Ο ΝΟΜΟΣ ΔΥΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΕΚΟΣ

Barboutsopoulos & Partners - The Sequel!

2010-03-10T11:37:00.002+02:00

Gracias a la vida, que me a dado tanto...

2010-03-10T11:33:00.002+02:00

Αύριο κλείνω τα 40...

Γέμισα το προφίλ μου με βιντεάκια από εκπομπές της παιδικής μου ηλικίας (Κλούβιος και Σουβλίτσα, Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι κλπ., κλπ.) και διαπίστωσα ότι ... πολλοί φίλοι μου στο FB δεν τα ξέρουν καν (ήταν μικροί ή δεν είχαν καν γεννηθεί όταν τα έπαιζαν... πάλι καλά δηλαδή που δεν έβαλα και το "Διάστημα 1999" ή τη "Λάσυ" που ήταν ακόμα παλαιότερα!). Πώπω...

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Γεννήθηκα to 1969 και ήταν ακόμη δικτατορία.

Στην παιδική μου ηλικία δεν είναι τυχαίο ότι θυμάμαι πολλή τηλεόραση, γιατί εγώ δεν είμαι από αυτούς που λένε "παίζαμε σε αλάνες". Καθόλου. Μέναμε σε διαμέρισμα στον 4ο όροφο στην οδό Μακεδονίας 17, κάθετη της Αριστοτέλους - και οι γονείς μου σα να ήταν πολύ περήφανοι που είχαμε πιά τόση απόσταση από τα χώματα και τις φτωχικές αυλές της δικής τους παιδικής ηλικίας. Θυμάμαι να κοιτάζω από τα κάγκελα του μπαλκονιού του 4ου τα παιδιά που παίζανε στο δρόμο... Θυμάμαι να πηγαίνουμε στο πριζουνίκ με τη μαμά (αντί για το μπακάλη που πήγαινε η γιαγιά...). Να παίρνω μίκυ μάους από τον κυρ - Βαγγέλη με το ψιλικατζίδικο, 5 δραχμές νομίζω έκανε... Να διαβάζω στα σπίτια φίλων τη "Μανίνα" και τη "Σούπερ κατερίνα" γιατί οι γονείς μου δε μ'άφηναν να τα πάρω!

4 χρονών θυμάμαι να γυρίζουμε άρον άρον από τις διακοπές μας στα Στύρα και να χάνω το τσοκαράκι μου στην αναμπουμπούλα για να μπούμε στο πλοίο. Στο σπίτι της γιαγιάς στην οδό Αχαρνών θυμάμαι το μπαμπά να φωνάζει καθώς έψαχνε και δεν έβρισκε το απολυτήριο του στρατού... Θυμάμαι να ακούω για πρώτη φορά νέες λέξεις, όπως "επιστράτευση"...

Μετά θυμάμαι να μιλούν στο σχολικό τα άλλα παιδιά για "τανκς", για "ερπύστριες" (κι άλλες νέες λέξεις), "Πολυτεχνείο"... θυμάμαι να τσούζουν τα μάτια μου από τα "δακρυγόνα" καθώς πηγαίναμε με τη μαμά μου στο "Μινιόν"...

Μετά μεγάλωσα... Ιδιωτικό σχολείο στο Δημοτικό και δημόσιο (αλλά ... πρότυπο!) στο Γυμνάσιο. Βάτες, κοττόν πουλόβερ, adidas άσπρα, τίμπερλαντ, Duran Duran αλλά και Scorpions, φλώροι και καρεκλάδες, φρικιά και "μέταλλα"... Ξένες γλώσσες, φροντιστήρια (τι διαβάζαμε ρε παιδί μου έτσι?). Αλλά και μηχανές, φίλοι που παίρνανε κρυφά το αμάξι του μπαμπά τους ... Πάλι καλά δηλαδή που δε μας έριξε ποτέ κανείς αυτά τα περίφημα ... "ναρκωτικά στο ποτό"! (που τόσο φοβούνταν οι μαμάδες μας...).

Μετά σπουδές, φοιτητιλίκια, ξενύχτια ατελείωτα, παρέες, παρέες, παρέες, μεθύσια και χανγκόβερ, ταξίδια, διακοπές, ολονύχτια τηλεφωνήματα ... σινεμά, βιβλία... Περιήγηση στην Ευρώπη με το Erasmus...Έρωτες, χωρισμοί, επανασυνδέσεις, πέρα - δώθε...

Μετά ανώμαλη προσγείωση, δουλειά, κι άλλες σπουδές, μεταπτυχιακά, σεμινάρια (ενοχική εποχή, μου φαίνεται...). Αβουκατλίκια, ντηλς, μερτζερσεντακουζισανς, κουστουμιές, δηθενιές... έρωτες, πίκρες, χαρές, ποτά, τσιγάρα, τσιγαριλίκια...

Στα 30, γκομενιλίκια, ταξίδια στην Αμέρικα, στον Πόντο, στο Ιράν, στα Βαλκάνια, ανέβασμα στον Όλυμπο με αθλητικά παπούτσια (!), γκρουπ θέραπυ...

Και προς το τέλος της 10ετίας των τριάντα, εγκυμοσύνη και παιδάκι!

Δύσκολο να συνοψίσει κανείς τη ζωή του... ωραία ήταν... και πολλά ...

Και ... συνεχίζουμε...

Φίλες ... εκτός θέματος!

2010-03-10T11:17:00.004+02:00

Όταν κάνεις παιδιά η ζωή σου αλλάζει και μπλαμπλαμπλα...

Τα ήξερα όλα αυτά.

Αυτό που δεν περίμενα ήταν η αντίδραση από μερικές φίλες μου...

Μιλάμε για στενές, υποτίθεται, φίλες... που είχαμε περάσει μαζί γκομενιλίκια, χαρές, πίκρες, χωρισμούς, διάφορα.

Ε, όταν έμεινα έγκυος, περίμενα ότι αυτές οι φίλες θα ήταν ... μαζί μου στο μαιευτήριο όταν γεννούσα. Δεν ήρθαν καν να με δουν! Περίμενα ότι θα είναι σπίτι μου κάθε μέρα, να κάνουν χαρές στο μωρό μου, να φέρνουν δωράκια, να πηγαίνουμε μαζί βόλτες. Ήρθαν μια φορά κι αυτό με το ζόρι...

Έλεγα ότι αυτά γίνανε τον πρώτο καιρό, το μωρό είναι μικρό, περίμενα να περάσει κάποιο διάστημα να ... προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση.

Τίποτα. Όχι μόνο δεν προσαρμόστηκαν, αλλά απομακρυνθήκαμε πλήρως.

Τώρα με παίρνουν τηλέφωνο να μου προτείνουν ... άσχετα πράγματα (να πάμε τριήμερο με σκάφος στα νησιά!), να μου προξενέψουν (!) κάτι χοντρούς γέρους... τρέχαγύρευε. Κι εκνευρίζονται κιόλας αν πάω να τους πω κάτι από τα όσα μου συμβαίνουν, τις εμπειρίες μου τώρα με το παιδί.

Άσε τη γκρίνια "γιατί θηλάζεις;" (παλαιότερα), "γιατί δε βρίσκεις μια γυναίκα να σου κρατάει το παιδί;" κ.ο.κ. Όλα τελικά στο μοτίβο, "γιατί δεν παρατάς το παιδί σου να βρεθούμε οι δυό μας και να κάνουμε ό,τι κάναμε παλιά".

Το καταλαβαίνω ότι δεν είναι μητέρες, ότι δεν έχουν παιδί. Το καταλαβαίνω ότι δεν καταλαβαίνουν πόσο κοσμογονική αλλαγή φέρνει στη ζωή μιας γυναίκας η μητρότητα. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να αισθάνονται αμήχανα, άβολα. Κι εγώ αισθανόμουν άβολα με τις φίλες μου που είχαν παιδιά όταν εγώ δεν είχα. Αλλά συγκρατούσα τον εαυτό μου, δεν έλεγα κοτσάνες. Καταλάβαινα ότι η άλλη είναι σε άλλη φάση... Καταλάβαινα ότι ο δικός μου καημός δεν είχε να κάνει με την άλληνε και με το παιδί της... Κι εγώ χαιρόμουν και αγαπούσα πάντα τα παιδιά, όλα τα παιδιά, δεν ήταν ανάγκη να είναι ... δικό μου το παιδί για να παίξω μαζί του. Διασκέδαζα στα σπίτια φίλων που είχαν παιδιά, από νεογέννητα μέχρι εφήβους.

Και βέβαια έχω κάνει εν τω μεταξύ καινούριες γνωριμίες, άλλες μαμάδες που παίζουν μαζί τα παιδιά μας, που είμαστε στην ίδια φάση και έχουμε τα ίδια ενδιαφέροντα κλπ.κλπ.

Ουφ... αλλά έχω ανάγκη και τις παλιές φίλες μου... Γιατί όλα να είναι τόσο δύσκολα;

Πωλητές τεχνολογίας

2010-03-10T10:58:00.004+02:00

Το ξέρουμε το στυλ από τους υπαλλήλους στις εφορίες και από τις θρυλικές πωλήτριες του Κολωνακίου...

Τσίχλα, μαγκιά στο βλέμμα, σνομπ ύφος... ζητάς κάτι, "ορίστε" σου λέει ξινισμένα και σου το πετάει σα να είναι σάπιο ψάρι... σα να είσαι ΕΣΥ σάπιο ψάρι... σα να μη θέλει να πουλήσει, σα να τα 'χει "πάρει" που μπήκες στο μαγαζί ...

Και τώρα το ζούμε με τους ανθρώπους που μας πουλάνε υπολογιστές και γενικώς προϊόντα τεχνολογίας!

Γιατί έχουν υιοθετήσει αυτό το μπλαζέ στυλ "ωχ, τι μπελάς" όταν πας να αγοράσεις κάτι?? Γιατί όταν ρωτάς κάτι βαριούνται να απαντήσουν? Δεν είναι η δουλειά τους να ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ??

Καταλαβαίνω ότι πιθανόν τους πρήζει πολύς κόσμος, ότι έρχονται άσχετοι που ρωτάνε και τελικά δεν αγοράζουν τίποτα... Και ξαναλέω "μα, αυτό δεν είναι η δουλειά τους?"

Καταλαβαίνω ότι πιθανόν δεν τους γεμίζει το μάτι μια γυναίκα ... καταλαβαίνω ότι μιλάνε πιο άνετα με έναν πιτσιρικά που τα ξέρει όλα απέξω κι ανακατωτά και δε ρωτάει... αλλά και πάλι, εγώ είμαι αυτή που έχει ανάγκη να μου εξηγήσουν και να μου πουλήσουν κάτι. Ο πιτσιρικάς το παραγγέλνει από το διαδίκτυο κατευθείαν. Άσε που ο πιτσιρικάς θα το "κατεβάσει" τσάμπα και ούτως ή άλλως δεν έχει και πολλά φράγκα για να ξοδέψει...

