο, είναι κι από ένας κουτσοδικηγοράκος, κακομούτσουνος και κακορίζικος, με φτηνό κουστούμι και ακριβό πούρο. Λεφτά δεν έχει (τα 'φαγε στα πούρα). Πελάτες δεν έχει. Κι όσο δεν έχει, τόσο φουμάρει μανιωδώς το πούρο του, να πάνε κάτω τα φαρμάκια... Κι από πάνω, από κάτω, από δίπλα, στα άλλα γραφειάκια - bunker, καθόμαστε εμείς, οι ταλαίπωροι, και υφιστάμεθα το ντουμάνι και την πουρίλα...

GLORIA

"She's tough... but she sides with the little guy. And she's out to beat the mob at their own game."

ΑΣΤΥΛΕΓΑΝΔΡΟΣ 2006

 

BACK IN TOWN

Πήγα 10 μέρες διακοπές. Και βρήκα πάλι την Αστυλέγανδρο, το μικρό νησί των ονείρων μου, που το ανακαλύπτω κάθε καλοκαίρι σε άλλη θέση. Το βρήκα και φέτος, ευτυχώς.

Και ένιωσα μια μεγάλη επιθυμία να τα παρατήσω όλα και να εγκατασταθώ εκεί μόνιμα να βόσκω κατσίκες (ποιός, εγώ, που δεν έχω ιδέα από εξοχές και βουκολικές δραστηριότητες, που μεγάλωσα μέσα στα μπετά και την τηλεόραση και που μόλις δω κατσαρίδα μπορεί και να λιποθυμίσω ακαριαία). Πρώτη φορά μου βγήκε τόσο έντονα η επιθυμία να φύγω από την πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Περίεργο. (Ίσως δεν ήταν αρκετές οι διακοπές).

Παλιότερα είχα άλλη νοοτροπία. Μου άρεσε να ζω στη μεγαλούπολη, την πρωτεύουσα. Το κέντρο των εξελίξεων. Μου άρεσε που ενημερωνόμουν, που έβλεπα παραστάσεις και ταινίες, που μάθαινα τις μόδες, τα πολιτικά, που έπεφτα στις διαδηλώσεις στο κέντρο. Που τάγκιαζε το καυσαέριο στον ουρανίσκο μου. Αθήνα, πρωτοπορία. Νέες ιδέες, όλοι οι μοντερνισμοί και οι εξελίξεις. Μαγαζιά, διαφορετικοί άνθρωποι, ποικιλία σε όλα. Συναυλίες. Εκθέσεις. Ψωνάρες, φλώροι, καλλιτεχνόβιοι, γιάπηδες, κουλ τύποι, κάθε καρυδιάς καρύδι. Και μοναξιά. Σκληρή πόλη, ηλιοβασίλεμα πάνω από τις ράγες του τραίνου στο Μοναστηράκι, και στο βάθος πολυκατοικίες γκρίζες και δάσος από κεραίες.

Αντιγράφω τα λόγια του μοναχικού, σκληρού ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου:

«... Μια φωνή μέσα μου μου έλεγε να μην ανακατευτώ, αλλά ποτέ μου δεν την άκουσα. Διαφορετικά θα είχα μείνει στην πόλη που γεννήθηκα, θα δούλευα σ ένα σιδεράδικο, θα παντρευόμουνα την κόρη του αφεντικού, θα είχα πέντε παιδιά, θα τους διάβαζα Μίκυ Μάους την Κυριακή το πρωϊ, θα τους έριχνα μια σφαλιάρα για κάθε τους παραστράτημα, θα καυγάδιζα με τη γυναίκα μου για το χαρτζιλίκι τους και για τα προγράμματα στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο που θα τους επιτρέπαμε να παρακολουθούνε. Μπορεί να είχα γίνει πλούσιος, πλούσιος για τα μέτρα της μικρής μας πόλης, μ’ ένα σπίτι με οκτώ δωμάτια, δύο αυτοκίνητα, κοτόπουλο κάθε Κυριακή, το Readers Digest στο τραπέζι του λίβιγκ ρούμ, μια γυναίκα με ατσάλινη περμανάντ κι εγώ με ένα μυαλό σα σάκο τσιμέντων Πόρτλαντ.

Σας τα χαρίζω. Προτιμώ τη μεγάλη, πρόστυχη, διεφθαρμένη πόλη.»

(Από τον επίλογο του Ανδρέα Αποστολίδη στο βιβλίο του Ρέημοντ Τσάντλερ Αντίο, γλυκιά μου)

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

Φεύγω παιδιά. Πρώτα ο Θεός, μπαίνω το βράδυ σε ένα από αυτά τα σαπιοκάραβα που έχουν απομείνει στις ακτογραμμές μας, με το sleeping bag και τη σκηνή, και πάω... κι όπου μας βγάλει.

Θα πάρω μαζί μου ένα χοντροβιβλίο, τον "Οδυσσέα" του James Joyce. Δεν ξέρω αν θα το καταφέρω ή αν θα μου πέσει βαρύ... Ρώτησα και μερικούς βιβλιόφιλους μπλόγκερ στο μπλογκ της Annabooklover. Και έγραψαν ότι είναι βαρύ για την παραλία, θέλει λέει χειμώνα και τζάκι. Αλλά θα δούμε ...