Νομίζω ότι αντιπροσωπεύω ένα αγοραστικό κοινό που έχει ανάγκες (και λεφτά!) και που είναι περιφρονημένο από τις εταιρίες τεχνολογίας....!

Κυρία Γατίνα και κύριος Ποντίκης

2010-03-10T10:56:00.000+02:00

Παιδικά τραγούδια

2010-03-10T10:52:00.001+02:00

Σε πάρτυ καταστήματος παιδικών παιχνιδιών το Σάββατο, ο (ντυμένος πειρατής) "διασκεδαστής" προτρέπει τα παιδάκια (μέσος όρος ηλικίας 5-6 χρονών) να πούνε το καθένα ένα τραγουδάκι στο μικρόφωνο.

Περιμένω κι εγώ να ακούσω "μια ωραία πεταλούδα", "βγαίνει η βαρκούλα", άντε και τίποτα ... μοντέρνα κάλαντα, τύπου "Τζινγκλ Μπελς".

Αμ δε.

Το πρώτο παιδάκι (5 χρονών) τραγουδάει "Παριζάκι Υφαντής" (!)

Το δεύτερο παιδάκι (να 'ταν 6 χρονών αυτό; Το πολύ!) τραγουδάει το ... Thriller του Michael Jackson, εις άπταιστον αγγλικήν.

Τα επόμενα τραγουδάνε Χατζηγιάννη, Onirama, Σάκη Ρουβά...

Κι ένα λέει "I walk a lonely road, down the boulevard of broken dreams...ah-aah, ah- ahhh"

Δηλαδή, αν τραγουδάνε αυτά στα 5 και στα 6 ... αργότερα τι γίνεται?

Νομικό Κόμικ!

2010-03-10T10:48:00.001+02:00

Η μοντέρνα γιαγιά

2010-03-10T10:35:00.003+02:00

Μη με παρεξηγήσει κανείς: Δεν έχω πρόβλημα με τη μάνα μου. Η καημένη, ως γιαγιά τώρα της μικρής μου, ό,τι μπορεί κάνει. Κι εμένα με βοηθάει όσο μπορεί, και με τη μικρή, και ... υλικά και ηθικά, που λένε. Δεν υπάρχουν λόγια να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη μου.

Αλλά μου λείπει η γιαγιά μου.

Η μάνα μου είναι η γυναίκα η μορφωμένη, η εργαζόμενη. Που έβγαζε λεφτά, που μου έπαιρνε κι εμένα όταν ήμουν μικρή τα πιό σοφιστικέ και ακριβά παιχνίδια της εποχής. Θυμάμαι ακόμα το ηλεκτρικό ψυγειάκι που δούλευε με μπαταρία, με φωτάκι μέσα, με ράφια, σα μινιατούρα κανονικού ψυγείου... Με έντυνε "με ρούχα από το 'Personality', στο Κολωνάκι!" (ακόμα έχει να το λέει!). Και τώρα με τη μικρή, που την κρατάει, την προσέχει, της αγοράζει παιχνίδια...

Αλλά...

Η γιαγιά μου ήταν από χωριό. Του Δημοτικού. Και φυσικά δεν εργάστηκε ποτέ εκτός σπιτιού. Όλη η ζωή της ήταν το νοικοκυριό και τα παιδιά. Παιχνίδια δε μας πήρε ποτέ. Αλλά εμάς, τα εγγόνια της, εκείνη ουσιαστικά μας μεγάλωσε. Άλλο ενδιαφέρον από μας δεν είχε. Μας μαγείρευε τα καλύτερα, διάλεγε στο χασάπη το καλύτερο κρέας, στο μανάβη τα καλύτερα ζαρζαβατικά... τους ήξερε με το όνομά τους, τους τα παράγγελνε τηλεφωνικά όταν πια, γριά, δεν άντεχε να πηγαίνει η ίδια κάθε μέρα επι τόπου. "Να μου φυλάξεις το καλύτερο κομμάτι, το θέλω για τη σούπα του παιδιού!" ...

Πόση φροντίδα, πόση αγάπη, έμπαινε σ' ένα πιάτο φαϊ...

Κι η μαμά μου μαγειρεύει, αλλά το βαριέται, το 'χει για αγγαρεία. Και πάντα το φαγητό είναι μετρημένο, για να μην τρώμε, λέει, πολύ. Βάζει και κάτι φυτικές λάιτ μαργαρίνες...

Ακόμα θυμάμαι τη γεύση που είχε η κοτόσουπα της γιαγιάς, αυγοκομμένη με μπόλικα αυγά... τη μυρωδιά από τη βασιλόπιτα... Τα ψητά, με το βούτυρο να ξεχειλίζει... Υγειινό μαγείρεμα, ελαφριά κουζίνα ήταν για εκείνη άγνωστες λέξεις... Και να μας κυνηγάει για το φαϊ, ταψιά ολόκληρα, αφθονία, φάε κι άλλο, ποιός θα τα φάει όλα αυτά...

Όταν η μαμά μου, η σύγχρονη γιαγιά, βάφεται και ντύνεται για να πάει να συναντήσει τις φίλες της, θυμάμαι τη γιαγιά μου... Πάντα με τη ρόμπα, φίλες δεν είχε, ούτε έβγαινε ποτέ, και πού να πάει άλλωστε; Εμάς κρατούσε για να βγαίνουν οι γονείς μας...

Αλλάξανε οι εποχές, αλλάξανε και οι γιαγιάδες...

Αλλά τη δικιά μου εγώ πάντα τη θυμάμαι... τη θυμάμαι στις γεύσεις της, στις μυρωδιές της, στα μαγειρέματά της... (τώρα πασχίζω να τα μαγειρέψω εγώ, αφού η μαμά μου βαριέται ή δεν ξέρει...)

Ο τρελλός στην εθνική οδό...

2008-10-01T15:09:00.003+03:00

Υπάρχει το γνωστό ανέκδοτο, όπου ένας τύπος πάει ανάποδα στην Εθνική Οδό και ακούει στο ραδιόφωνο "προσοχή, επικίνδυνος τρελλός οδηγεί αντίθετα στο ρεύμα στην Εθνική Οδό..." και μονολογεί "Μόνο ένας; Να κι άλλος! Να κι άλλος! Να κι άλλος!..."

Αναρωτιόμουνα λοιπόν τι έχουν πάθει όλοι και δεν καταλαβαίνουν τα ψελλίσματα της κορούλας μου, ενώ εγώ τα καταλάβαινα αμέσως. Πώς δεν πήγαινε το μυαλό τους ότι "λάλα!" θα πει "γάλα!" ή "φοφόλια" θα πει "φασόλια"! Πώς και δεν άκουγαν καν κάποιες φορές την λεξούλα που είχε μόλις πει... Πώς και δεν καταλάβαιναν από τον τρόπο που κλαίει τι ακριβώς θέλει (αλλιώς είναι το κλάμα όταν πεινάει, αλλιώς όταν νυστάζει, αλλιώς όταν θέλει να αλλάξει πάνα...). Πώς εξαντλείται η υπομονή τους τόσο γρήγορα μαζί της ... Πώς δεν μπορούν να βρουν κάτι έξυπνο να την απασχολήσουν όταν βαριέται ...

Και ξαφνικά κατάλαβα!

Πρέπει κάτι κουλό να γίνεται με τις ορμόνες και εγώ ... βρίσκομαι σε μια εντελώς ιδιαίτερη κατάσταση. Ακούω καλύτερα, αντιλαμβάνομαι ακόμα και τις πιο ανεπαίσθητες λεπτομέρειες σε ό,τι έχει να κάνει με τη μικρή μου, έχω αναπτύξει ένα είδος έκτης αίσθησης που με ειδοποιεί για τον κίνδυνο, για τις επιθυμίες της, για τις διαθέσεις της, για την πρόοδό της ... Και όλα περί αυτήν με ενδιαφέρουν, ποτέ δεν κουράζομαι (ή πάντως αντέχω περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον!) όταν έχει να κάνει με την κόρη μου...

Είμαι η μαμά!!!

ΕΛΕΥΘΕΡΟ CAMPING

2008-08-04T11:01:00.005+03:00

"... Ούτε σπίτια, ούτε καλύβια, ούτε τσαντήρια·
στο μεγάλο αφεντοπάλατο της πλάσης μια μονάκριβη σκεπή μου· ο ουρανός!
Και μου φτάνει για ξενύχτι
κάποιου αρχαίου δεντρού κουφάλα,
πάντα φτάνει ο τοίχος κάποιου βράχου
για ν’ αποκουμπήσω την πηλάλα
της ζωής μου μια στιγμή.
Κι ένα χάλασμα μου φτάνει
για να γύρω χρυσοπλέκοντας των ονείρων το στεφάνι·
και μια γούβα ολοβαθιά σκαφτή στη γη
και μια γούβα είν’ αρκετή για να πέσω και ύπνο νά‘βρω
και δροσούλα ή ζεστασιά,
και να ιδώ την όψη της αυγής με μια θείαν αφροντισιά,
και να τρανοχαιρετήσω
καλοκαίρια μεσημέρια,
ζίζικας τραγουδιστής!"

Κ. Παλαμάς, Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου

"N'importe où! N'importe où!"

2008-07-31T11:57:00.006+03:00

"... Πουθενά δεν είναι πιό συγκεντρωμένη η γοητεία του αεροδρομίου όσο στις οθόνες που κρέμονται στη σειρά από τις οροφές των τέρμιναλ και ανακοινώνουν την αναχώρηση και την άφιξη των πτήσεων και των οποίων η απουσία αισθητικής αυτο-γνωσίας, η υπηρεσιακή στοιχειοθεσία και η πεζή γραμματοσειρά δεν κάνουν τίποτα για να κρύψουν την συναισθηματική φόρτιση ή την ευφάνταστη γοητεία. Τόκυο, Άμστερνταμ, Κωνσταντινούπολη. Βαρσοβία, Σηάττλ, Ρίο. Οι οθόνες κουβαλούν όλη την ποιητική αίσθηση της τελευταίας φράσης του "Οδυσσέα" του Τζέημς Τζόυς, που αποτελεί ταυτόχρονα καταγραφή των τόπων όπου γράφτηκε το μυθιστόρημα αλλά και, πράγμα εξίσου σημαντικό, ένα σύμβολο του κοσμοπολίτικου πνεύματος πίσω από τη σύνθεσή του: "Τριέστη, Ζυρίχη, Παρίσι". Οι διαρκείς προσκλήσεις στις οθόνες, μερικές συνοδευόμενες από το ανυπόμονο αναβόσβησμα ενός κέρσορα, δηλώνουν ότι με ευκολία οι κατ' επίφαση τακτοποιημένες ζωές μας θα μπορούσαν να αλλάξουν, εάν περπατούσαμε ένα διάδρομο και ανεβαίναμε σε ένα αεροσκάφος το οποίο σε λίγες ώρες θα μας προσγείωνε σε έναν τόπο όπου δεν θα είχαμε αναμνήσεις και κανείς δεν θα γνώριζε το όνομά μας. Πόσο ευχάριστο να έχουμε στο μυαλό, μέσα στις διακυμάνσεις των διαθέσεων μας, στις τρεις το απομεσήμερο, όταν μας απειλούν η ανία και η απόγνωση, ότι υπάρχει πάντα ένα αεροπλάνο που απογειώνεται με άγνωστο προορισμό, το μπωντλερικό "Οπουδήποτε! Οπουδήποτε!": "Τριέστη, Ζυρίχη, Παρίσι."

(Αλαίν ντε Μποττόν, Η Τέχνη του Ταξιδιού, σε ελεύθερη απόδοση)

DON'T GROW OLD, GROW UP!

2008-07-16T14:14:00.002+03:00

Κάνουμε μια ωραία κουβέντα με μια φίλη χτες το βράδυ, στη βεράντα μου, με κρασάκι (με την τακτική «τα λέω στη νύφη να τα ακούει η πεθερά», δηλαδή αντί να λέω «εσύ μου λες», λέω «μου λένε κάποιοι φίλοι...» γενικώς και αορίστως, σα να υπαινίσσομαι ότι «εσύ είσαι εντάξει, εσύ με καταλαβαίνεις, οι άλλοι είναι οι σκάρτοι...». Δουλεύει).

Της εξηγώ ότι αισθάνομαι ότι πέρασα σε «επόμενη πίστα» (όπως στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, όπου αφού παίξεις λίγο στην πρώτη, εύκολη πίστα, περνάς στην επόμενη, που είναι λίγο πιό δύσκολη, μετά στην επόμενη, που είναι ακόμα πιό δύσκολη, και θέλει μεγαλύτερη ταχύτητα και ευστροφία κ.ο.κ.). Και έχω ευθύνες και υποχρεώσεις με το μπεμπάριο, αλλά όλα αυτά τα ήθελα, φυσικά. Οπότε, η επιστροφή στα παλιά δεν μου είναι ευχάριστη, είναι πισωγύρισμα για μένα. Εισπράττω από τους φίλους μου κάτι σαν ... κρίση μέσης ηλικίας. Από τη μια είναι ευχάριστο να διατηρείς μια νεανικότητα, μια φρεσκάδα, δε σου λέω να βάλουμε τα γκρίζα ταγιέρ και να πάρουμε το πι και το φασκόμηλο ανα χείρας. Αλλά από την άλλη, αυτός ο διάχυτος παλιμπαιδισμός, το στυλ Πήτερ Παν «δε θέλω να μεγαλώσω» μου τη δίνει λίγο.

Δηλαδή ... αμάν αυτά τα μπαρ και τα ξενύχτια, ρε παιδί μου (βλ. προηγούμενο ποστ). Πήγαμε. Και ξαναπήγαμε. Από 18 χρονών πάμε και ξαναπάμε. Και βγήκαμε, και ξενυχτήσαμε, και τι μπαρ και τι κλαμπ και τι ντίσκο και τι ροκ και τι τέκνο και τι χιπχοπ και τι ραπ και τι ρεμπετάδικα και τι μπουζούκια και τι ελληνάδικα και τι κωλόμπαρα και τι ξενύχτια και τι ποτά και τι τσιγάρα και τι μπάφοι (και τι εμετοί και τι χανγκόβερ!). Και τι νυχτερινά μπάνια και τι ξημερώματα στις παραλίες και ... στα βράχια της Πνύκας και τι ανατολές και τι 24ωρα ολόκληρα χωρίς ύπνο. Και τι συναυλίες και τι φεστιβάλ ... Και τι διακοπές και τι ιστιοπλοϊες και τι σλήπιγκ μπαγκ στην παραλία και ελεύθερο κάμπιγκ και island hopping, και ανταλλαγές φοιτητών και ταξίδια ανά τον κόσμο και εισιτήρια τελευταίας στιγμής «έχω ένα φίλο που έχει ένα φίλο στο ..., πάμε!» και ύπνοι σε ξένους καναπέδες και Νέες Υόρκες και Παρίσια και Λονδίνα και εξωτικά μέρη ... και παρέες και γνωριμίες και σεξ και γκόμενοι και σχέσεις και έρωτες και σεβντάδες και one-night stand και πειραματισμοί και προχωρημενιές και έτσι και γιουβέτσι...

Εχουμε κάνει πολλά πράγματα, είμαστε μια γενιά της ευημερίας που είχε πολλές δυνατότητες. Και τις χρησιμοποίησε κιόλας... Οπότε, αισθάνομαι πλήρης, χορτασμένη, έχω ζήσει αρκετά τις διασκεδάσεις. Δε μου λείπουν. Τίγκα είναι τα ράφια μου από άλμπουμ με φωτογραφίες. Δεν έχω πού να βάλω πια τις αναμνήσεις ...

Οπότε, τώρα που όπως είπα, πέρασα στην επόμενη πίστα, μου φαίνεται κάπως κουλό να με ρωτάνε «μα, δε βγαίνεις τα βράδια, πώς μπορείς?». Ε, ναι, ρε παιδιά. Εχω το μωρό, που κοιμάται νωρίς. Και κοιμάμαι μαζί του κι εγώ νωρίς, για να έχω δυνάμεις για την επόμενη μέρα. Τι να κάνω, να παρατήσω το παιδί στις babysitters και να τρέχω σαν αλαλιασμένη εδώ κι εκεί, στα ίδια και στα ίδια? Κάθε πράμα στον καιρό του. Όταν ήμουν 20άρα, έβγαινα κάθε βράδυ. Ε, χόρτασα. Πάλι θα πάμε, στα ίδια μπαρ, που πηγαίναμε το 1992; Να μας στραβοκοιτάνε οι πιτσιρικάδες, ότι το παίζουμε τζόβενα, όπως στραβοκοιτάζαμε εμείς, όταν είμασταν 19 και 20 και 22, κάτι 40άρηδες που εμφανίζονταν στα λημέρια μας?

Αν είχα γίνει μαμά στα 23, ναι, να μου πει ο άλλος, «νέα κοπέλα είσαι, βγες και λίγο». Να μην νιώσω στερημένη, ενώ όλοι οι συνομήλικοί μου ζουν τις εμπειρίες τους. Αλλά τώρα, στα 38, τι μου λέει?? Να βγω μη χάσω ... τι ακριβώς?

Κάποιοι από τους φίλους μου φαίνεται ότι έχουν χάσει επεισόδια. Άλλος επειδή ήταν σε μακροχρόνια σχέση και είχε κλειστεί μέσα και δεν έβγαινε, άλλος επειδή παντρεύτηκε, άλλος επειδή στα νιάτα του ήταν ψιλοσπασίκλας και όλο διάβαζε ... Οπότε τους βγαίνει τώρα η λαχτάρα να ζήσουν κάποια πράγματα που δεν τα έζησαν τότε. Όμως εγώ δεν είμαι έτσι. Και είναι κουραστικό να προβάλλουν τη δική τους ανάγκη σε μένα. Ας κοιτάξουν να βρουν ότι τους έλειψε, να συμπληρώσουν τα κενά τους, αλλά χωρίς σχόλια προς εμένα «βγες και λίγο» κλπ.

Μετά, μου κάνουν παρατηρήσεις για το θηλασμό. «Πώς μπορείς», «ακόμα θηλάζεις;» και κάτι τέτοια. Και τι να κάνω, ρε φίλε. Να σταματήσω το θηλασμό που έχει τρελλά οφέλη για το παιδί (διάβασε και κανά βιβλίο, αν θες να έχεις άποψη!) για να μπορώ ... να βγαίνω τα βράδια, ή για να παρατάω το μωρό στους παππούδες και να λείπω ... μέρες?? Ίσα είναι δηλαδή, το ένα με το άλλο?? Και πάλι, να τα ‘λεγες αυτά σε καμμιά 20άρα, που δεν έχει «ζήσει τη ζωή της» να πω, έντάξει. Αλλά σε μένα?? (βλ. παραπάνω, μην τα ξαναλέμε).

Ανακουφιστικό που τα είπα στη φίλη μου επιτέλους. Και να τα ξαναπώ, και σε ‘κείνη και σε άλλους...

ΣΑΡΑΝΤΑΡΙΖΟΥΜΕ...

2008-07-03T12:38:00.002+03:00

Έξοδος χτες, βραδυνή, για να γιορτάσουμε τα γενέθλια φίλης που έγινε ... 40 χρονών ("μια εφηβεία επιεικής, που γίνεται σαράντα" που τραγουδάει και ο Κραουνάκης).

Πέρυσι στα γενέθλια της ίδιας φίλης η μικρή ήταν πολύ μωρό και δεν κατάφερα να την αφήσω και να πάω. Καημό το είχα. Φέτος έφερα λοιπόν τον κόσμο ανάποδα, να τα συντονίσω όλα, να κανονίσω να κρατήσει τη μικρή ο μπαμπάς της, να την πάω όμως το απόγευμα παιδική χαρά όπως πάντα, να παίξει, να κυλιστεί στα χώματα, να γυρίσουμε, να φάει, να κάνει μπάνιο, να φάω κι εγώ, μετά άγχος να ντυθώ, να χτενιστώ, να βαφτώ νυχτιάτικα (εκεί που συνήθως αράζω στον καναπέ εξαντλημένη μετά από μια μέρα δουλειάς και τρεχάλας και παιδικής χαράς και γενικής εξόντωσης) και να βγω σαν την άδικη κατάρα να τρέχω στα μπαρ.

Και πήγα. Ωραία ήταν, δε λέω. Φώτα, μουσικές, κόσμος, μου είχαν λείψει. Από τότε που γέννησα βγαίνουμε είτε μαζί με τη μικρή είτε ... δεν βγαίνουμε βράδυ. Πάμε σε ημερήσια πράματα, παιδικά πάρτυ, σπίτια φίλων, τέτοια.

Από την άλλη, θυμήθηκα και όλα τα κακά αυτών των βραδυνών εξόδων: το ξενύχτι, το ποτό, το τσιγάρο... την αμηχανία με τους ανθρώπους... που δεν αισθάνεσαι άνετα, που δε μιλάς ανοιχτά, που δεν είσαι ο εαυτός σου...

Τελικά μου φαίνεται δεν χάνω και τίποτα που έχω ψιλοκλειστεί μέσα, με το μωρό... Αν με ρωτήσεις, τι μου λείπει, ουσιαστική ανθρώπινη επαφή, τέτοια θα ήθελα. Και αυτή μπορεί να σου τη δώσει και ένας μόνο άνθρωπος. Φευγαλέες χαιρετούρες με μισοαγνώστους μες τη νύχτα μου είναι πιά αδιάφορες ...