Η άλλη επιλογή μου ήταν το "Ανθρωπος χωρίς ιδιότητες", επίσης βαρύ...

Παίρνω μαζί μου τις θολοκουλτούρες, για να κάνω ... εντύπωση (!). Και μετά κοιτάζω τι διαβάζουν οι άλλοι στην παραλία και τους βουτάω τα αστυνομικά ή τα αισθηματικά τους μυθιστορήματα ("συγγνώμη, να ρίξω μια ματιά;") και τα καταβροχθίζω στα γρήγορα!

Για χρόνια έσερνα μες την άμμο το "Ευρώπη - σκοτεινή ήπειρος" του Μαρκ Μαζάουερ χωρίς να καταφέρνω να το τελειώσω (που κατά τα λοιπά είναι πολύ καλό, ιστορικό βιβλίο, ο Μαζάουερ είναι ιστορικός και αναλύει πολύ καλά τον ευρωπαϊκό 20 αιώνα). Και κατέληγα με τα "Ανεμοδαρμένα Υψη" της φίλης μου, ή τον "Ιούδα που φιλούσε υπέροχα" που είχε κάποιος άλλος (αυτό το τελευταίο το διάβασα με ταχύρρυθμη ανάγνωση, αλλά δεν ήταν κακό).

Ολα αυτά γίνονται για το συγγραφιλίκι, τις αυταπάτες που έχω ότι κάπου, κάπως, κάποτε θα γράψω κάτι κι εγώ. Διαβάζω λοιπόν τον ... ανταγωνισμό. Μαρσέλ Προυστ, αλλά και Νταν Μπράουν. Πέρυσι ή πρόπερσι το καλοκαίρι διάβασα το "Μόμπυ Ντικ" (πολύ καλό, και πολύ επίκαιρο για την Αμέρικα!).

Μου μένουν αυτά τα δύο μεγάλα κλασσικά μυθιστορήματα, ο "Οδυσσέας" και "ο Ανθρωπος χωρίς ιδιότητες"... θα πάρω κάποιο απ' αυτά να το παλέψω ... Και καμμιά φορά αυτό που το νομίζεις βαρύ, δυσνόητο, αποκαλύπτεται δροσερό νεράκι, και πολύ οικείο... θα δούμε...

Μουντιάλ

Χα!

Δε λένε οι άντρες, ότι τάχα εμείς οι γυναίκες όλο συζητάααμε, συζητάαααμε και όλα τα αναλύουμε μέχρι ... κεραίας;

Δε λένε ότι "το κουράζουμε το θέμα";

Ότι κολλάμε σε κάτι ... λεπτομέρειες;

Δε μας κοροϊδεύουν που μιλάμε με τις ώρες στο τηλέφωνο με τις φίλες μας; Που πίνουμε καφέδες μαζί τους και κουβεντιάζουμε για τα γκομενικά μας ή για ρούχα και καλλυντικά;

Ενώ, λέει, εκείνοι δε γουστάρουν τις πολλές κουβέντες και τις αναλύσεις!

Εκείνοι είναι... "μπαμ - μπαμ"!

Θέλουν ένα ναι ή ένα όχι!

Είναι ξεκάθαροι! Θέλουν να ξεμπερδεύουν χωρίς πολλά λόγια! Και τέλοσπάντων αυτοί δεν ασχολούνται με βλακείες, καλλυντικά και κουτσομπολιά, προβληματίζονται μόνο για ... σοβαρά θέματα!

Ε, λοιπόν, έχετε δει ποτέ, ιδίως τώρα επί Μουντιάλ, αυτές τις αθλητικές εκπομπές (τύπου "Καφενείο των Φιλάθλων"), όπου είναι ένας τύπος στην οθόνη και παίρνει ο καθένας τηλέφωνο και λέει τη γνώμη του;

Το τι ανάλυση πέφτει, δε λέγεται! Διϋλίζουν τον κώνωπα! Και δώστου μπουρ - μπουρ - μπουρ, για τη στραβοκλωτσιά του τάδε ποδοσφαιριστή ή για το φάλτσο του δείνα! Μιλάμε για ώρες, ε! Και παρεμβαίνουν κι άλλοι, και σχολιάζουν τι είπε ο προηγούμενος, και διαφωνούν, και υπερθεματίζουν, και πέφτει βαθύς προβληματισμός, και δίνονται προεκτάσεις... Και βλέπεις και τον φίλο σου, τον - υποτίθεται - μορφωμένο, με τα πτυχία και τα PhD., να κάθεται μπροστά στην τηλεόραση και να παρακολουθεί τη συζήτηση σοβαρά - σοβαρά και περισπούδαστα λες και πρόκειται για τη ... σχάση του πυρήνα!

Άντε πες του τώρα αυτουνού, δειλά δειλά, να συζητήσετε "για τη σχέση σας".

"Αμάν, πια, εσείς οι γυναίκες, όλα τα κουράζετε, όλα τα αναλύετε!..."