Αλλά γενικότερα, νομίζω ότι έχει έρθει αυτή η περίεργη φάση, όπου σαρανταρίζουμε και .... δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Εδώ και χρόοοονια δηλαδή δεν είμαστε πια 20 χρονών, και δεν έχουμε αντοχές, και το ξενύχτι δεν μας πάει. Ούτε χορεύουμε, ούτε τίποτα. Σερνόμαστε στα μπαρ και δεν περνάμε καλά γιατί δεν το αντέχουμε, το ξενύχτι, το ποτό, την ψευτιά.

Και τότε, ρε φίλε, "αφού σε χαλάει γιατί το κάνεις;". Έλα μου, ντε! Γιατί κανείς δεν τολμάει να πει, ρε παιδιά, να μαζευτούμε ένα απόγευμα να τα πούμε. Ένα μεσημέρι Σαββάτου, μια Κυριακή. Στη διάρκεια της ημέρας. Με τα παιδιά μας, αφού έχουμε πλέον και παιδιά. Όοοοοοοχι. Τι, γέροι είμαστε? Και δώστου μπαρ και ξαναμπαρ...

ΓΕΝΝΑ & ΜΠΙΖΝΕΣ

2008-07-02T14:22:00.002+03:00

Πολύ καιρό μετά τη γέννα, συνεχίζω να μαθαίνω διάφορα για την απέραντη επιχείρηση κερδοσκοπίας που έχει στηθεί γύρω από τις ανύποπτες και αδαείς εγκύους.

Πρώτο ζήτημα, οι καισαρικές γίνονται πλέον για ψύλλου πήδημα (και, συμπτωματικά, ... κοστίζουν κατιτίς παραπάνω από το φυσιολογικό τοκετό). Τα (ιδιωτικά) μαιευτήρια το έχουν κάνει μπίζνα και κοιτάνε να σου χρεώσουν ό,τι μπορούν, εξετάσεις και κόντρα εξετάσεις, επισκληριδίους, επεμβάσεις που δεν χρειάζονται, και να το μωρό στην εντατική, τάχα ότι κάτι έχει, και νααααααα, ρέουν τα χιλιάρικα τα ευρώ. Δείτε σχετικά το τρέηλερ του φιλμ http://www.thebusinessofbeingborn.com/ σχετικά με τις καισαρικές, να σας σηκωθεί η τρίχα!!!

(Παρένθεση: εγώ γέννησα στο "Έλενα", που είναι δημόσιο μαιευτήριο, είναι τζάμπα - καλύπτει τα έξοδα το ταμείο ασφάλισης - και προς τιμήν τους υποστηρίζουν το φυσιολογικό τοκετό, αποφεύγουν την επισκληρίδιο, ακολουθούν την πρακτική να μένει το μωρό μαζί με τη μητέρα από την αρχή στο ίδιο δωμάτιο και υποστηρίζουν το θηλασμό).

Δέυτερο θέμα, τα βλαστικά κύτταρα. Υπάρχουν ιδιωτικές εταιρίες που σε παροτρύνουν να φυλάξεις το ομφαλοπλακουντιακό αίμα του μωρού σου, για να το χρησιμοποιήσεις, λέει, στο μέλλον, αν αρρωστήσει το παιδί. Αυτό που δε σου λένε, είναι ότι το πιθανότερο είναι ότι το παιδί δεν θα μπορεί να χρησιμοποιήσει το ίδιο του το μόσχευμα (αν λ.χ. πάθει λευχαιμία, το μόσχευμα θα είναι ήδη μολυσμένο!). Η διαφήμιση των υπηρεσιών αυτών γίνεται κυρίως σε γυναίκες που πρόκειται να γεννήσουν και πολλές φορές η στρατηγική των «πωλήσεων» βασίζεται στο να κάνουν τη μέλλουσα μητέρα και τον μέλλοντα πατέρα να νιώσουν πως δεν είναι καλοί γονείς αν δεν αποθηκεύσουν το ομφάλιο αίμα του παιδιού τους για μελλοντική χρήση. Δείτε σχετικά τις πληροφορίες που δίνει ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων στην ιστοσελίδα του http://www.eom.gr/article_detail.asp?e_cat_id=6&e_article_id=59 . Και πάλι, ναααα τα χιλιάρικα τα ευρώ, για κάτι που ... δεν θα μπορέσει καν να το χρησιμοποιήσει το παιδί σου!...

ΒΑΦΤΙΣΙΑ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΟ

2008-05-21T14:59:00.002+03:00

Ήρθε η ώρα για την βάφτιση της μικρής ...

Είπαμε να είναι σε κλειστό οικογενειακό κύκλο, να είναι όλα λιτά και απλά κλπ. κλπ.

Βρήκα λοιπόν τρόπο (μετά από αρκετό ψάξιμο ομολογουμένως!) να τυπώσω λίγες φτηνές προσκλήσεις για το σόι, βρήκα (μετά από άλλο τόσο ψάξιμο!) και φτηνές, απλές αλλά γουστόζικες μπομπονιέρες.

Και ήρθε η ώρα των βαφτιστικών, που έπρεπε να πάρει η Νονά...

Χα!

Σα να λέμε, ήρθε η ώρα των Σατανικών Εμπόρων. Δεν μπόρεσα παρά να θαυμάσω τη μαεστρία τους στο χειρισμό της ανθρώπινης ψυχολογίας.

Μέσα στο γενικότερο πνεύμα της απλότητας, είχαμε πει να πάρουμε κάτι απλό, όχι ταφτάδες και μεγαλεία, ένα φορεματάκι δροσερό, καλοκαιρινό, να μπορεί η μικρή να το ξαναφορέσει, παπουτσάκια βολικά και απλά για το καλοκαίρι, τέτοια. Είπα, «να ξεφύγουμε από τα συνηθισμένα». Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι πιά. Κούνια που με κούναγε...

Υποτίθεται ότι τα είχαμε συμφωνήσει αυτά, τα επί της αρχής, περί απλότητας και πρακτικότητας, με τη νονά.

Με το που μπαίνουμε λοιπόν στο πρώτο κατάστημα, αμέσως βάζει ο Έμπορας την κασέτα. Αυτά που του λέγαμε γαρ τα είχε ξανακούσει πολλές φορές. Και είχε έτοιμη κάθε φορά την απάντηση. «Θέλετε κάτι πιό απλό?? ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕΤ Η ΛΑΜΠΑΔΑ ΜΕ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ??? Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!...». Το τι ακούστηκε δεν περιγράφεται. «Δεν θα πάρετε καπέλο? Μα ΤΟ ΛΕΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ...», «Μα είναι δυνατόν, μια τόσο καλοβαλμένη νονά ...» κλπ. κλπ. κλπ.

Η δε νονά, που την είχα για «σκληρό καρύδι», με το που άκουσε την πρώτη κουβέντα του εμπόρου έγινε λιώμα, χαλί να την πατήσουν... Παίζει και κάποια περηφάνια της νονάς εδώ, του στυλ "μη με πούν τσιγκούνα και φτηνή". Παραδόθηκε λοιπόν στα νύχια τους και άφησε να της πασσάρουν ό,τι βλακεία ήθελαν, φόρεμα ... 230 ευρώ (!!!!!!!), τρία κεράκια (από αυτά που ανάβουμε στην εκκλησία έναντι 20 λεπτών) κι ένα σκέτο γυάλινο μπουκαλάκι ... 40 ευρώ (!), μαρτυρικά ... 80 ευρώ (!!), λαμπάδα ... 120 ευρώ (!!!), πετσέτες (απλές, άσπρες) ... 80 ευρώ (!!!!), κουτί (ναι, ένα απλό κουτί!!!) ...120 ευρώ (!!!!). Σύνολο γύρω στο 500άρικο. Και πάει λέγοντας ... Κι αν βάλουμε και το σταυρό άλλα 280 ευρώ... (τουλάχιστον αυτός είναι χρυσός!). Συνολικό μπάτζετ γύρω στα 900 ευρώ, για 30 λεπτά βάπτισης ...

Μπήκαμε και σε δεύτερο, και σε τρίτο κατάστημα. Πήγαμε σε μεγάλα καταστήματα με shop – in – shop, πήγαμε και σε μεμονωμένα. Πήγαμε και σε υποτιθέμενα φτηνά μαγαζιά, στα έγκατα των Αθηνών. Πήγαμε δεύτερη, τρίτη φορά, άλλη μέρα. Όλοι, λες και ήταν συνεννοημένοι, δεν έπεφταν κάτω από τα 400 ευρώ... Εν τω μεταξύ, άρχισε να μετράει και η κούραση, να βαραίνει και ο χρόνος, εργαζόμενες είμαστε και οι δύο, δεν είχαμε και τον άπειρο καιρό μπροστά μας να ψάχνουμε... Πράγμα που οι έμποροι το ξέρουν (και το χρησιμοποιούν προς όφελός τους...).

Τι να πω, προσπάθησα, έκανα ό,τι μπορούσα για να μην πιάσουν "κότσο" τη νονά και της πασσάρουν άχρηστα πανάκριβα πράγματα. Στάθηκε αδύνατον. Και αυτό το ξέρανε οι έμποροι, και το χρησιμοποιούσαν εναντίον μας, με την τακτική διαίρει-και-βασίλευε (σατανικό μειδίαμα "μα, αφού δεν αρέσει ούτε στη νονά αυτό που θέλετε εσείς, δεν το βλέπετε είναι ΦΤΗΝΙΑΡΙΚΟ..."). Τελικά υποχώρησα, μην τσακωθούμε και μεταξύ μας, και την άφησα να κάνει ό,τι θέλει ...

Είμαι σίγουρη πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, οι έμποροι εννοώ, είναι που βγαίνουν μετά στα κανάλια και παραπονιούνται για την ακρίβεια ...

ΝΕΑ ΖΩΗ

2008-04-22T14:03:00.002+03:00

Αλλάξανε τα ενδιαφέροντά μου...

Τώρα η περιήγηση στο Ίντερνετ με οδηγεί σε ιστοσελίδες με τίτλο "porn for women" (http://www.wannasnuggle.com/index/), όπου δείχνουν νέους και ωραίους τύπους με μούσκουλα να ... σκουπίζουν ή να αλλάζουν πάνες (όντως είναι σέξυ αυτό ... για μια νέα μαμά!)...

Άλλη φορά έπεσα πάνω στο http://metrodad.typepad.com/index/2007/05/the_eight_types.html, όπου μιλάει για τους "τύπους" ανθρώπων που συναντάει κανείς στην παιδική χαρά στο Μανχάταν...

Εγώ πάλι, στη δική μας παιδική χαρά βλέπω τους ακόλουθους:

1) Η μαμά "τα-ξέρω-όλα-καλύτερα- από-σένα" (αυτή που έχει παιδάκι λίγο μεγαλύτερο από το δικό σου και σπεύδει να σου υποδείξει πώς να κάνεις το ένα και πώς να κάνεις το άλλο)

2) Η μοδάτη (με το γυαλί τελευταίας μόδας, αθλητικό παπούτσι με χρυσές λεπτομέρειες, τσάντα διάσημης μάρκας, λευκή φόρμα, απαραιτήτως ξανθιά)

3) Η εναλλακτική (με σαλβάρια, σλινγκ, θηλάζει μπροστά σε όλους το νεογέννητο παιδάκι της και σέρνει ένα δεύτερο πιο μεγάλο, και τα ονόματα των παιδιών είναι "Εύστρατος", "Διώνη", "Μορφέας"... )

3) Η μαμά "show off" (το παιδί της έρχεται ντυμένο μπάτμαν και κάνουν τα πάντα για να είναι το επίκεντρο της προσοχής)

4) Η υπερπροστατευτική (το παιδί είναι δεμένο στο καρότσι, δεν κάνει ούτε ... κούνια, και φοράει "σκάφανδρο" και σκούφο - κασκόλ με 30 βαθμούς)

5) Η ψιλοαδιάφορη (το παιδί της τρώει άμμο και πετάει πέτρες στα άλλα παιδιά ενώ εκείνη κάθεται άνετη σε μακρινό παγκάκι διαβάζει το βιβλίο της)

6) Ο άσχετος μπαμπάς (μπαμπάς που τον "έχωσε" η μαμά να πάει μια φορά και εκείνος το παιδί στην παιδική χαρά και νιώθει έξω από τα νερά του ή μιλάει στο κινητό για δουλειά)

7) Η αποτυχημένη γιάπισα (έρχεται καταϊδρωμένη, με τα ρούχα της δουλειάς, τη βρίζει κάποιος πελάτης στο κινητό: δηλαδή Εγώ!)

ΤΙ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΠΕΛΑΡΓΟΣ (ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ...)

2007-10-16T12:23:00.000+03:00

ΞΑΝΑΓΡΑΦΩ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΣΤ, ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ:
Κατάλαβα τη μάνα μου (τους φόβους της, τα ξενύχτια της όταν αργούσα να γυρίσω, που άναβε το φως να δει αν κοιμάμαι ...), τη γιαγιά μου ...
Σύνδεση με όλο το ανθρώπινο γένος, με όσους έχουν παιδιά, κατανόηση των συναισθημάτων τους, των φόβων τους, πραγμάτων που ήταν πριν ακατανόητα («γιατί ασχολούνται όλο με τα παιδιά τους, με τα λεφτά, όλο ανασφάλειες έχουν, τι μικροαστοί»).
Κατανόηση της Παναγίας, όσων έχασαν παιδιά (της θείας μου της Σοφίας, της γιαγιάς μου ...).
Θηλασμός. Τώρα καταλαβαίνω την εμμονή των αρσενικών με το γυναικείο στήθος.
Διάφορες γυναικείες επιθυμίες και ανησυχίες τώρα «μπαίνουν στη θέση τους». Λ.χ. πράγματα που προσπαθούσα να βρω στους γκόμενους, αυτή η αμοιβαία αφοσίωση, η προσοχή, η φροντίδα, η στοργή, τώρα καταλαβαίνω ότι προορίζονταν για τα παιδιά μου. Ο άντρας συχνά δεν τα καταλάβαινε αυτά και δεν μπορούσε να τα ανταποδώσει, εκνευριζόταν μάλιστα με τις πολλές φροντίδες και τα χάδια και τα κανακέματα... Ε, αυτά είναι για το παιδί μου. Δεν το ήξερα πριν αποκτήσω παιδί, αλλά το ‘χα μέσα μου και μου έβγαινε από πριν ... (τώρα απαντήθηκε το ερώτημα «μα, γιατί δε με παίρνει τηλέφωνο/ γιατί δε θυμήθηκε την επέτειό μας/ γιατί τσαντίστηκε που του πήρα αρκουδάκι του Αγ. Βαλεντίνου». Οι γκόμενοι δεν ήταν φτιαγμένοι για να μου δίνουν, με τηλεφωνήματα και δώρα και χάδια, την ανταπόδοση αγάπης που ήθελα. Κι όταν το έκαναν, το έκαναν προσποιητά και πάντως επειδή ήξεραν ότι εγώ το ήθελα, όχι επειδή τους έλεγε κάτι των ιδίων. Το μωράκι μου τη δίνει, αυτό καταλαβαίνει από χάδια και μπεμπεδίσματα και αρκουδάκια, γιατί είναι, ακριβώς, μωράκι!).
Ως "ελεύθερη" γυναίκα, χωρίς παιδιά, αναζητούσα την ολοκλήρωσή μου μέσα από τις ερωτικές σχέσεις. Καλά το πήγαινα, αλλά το μυστικό (όπως υποψιαζόμουν) είναι ότι η ολοκλήρωση μέσα από την ερωτική σχέση δεν θα ερχόταν από τη σχέση καθεαυτή, από το συγκεκριμένο άντρα και τον έρωτά μας. Η σχέση ήταν ... το μέσο. Η ολοκλήρωση θα ερχόταν επιτέλους για μένα όταν ο έρωτας θα οδηγούσε σε ένα παιδί (ή και σε περισσότερα, πού ξέρεις!). Το παιδί ήταν η τελευταία πράξη του σεξ, όχι ο ... οργασμός. Σεξ και εγκυμοσύνη και γέννα και μεγάλωμα παιδιού είναι μια μεγάλη, ενιαία διαδικασία (τουλάχιστον για μένα, άλλοι μπορεί να είναι αλλιώς). Δυστυχώς, έζησα συχνά, επαναλαμβανόμενα, το πρώτο μέρος της διαδικασίας, και μετά διακόπτόταν απότομα. Χωρισμός, «δεν είμαι έτοιμος/έτοιμη για γάμο και παιδιά» και τέτοια. Και ξανά, γνωριμία με άλλον, σεξ και ... πάλι τα ίδια, διακοπή. Αντισύλληψη, εκτρώσεις. (Το ανάλογο, για τους άντρες, θα ήταν να ξεκινάς να κάνεις σεξ και πριν το αποκορύφωμα να σταματάς. Και μετά ξανά ξεκίνημα και πάλι διακοπή. Μπορεί να οδηγήσει τον υγιέστερο, ψυχικά, των ανθρώπων στην παραφροσύνη). Γι’ αυτό κουβαλούσα μια απογοήτευση, μια μελαγχολία, ζούσα σε μια διαρκή νεύρωση. Η μη ολοκλήρωση των σχέσεών μου με έκανε νευρωτική. Κι ας μην το παραδεχόμουν, κι ας παρίστανα την ανεξάρτητη, κι ας έλεγα «δε θέλω παιδιά». Ήθελα, κι ας μην το συνειδητοποιούσα (γιατί δεν γνώριζα τι σόι φάση είναι αυτή, πώς να το γνωρίζω αφού ... δεν είχα παιδιά;). Κι όσο πιο νευρωτική ήμουν, τόσο πιο προβληματικές γίνονταν οι σχέσεις μου, αδιέξοδες, ξεκινούσα στραβά, οπότε τελικά χώριζα, και ο φαύλος κύκλος συνεχιζόταν ...

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ, ΤΩΡΑ!

2007-10-12T07:48:00.000+03:00

Ρε γαμώτο, μήπως πρέπει να μπει (επιτέλους!) το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία???

Παρατηρώ ... ογκώδη άγνοια γύρω από τα θέματα αυτά, που διατρέχει όλες τις ηλικίες και τα στρώματα του πληθυσμού. Θα μου πείτε, "μα, σήμερα, την εποχή της απελευθέρωσης που όλα επιτρέπονται;". Ναί, ναι, σήμερα, που η απελευθέρωση και η ευκολία έχει συσκοτίσει περισσότερο τα πράματα...

Το θέμα δεν είναι να μας δείξουν πώς γίνεται το σεξ (αν και μου φαίνεται ότι ... κι αυτό χρειάζεται επίσης!). Μιλάω για ένα σωρό συναφή ζητήματα, που δεν υποπτεύεται κανείς ότι έχουν σχέση με αυτό, αλλά έχουν αντίκτυπο σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Οι μισές γνωστές μου προτιμούν την καισαρική από το φυσιολογικό τοκετό, γιατί, λέει, φοβούνται τον πόνο (!) (παρένθεση: δηλαδή προτιμούν μια σοβαρή εγχείρηση, που σημαίνει ότι θα σου κόψουν δεν ξέρω πόσα στρώματα από δέρμα, μύες κλπ., που θα σου κάνουν ράματα και θα πάρει βδομάδες να συνέλθεις, που θα έχεις πόνους για μέρες, από μια φυσιολογική διαδικασία που οι πόνοι διαρκούν λίγες ώρες και που μόλις τελειώσει μπορείς να σηκωθείς αμέσως και να περπατήσεις...).

Η επισκληρίδιος αναισθησία - παρά τις πιθανές παρενέργειες της - θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ (ενώ εγώ δεν την χρειάστηκα!).

Δεν ξέρουμε τίποτα για το θηλασμό. Οταν έρθει εκείνη η ώρα, οι περισσότερες γυναίκες τα παρατάνε και δίνουν στα παιδιά τους ξένο γάλα. Είναι εξαίρεση οι γυναίκες που θηλάζουν έστω και λίγους μήνες.

Σε μια χώρα που μαστίζεται από την υπογεννητικότητα, εγώ και οι φίλες μου έχουμε από μία ή περισσότερες εκτρώσεις στο ενεργητικό μας... Η έκτρωση από πολλούς θεωρείται κάτι απλό, μια διαδικασία ρουτίνας... Για τις σωματικές και ψυχολογικές της επιπτώσεις δεν ξέρουμε τίποτα, τα μαθαίνουμε αφού τα ζήσουμε... ταυτόχρονα, η συζήτηση έχει αφεθεί στους σκοταδιστές και τους παπάδες...

Θυμάμαι το συμμαθητή μου που με ρωτούσε (στα 17) χαμηλόφωνα, "μα, τι είναι το ταμπόν;".

Για να μη μιλήσω για προβλήματα όπως η πρόωρη εκσπερμάτιση ή η έλλειψη στύσης, που τα αγόρια τα λύνουν με συζητήσεις ράδιο - αρβύλα με τους φίλους τους, με ύποπτα σκευάσματα, ή βουλιάζουν στη ντροπή και απλά ... δεν τα λύνουν ...

Υπογονιμότητα. Άπειροι γνωστοί με προβλήματα. Οι γυναίκες κάπως το συζητάνε. Οι άντρες, ομερτά και ντροπή. Δεν πάνε να κάνουν τις εξετάσεις που συστήνει ο γιατρός, γιατί ντρέπονται μήπως φανεί, λέει, ότι είναι ανίκανοι...

Φίλες μένουν ανύπαντρες και άτεκνες, γιατί, λέει, "πρέπει να έχω λύσει όλα μου τα προβλήματα πριν αποφασίσω να κάνω παιδί" (!!!). Και εν τω μεταξύ, εκτρώσεις και μανιώδης αντισύλληψη. Μέχρι που φτάνουμε 40 και αρχίζει ο αγώνας κατά της υπογονιμότητας...

Οι άντρες, φόβοι, φόβοι. Φόβος για τις γυναίκες, φόβος για τα παιδιά, φόβος για τις ευθύνες, φόβος για όλα...

Τι είναι η εφηβεία? Τι ορμονικές μεταβολές φέρνει?

Η εμμηνόπαυση??

Tα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, το AIDS...

Μορφωμένοι άνθρωποι, με πτυχία και μεταπτυχιακά, στα θέματα αυτά είμαστε τελείως αδιάβαστοι, με πληροφόρηση τύπου τσόντας ή κουτσομπολιού μεταξύ φίλων, ή, στην καλύτερη περίπτωση, "κάτι διάβασα ατο ίντερνετ", βουλιαγμένοι σε ανασφάλειες, φόβους, φήμες και ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ πλάνες.

ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΙ ΕΡΘΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ???

(Αλλά, από την άλλη, σε έναν πληθυσμό που είναι βουλιαγμένος στο σκοτάδι, το θέμα είναι ποιός θα ... το διδάξει το μάθημα αυτό? Οι ανίδεοι καθηγητές του λυκείου???)

ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ

2007-09-14T11:57:00.000+03:00

Πώς να εξηγήσεις στους φίλους που δεν έχουν (ακόμα) παιδιά, πώς είναι η φάση με το μωρό?

Ε, είναι σα να έχω γίνει ... αστροναύτης.

Ποιός να το φανταζόταν, εγώ ... αστροναύτης. Με τη στολή μου, την κάσκα μου, τον πύραυλό μου, κανονικά, με όλα...

Πώς να περιγράψεις τώρα, στους άσχετους με αυτά, στους κοινούς ανθρώπους δηλαδή, πώς είναι το ... αστροναυτιλίκι;

Είναι βέβαια υπέροχα, βλέπεις πράματα που ούτε μπορούσες να τα διανοηθείς πριν, βλέπεις ξέρω 'γω τη γη από μακριά σα "big blue marble in space", βλέπεις γαλαξίες, αστρικές θύελλες, ηλιακές καταιγίδες, φοβερά πράματα, απερίγραπτα, πανέμορφα κλπ.

ΑΛΛΑ, ταυτόχρονα, περνάς και πολύ ζόρικα. Άλλος τρόπος ζωής. Τραβάς μια φοβερή εκπαίδευση, γυμναστικές, ειδικές δίαιτες, προπόνηση σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας, κάνεις μαθηματικά (μπρρρρ!), αστροφυσική, άστα να πάνε. Πανδύσκολα. Και όλημέρα και όληνύχτα, ελεύθερος χρόνος μηδέν.

Αλλά αξίζει το ταξίδι ...

ΣΤΑΧΤΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ...

2007-08-29T12:49:00.000+03:00

Δανείζομαι τον τίτλο από τον "ΚΑΙΡΟ" της "Ελευθεροτυπίας". Θέλω να γράψω για τις πυρκαγιές.

Αναρωτιέμαι... επειδή λένε για "ασύμμετρες απειλές" ... κάποιος είχε πει (νομίζω ο καθηγητής αυτός των περιβαλλοντολογικών, ο κ. Μάργαρης) ότι για τις πυρκαγιές φταίνε οι πυλώνες και τα καλώδια της ΔΕΗ, που είναι μέσα στα δάση, και με τις υψηλές θερμοκρασίες δημιουργούνται σπινθήρες. Και ότι η λύση θα ήταν να είναι υπόγεια, αλλά δεν το έχουν κάνει μέχρι τώρα γιατί είναι πολύ ακριβό. Δεν ξέρω, δεν είμαι ειδική, μπορεί και να μην το θυμάμαι καλά και να γράφω κοτσάνα. Είναι άραγε αλήθεια αυτό?? Ποιός θα μας πεί???

Αλλά πέραν τούτου: τόσο δύσκολο είναι, να γίνει ένα σχέδιο πυρασφάλειας σε κάθε χωριό, σαν "πολιτική άμυνα", μεταξύ των κατοίκων. Να προβλεφθεί τι θα γίνεται σε περίπτωση πυρκαγιάς, πώς θα εκκενωθεί το χωριό, ποιοί θα φύγουν, ποιοί θα μείνουν?? Στοιχειώδη πράγματα. Να φύγουν με ό,τι αυτοκίνητο υπάρχει τα γυναικόπαιδα και οι ηλικιωμένοι, να μείνουν οι άντρες, λ.χ. Να υπάρχει μια υδροφόρα, μια στέρνα έστω για τέτοιες περιπτώσεις. Να είναι κάπου συγκεντρωμένα λάστιχα, αξίνες, είδη φαρμακείου, ό,τι άλλο μπορεί να χρειαστεί. Να υπάρχει επικοινωνία με κάποια υπηρεσία κεντρική που να τους ενημερώνει, φύγετε, μείνετε, έρχονται τόσοι πυροσβέστες, τόσα αεροπλάνα, τα γυναικόπαιδα να πάνε εδώ, εκεί. Τόσο δύσκολο είναι?? Οι δήμαρχοι, γιατί δίνουν εκατομμύρια για καγκελάκια και συντριβάνια και δεν παίρνουν ένα πυροσβεστικό όχημα???

Κάθε χρόνο έχουμε πυρκαγιές, και οι κυβερνώντες κάνουν σα να είναι κάτι ... πρωτοφανές, "για δες, τι κακό μας βρήκε"!!!!

Κάθε χρόνο έχουμε πυρκαγιές, κάθε χρόνο έχουμε πλημμύρες. Καιγόμαστε, πνιγόμαστε άπραγοι, "σα να μην πέρασε μια μέρα", που λέει και το τραγούδι. Λες και ήταν χτες!... Και στα εκλογικά προγράμματα των κομμάτων, ούτε λέξη για αυτά, που είναι θέματα προτεραιότητας. Ταυτόχρονα, ο Αλογοσκούφης έβαλε λέει ασύρματο ίντερνετ στο Σύνταγμα, για ελεύθερη πρόσβαση όλων. Τσιου τσίου, ευρωπαϊκά συνέδρια, δικαιώματα, θεωρητικολογίες. Καλά όλα αυτά, χρειαζούμενα, δε λέω. Μα, αυτά πρέπει να γίνουν πρώτα, ρε παιδιά???? Ή τα αντιπυρικά - αντιπλημμυρικά έργα????

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΝΗΣΙ...

2007-07-10T16:19:00.000+03:00

Θέλω να σας γράψω τον πόνο μου.

Πήγαμε σύντομες διακοπές σε πολύ μικρό νησί των Κυκλάδων τον Ιούνιο οικογενειακώς, με το μωράκι μας που είναι 2,5 μηνών. Από τα λίγα νησάκια, που είχαν μείνει άθικτα (προ 10ετίας βέβαια) από την αλόγιστη δόμηση, τα μπητς μπαρ κλπ., που οι παραλίες του ήταν σμαραγδένιες και ανέβαινες σε κατσάβραχα και χωματόδρομους για να πας ως εκεί...

Είπαμε "θα έχει ησυχία", γιατί έτσι το θυμόμασταν από παλιά...

Αμ δε. Γινόταν της κακομοίρας, ίσως λόγω καύσωνα... Στο μικρό νησάκι, που μπορείς να το γυρίσεις όλο με τα πόδια και που παλιά ήτανε τόπος παραθερισμού για σκηνίτες με σακκίδιο, είχαν επιδράμει οι ΑΘΗΝΑΙΟΙ. Με αμέτρητες τζιπούρες! Πρώτη φορά είδα τόσα τζιπ μαζεμένα σε τόσο μικρό τόπο. Να, πού τα κυκλοφορούν τα τζιπ τους, που τα έβλεπα τόσο καιρό ανεβασμένα άγαρμπα στα πεζοδρόμια στην Αθήνα κι έλεγα "μα τι διάολο, τόσο εκδρομικοί τύποι, που θέλουν τζιπ για να οργώσουν τα βουνά κάθε σαββατοκύριακο;". Για να πάνε στο νησάκι και να μην περπατήσουν 50 μέτρα έως την παραλία τα έχουνε!!!

Και βέβαια, το Σάββατο το βράδυ γινόταν ένας γάμος και μια βάφτιση (θα σκέφτηκαν "τι γραφικό, τι ρομαντικό, να παντρευτούμε/να βαφτίσουμε το μπέμπη στο απομακρυσμένο νησί!"). Ωραία μέχρι εδώ. (Φυσικά, οι καλεσμένοι μας θα πάρουνε ο καθένας ... το τζιπ τους και θα έρθουν!). Κατά τα λοιπά, έπρεπε να βρούν τα ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΗΧΕΙΑ των Κυκλάδων και τον ισχυρότερο ενισχυτή, και να τα βάλουν να βαράνε στη διαπασών έως τις έξι το πρωί... Στην αρχή βιολιά νησιώτικα (για το ξεκάρφωμα!), μετά όμως "ξένα", με ντι-τζεη, για να καταλήξουν στην (απαραίτητη!) Πέγκυ Ζήνα... (εδώ ας κάνω μια σημείωση: δεν είμαι καθόλου κατά του γλεντιού, κι έχω γλεντήσει στη ζωή μου, με παρέες, με ξενύχτια, με ό,τι θές. Αλλά υπάρχει ο χρόνος και ο τόπος για κάθετί. Γιατί να διαλύσω έναν μαγευτικό ήσυχο τόπο με τις αθηναϊκές συνήθειες και τα γούστα μου;) Το μικρό νησάκι θα τους είχε προφανώς γοητεύσει αρχικά (όπως κι εμάς) για την ησυχία του, που δεν είχε αυτοκίνητα, για τις έρημες παραλίες του που πήγαινες με τα πόδια... Αλλά τι σημασία έχουν τώρα αυτά; Άλλωστε, η έρημη παραλία δεν είναι πιά έρημη, αφού ΑΓΟΡΑΣΑΝΕ και ΧΤΙΣΑΝΕ πάνω της τη σπιταρόνα τους, να έχουν τέλοσπάντων τις ανέσεις τους οι άνθρωποι, τι, θα τρέχουν τώρα με τις σκηνές ...

Αυτά. Τι να πεις. Ωραίο πράμα ο τουρισμός ...

ΟΛΥΜΠΟΣ ΚΑΙ ... ΓΟΛΓΟΘΑΣ!

2007-05-28T12:51:00.000+03:00

Τελικά, είναι δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά ...

Από τη μικρή μου εμπειρία, αυτό το σύντομο διάστημα που έχω περάσει με το μωρό, έτσι λέω...

Θαύμασα τη μάνα μου, αλλά και όοοοολες τις μαμάδες, από καταβολής κόσμου...

(Και που είσαι ακόμα ...)

Σου λέει ο άλλος, ο αντι-φεμινιστής, δε βλέπουμε, λέει, δα και πολλές γυναίκες επιστήμονες, ή γυναίκες - πολιτικούς ηγέτες, ή γυναίκες - καλλιτέχνιδες, παρά το φεμινισμό και την ισότητα οι πιό πολλοί και οι πιο διάσημοι επιστήμονες, ηγέτες, συγγραφείς, ζωγράφοι είναι ΑΝΤΡΕΣ.

Ε, τώρα καταλαβαίνω γιατί.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΙΧΑΝ ΝΑ ΚΥΟΦΟΡΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΘΗΛΑΣΟΥΝ, ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ. Δηλαδή ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Κι αυτό είναι αντάξιο για δέκα νόμπελ (για την καθεμιά τους). Ποιό καλλιτεχνικό έργο, ποιά επιστημονική έρευνα, ποιά πολιτική μανούβρα να συγκριθεί με την 24ωρη ισόβια ψυχή τε και σώματι φροντίδα και αφοσίωση των μανάδων στα παιδιά τους?? Και τι, εγώ μιλάω με την μικρή εμπειρία ενός μοναδικού βρέφους. Τι να μας πουν οι γυναίκες που μεγάλωσαν 11 και 14 παιδιά ...

Για να σας δώσω να καταλάβετε τώρα τα δικά μου:

Πώς θα σας φαινόταν, να είχατε ξαφνικά να φροντίσετε έναν 80χρονο παράλυτο γέρο που πάσχει από άνοια και δεν μπορεί να επικοινωνήσει με το περιβάλλον; Να μην μπορεί να μιλήσει, να φάει, να αυτοεξυπηρετηθεί, και να έπρεπε να τον ξεσκατίζετε, να τον ταϊζετε, να τον πηγαίνετε βόλτα με το καροτσάκι; Και ταυτόχρονα να είναι και δύστροπος, με το παραμικρό να βγάζει άναρθρες κραυγές για ώρες, χωρίς να μπορεί να μιλήσει και να σας πει τι θέλει! Κι όλα αυτά, χωρίς διάλειμμα, νύχτα και μέρα, 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες την εβδομάδα...

Ε, αυτό είναι το μωρό. Με τη διαφορά ότι είναι πιό χαριτωμένο από τον 80χρονο, και έχεις την προσδοκία, την προοπτική ότι θα πάψει να είναι έτσι, ότι θα εξελιχθεί.

Αλλά αυτή είναι η μόνη διαφορά. Κατά τα λοιπά, είναι τόσο κουραστικό και μπελαλίδικο, όσο είναι ο γέρος...

ΓΕΝΝΗΣΑ!!

2007-04-25T17:31:00.001+03:00

Γέννησα στις 29.3.2007, και έκανα ένα υγιέστατο κοριτσάκι (φτου, φτου!) 4 κιλά και κάτι (όχι χοντρούλα, μάλλον ... ψηλή!).

Και τώρα που καταλάγιασε το πράγμα, και η τρεχάλα των πρώτων ημερών (γιατί ΜΕΤΑ αρχίζει η τρεχάλα, σαν το Βέγγο, να θηλάσεις, να αλλάξεις πάνες, και όταν είσαι και πρωτάρα και άσχετη σαν εμένα, όλα είναι πιό δύσκολα και όλα σε αγχώνουν!), ορισμένες παρατηρήσεις για τον τοκετό:

... Εμπειρία.

Ένιωσα επιτέλους τι είναι αυτοί οι περίφημοι "πόνοι της γέννας". Και έκανα φυσιολογικό τοκετό, χωρίς καισαρικές και ΧΩΡΙΣ επισκληρίδιο (που έχει γίνει από ό,τι κατάλαβα, πλέον, ψωμοτύρι).

Ε, εμπειρία.

Φυσικά, οι πόνοι είναι έντονοι. Από τους πιό έντονους που έχει δοκιμάσει κανείς. Αλλά πιό πολύ αισθάνθηκα κουρασμένη από τις πολλές ώρες πόνου (άρχισαν στις 11 το βράδυ και γέννησα 6.40' το πρωϊ), παρά ήταν φρικτός καθεαυτός ο πόνος.

Θέλω να πω, δεν είναι τόσο τρομεροί δα οι πόνοι αυτοί, που όλοι τους παρουσιάζουν σαν κάτι ανυπόφορο. Ο άνθρωπος, η γυναίκα, το σώμα μας, είναι φτιαγμένο για να τους αντέχει. Άσε που δεν είναι όπως νομίζουμε, ή τουλάχιστον δεν ήταν όπως νόμιζα εγώ: δεν πρόκειται για πόνους κάτω, στα γεννητικά όργανα. Όοοχι! Οι πόνοι είναι ψηλά, στην κοιλιά, σαν να έχεις ΠΟΛΥ δυνατούς πόνους περιόδου, ή σαν έντονο "κόψιμο" - χωρίς τη σχετική διάρροια (αυτό το γράφω για να καταλαβαίνουν και οι άντρες τι λέμε).

Και τελικά, πιό δύσκολο ήταν το ανέβασμα στον Όλυμπο (αυτό το γράφω για να σας πετάξω, δήθεν φυσικά, σα να μη συμβαίνει τίποτα, ότι "έχω ανεβεί και στον Όλυμπο!"). Αλλά πραγματικά, το ανέβασμα στον Όλυμπο, που το έκανα όντας ακόμη πρωτάρα περί τα ορειβατικά, χωρίς καμμία σχεδόν προηγούμενη εμπειρία, με αθλητικά παπούτσια (!), χωρίς να ξέρω τι με περιμένει, επειδή με πήραν μαζί με το "έτσι θέλω" κάτι παλαβοί φίλοι, ήταν οριακή εμπειρία. Εκεί ξεπέρασα κάθε όριο αντοχής αλλά και κάθε φόβο μου. Κρεμασμένη με τις ώρες στα κατσάβραχα, στο πουθενά... Και τελικά τα κατάφερα να ανέβω στην κορυφή και - κυρίως - να κατέβω, γιατί πιό δύσκολο είναι το κατέβασμα, όπου βλέπεις κάτω το χάος και είσαι κρεμασμένος στο βράχο σαν τον Τομ Κρουζ στο "Μίσιον Ιμπόσιμπλ" και κλαις και λες στους άλλους "αφήστε με εδώ, να πεθάνω!" ή "ψωνάξτε το ΕΚΑΒ να με σώσει!"... Αρκεί να πω ότι ήμουν μια εβδομάδα μετά "πιασμένη" ολόκληρη...

Τέλοσπάντων, η εμπειρία αυτή με βοήθησε στον τοκετό όπως και σε άλλες δύσκολες στιγμές της ζωής μου: είπα "εδώ κατάφερες αυτό - που ΔΕΝ είσαι φτιαγμένη για να σκαρφαλώνεις κατσάβραχα - και δεν θα καταφέρεις να γεννήσεις, που είσαι φτιαγμένη γι' αυτό και που το κάνουν ανά πάσα στιγμή και το έχουν κάνει εκατομμύρια γυναίκες ανά τον κόσμο και ανά τους αιώνες;"

Και πράγματι. Ο Όλυμπος ήταν πιο δύσκολος. Συνιστώ σε όλους να ανεβούν σε αυτό το πανέμορφο (γιατί είναι πανέμορφο, όλο εναλλαγές τοπίου και χλωρίδας!) βουνό, ή και σε άλλα βουνά. Σε βοηθάει γενικότερα στη ζωή σου, εκεί που δεν το περιμένεις ...

Επίσης θέλω να σας πω για το θηλασμό. Ποιό ένστικτο και μαλακίες. Ο θηλασμός είναι δύσκολο πράμα και ... πονάει! Μην βλέπετε τις γαλήνιες μαντόνες που έχουν αγκαλιά στο στήθος το Χριστούλη στις εκκλησιές, σα να μην τρέχει τίποτα. Τα μωρά, αυτά τα τοσοδά πλασματάκια, είναι σα μικρά μπαρακούντα που κάνουν τις θηλές να πονάνε φρικτά!! Αλλά περί αυτού σε επόμενο ποστ...

ANAMONH II

2007-03-22T23:34:00.001+02:00

Η ενδεικτική ημερομηνία τοκετού που μου είχαν δώσει οι γιατροί ήρθε και πέρασε. Άπρακτη. Στο προηγούμενο ποστ προσπάθησα να αποδώσω το συναίσθημα της αναμονής (που είναι όμως ανάμικτη με φόβο για τους πόνους!) με ένα ποίημα του T.S. Elliot. Αλλά όχι. Το σωστό ποίημα είναι αυτό:

"Περιμένοντας τους Bαρβάρους
(Κ. Π. Καβάφης)

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.—

Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη, και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους, και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.
—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κ’ η σύγχυσις.
(Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες, κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

__ Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις."

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ...

2007-03-22T14:10:00.000+02:00

"(...)
As, in a theatre,
The lights are extinguished, for the scene to be changed
With a hollow rumble of wings, with a movement of darkness on darkness,
And we know that the hills and the trees, the distant panorama
And the bold imposing facade are all being rolled away—
Or as, when an underground train, in the tube, stops too long between stations
And the conversation rises and slowly fades into silence
And you see behind every face the mental emptiness deepen
Leaving only the growing terror of nothing to think about;

Or when, under ether, the mind is conscious but conscious of nothing—

I said to my soul, be still, and wait without hope

For hope would be hope for the wrong thing; wait without love,

For love would be love of the wrong thing; there is yet faith

But the faith and the love and the hope are all in the waiting.

Wait without thought, for you are not ready for thought:
So the darkness shall be the light, and the stillness the dancing.
Whisper of running streams, and winter lightning.
The wild thyme unseen and the wild strawberry,
The laughter in the garden, echoed ecstasy
Not lost, but requiring, pointing to the agony
Of death and birth."

(T.S. Elliot, Four Quartets)

Ιδέες για την Παιδεία

2007-03-05T11:33:00.000+02:00

Με τον ντόρο που γίνεται τώρα τελευταία, σκέφτηκα μερικές ιδέες για τότε που θα με κάνουνε υπουργό Παιδείας (πρέπει να είμαι προετοιμασμένη, ποτέ δεν ξέρεις ...).

Η μαγική μου ιδέα λέγεται "κινητικότητα ανάμεσα στις σχολές". Και απορώ πώς και δεν το έχει σκεφτεί ή προτείνει κανείς μέχρι τώρα.

Ιδού πώς θα υλοποιηθεί η ιδέα μου:

Θα καταργήσω τις Πανελλήνιες (ή Πανελλαδικές, δεν ξέρω πώς τις λένε τώρα). Αλήθεια. Θα μπαίνει όποιος θέλει - και έχει πάρει απολυτήριο Λυκείου με κάποιο σχετικά καλό βαθμό (λ.χ. 15) - σε όποια σχολή θέλει.

Από εκεί και πέρα βέβαια οι εξετάσεις στην κάθε σχολή θα είναι σοβαρές, αδιάβλητες, χωρίς αντιγραφές και τέτοια, και φυσικά, αν δεν περάσει όλα τα μαθήματα του έτους θα χάνει τη χρονιά και θα πρέπει να την επαναλάβει. Μόνο μια φορά ακόμα θα χωράει επανάληψη. Αν και τη δεύτερη χρονιά αποτύχει, θα φεύγει από τη σχολή. Σε κάθε περίπτωση, είτε αποτύχει στις εξετάσεις, είτε αλλάξει γνώμη, θα μπορεί να γραφτεί σε άλλη σχολή.

Με αυτό τον τρόπο, πιστεύω ότι θα πάψει να υπάρχει ο μύθος του Πανεπιστημίου, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να μπαίνουν στις σχολές, να βλέπουν τι "παίζει", να δοκιμάζουν να δουν αν τους αρέσει ή τέλοσπάντων αν τα καταφέρνουν. Και όλοι αυτοί που ξεκίνησαν σε κάποια σχολή και στην πορεία βλέπουν ότι το αντικείμενο δεν τους ενδιαφέρει, ή δεν τα βγάζουν πέρα, δεν είναι φτιαγμένοι για αυτό, ρε παιδί μου, δε θα νιώθουν εγκλωβισμένοι "τώρα που μπήκα, πρέπει να πάρω πτυχίο, πού να ξαναδίνω Πανελλήνιες". Ετσι, παρότι θα γεμίσουν τα αμφιθέατρα του πρώτου έτους, τελικά θα αποσυμφορηθούν τα Πανεπιστήμια.

Εγώ είχα κάμποσους συμφοιτητές στη Νομική, που στην πορεία είδαν ότι θέλουν να ασχοληθούν με το θέατρο, την ιστορία, τη φιλοσοφία, τη δημοσιογραφία, τη διαφήμιση... Κι όμως, όλοι αυτοί κάθησαν και τελείωσαν τη Νομική μετά μυρίων βασάνων, με το κόστος που συνεπάγεται αυτό για το Πανεπιστήμιο και τελικά για τους φορολογούμενους (όλοι αυτοί έπαιρναν συγγράματα, συμμετείχαν σε εξετάσεις κλπ., κλπ.). Και όλα αυτά, για να πάρουν το "χαρτί" και να μην ξανασχοληθούν ποτέ με τα νομικά, καθώς μετά στράφηκαν σ' αυτά που τους έλεγε η καρδιά τους. Δε θα ήταν καλύτερο να είχαν τη δυνατότητα να εγκαταλείψουν τη Νομική και να πάνε να κάνουν ιστορία ή θεατρικές σπουδές στο δεύτερο - τρίτο έτος, τότε που κατάλαβαν τι θέλουν; Κι εκείνοι θα κέρδιζαν χρόνο, θα έπαιρναν πτυχίο στο αντικείμενο που τους ενδιαφέρει, κι η Νομική Σχολή θα ανακουφιζόταν, από το να διατηρεί αιώνιους, απρόθυμους φοιτητές...

Ξέρω ότι σας έχω συνεπάρει και ότι θα με ψηφίσετε μονοκούκι.

Θα επανέλθω και με άλλες ιδέες!

Η Ελλάς των δύο ταχυτήτων

2007-01-30T16:35:00.000+02:00

Συνέχεια ζούμε με αυτές τις περίφημες «δύο ταχύτητες»... Συνέχεια, κάθε μέρα, τις συναντάμε σε κάθε εκδήλωση της ζωής μας.

Από τη μιά μεριά το Μέγαρο Μουσικής, κι από την άλλη τα σκυλάδικα, η σκουπιδοτηλεόραση, η αμορφωσιά και η άγνοια. Από τη μια η Φιλοθέη, η Εκάλη, το Κολωνάκι, από την άλλη οι υποβαθμισμένες συνοικίες. Τα κυριλέ εστιατόρια, τα προσεγμένα καφέ, αλλά και τα κακόγουστα δήθεν μοντέρνα καφενεία που σερβίρουν μπουγαδόνερο για καπουτσίνο. Οι ιδιωτικές κλινικές και τα δημόσια νοσοκομεία με τα ράντζα. Τα ιδιωτικά σχολεία και τα δημόσια. Οι σπουδαγμένοι στο εξωτερικό με τους μεταπτυχιακούς τίτλους και οι φτωχομπινέδες που πήραν με το ζόρι ένα ψωροπτυχίο του ελληνικού πανεπιστημίου με το "δημοκρατικό πέντε". Το μετρό, ο προαστιακός, το τραμ αλλά και τα ΚΤΕΛ και κάτι αρχαία τραίνα που δεν έχει ακόμα αποσύρει ο ΟΣΕ. Τα Χάισπήντ αλλά και κάτι «παντόφλες» πλοία τύπου «Ρομίλντα». Οι φιλόδοξοι γιάπηδες αλλά και οι βολεμένοι αργόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι. Κάποιες υπηρεσίες που λειτουργούν καλά, κι άλλες που είναι βουλιαγμένες σε ένα γραφειοκρατικό δυσλειτουργικό μεσαίωνα. Δεν απαριθμώ άλλα, ο κατάλογος είναι ατελείωτος...

Πολλές φορές μάλιστα συναντιόνται αυτά τα δύο και αντικρύζεις ταυτόχρονα και τις δύο πραγματικότητες, τα δύο πρόσωπα της Ελλάδας, την Ευρώπη και την πρώην οθωμανική επαρχία, καθώς λ.χ. τελειώνει η Αττική οδός και βγαίνεις σε έναν επαρχιακό δρομάκο, σε ένα απελπιστικό μποτιλιάρισμα με κορναρίσματα και μούτζες...
Το θέμα είναι ότι συνήθως αυτοί που «παίζουν» στη 2η ταχύτητα είναι αυτοί που μονίμως κλαίγονται και κατηγορούν τις 2 ταχύτητες, ενώ δεν κάνουν τίποτα οι ίδιοι γι αυτό. Αντιθέτως, περιμένουν το πρόβλημά τους να τους το λύσει κάποιος άλλος, κατά κανόνα το Κράτος. Φυσικά, οι ίδιοι με την αδιαφορία τους είναι σαφώς μέρος του προβλήματος. Το σύστημα τους θρέφει, και δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να το αλλάξουν. Είναι οι πρώτοι που πάνε σε διαδηλώσεις (η διαδήλωση είναι το μεγαλύτερό τους κατόρθωμα, εκεί πια θεωρούν ότι "κάτι κάνανε!", ενώ δεν είναι τίποτα άλλο από στείρα διαμαρτυρία), αλλά στην πραγματικότητα αυτοί είναι το πιό συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας μας. Αυτοί είναι που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, παρά να σέρνεται αυτή η μιζέρια που τους προσφέρει το μόνιμο μισθουλάκο τους ...

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΡΑΦΕΙΟΥ...

2007-01-24T13:48:00.000+02:00

Στην αρχή, είσαι "ο μικρός", ο άπειρος στη δουλειά, ο "νέος". Σε εκμεταλλεύονται λιγάκι, αλλά είσαι και άσχετος, μαθαίνεις βέβαια σιγά σιγά. Ε, μετά από κάμποσα χρονάκια, λες ότι "πάλιωσες" κάπως. Πάνω εκεί μένεις έγκυος, λες "θα πάρω μια συνεργάτη - βοηθό". Μια νέα δικηγόρο, να με βοηθάει τώρα που δεν είμαι για πολλά - πολλά.

Έρχεται ένα άτομο, για συνέντευξη. Καλές σπουδές, όχι τίποτα σπουδαίο, αλλά αξιοπρεπείς, ξέρει και ξένες γλώσσες, έχει ξαναδουλέψει και σε άλλο, γνωστό γραφείο. Της λες ότι δεν είσαι κανάς Κροίσος και στην αρχή τουλάχιστον θα της δώσεις ένα άλφα ποσό, όχι αστρονομικό. Στραβομουτσουνιάζει, "μα είμαι δικηγόρος, ΟΧΙ ΑΣΚΟΥΜΕΝΗ, έχω εμπειρία, έχω χειριστεί υποθέσεις μόνη μου...". Τέλοσπάντων, δέχεται, με αντάλλαγμα να είναι αισθητά μικρότερο από το κανονικό το ωράριό της (αντί για 8ωρο, 4-5 ώρες την ημέρα το πολύ). Και φυσικά, τσάμπα χρήση υποδομών του γραφείου, υπολογιστής, ίντερνετ, τηλέφωνα, φαξ, που αν άνοιγε δικό της γραφείο θα έπρεπε να τα πληρώνει η ίδια από την τσέπη της (για να μη μιλήσω για ενοίκια, ηλεκτρικά, νερά, κοινόχρηστα ...). Πρέπει εδώ να διευκρινιστεί ότι εμείς οι δικηγόροι είμαστε ελεύθεροι επαγγελματίες, κι αυτές οι συνεργασίες δεν έχουν την έννοια ότι γίνεσαι "υπάλληλος" του άλλου. Υποτίθεται ότι συνεργάζεσαι με τον άλλον και σιγά σιγά μπορείς να έχεις και δικούς σου πελάτες και να βγάζεις αυτό το "κάτι παραπάνω" που σου λείπει από την αμοιβή για τη συνεργασία. Επιπλέον, έχεις την ευκαιρία να μάθεις κι από τους άλλους μερικά πράματα, να κάνεις γνωριμίες, να αποκτήσεις ακόμα μεγαλύτερη εμπειρία, που σίγουρα σου λείπει στην αρχή. Καλό ντηλ για έναν νέο δικηγόρο στο ξεκίνημά του, νομίζω...

Και μετά προκύπτει η πραγματικότητα: ένα νυσταλέο, βαριεστημένο άτομο, που σπεύδει να εκμεταλλευθεί την ελαστικότητα του ωραρίου για να εμφανίζεται όλο και πιό αργά, και που δυστυχώς κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Απροσεξία; Άγνοια; Βαριεστημάρα; Ανικανότητα; Και φυσικά δεν είναι σε θέση να χειριστεί κάτι από την αρχή μέχρι το τέλος μόνη της, μπορεί να ενεργήσει μόνο βάσει λεπτομερέστατων οδηγιών, αλλιώς παραλύει, δεν έχει καμμιά ικανότητα για πρωτοβουλία.

Έχετε διαβάσει Αστερίξ; Εκεί που ένας ηλίθιος εκατόνταρχος νομίζει ότι κατέλαβε το γαλατικό χωριό, και στέλνει αγγελιοφόρο στη Ρώμη να δει τον Καίσαρα, "και θα του πεις", λέει, "'Απασα Γαλατία κατελήφθη". Θα σε ρωτήσει "άπασα;" Θα του πεις "Άπασα!". Και θα καταλάβει!" Ε, μετά έρχεται ο επιθεωρητής, τον πλακώνουνε στις φάπες και πάει και βρίσκει το μαλάκα τον εκατόνταρχο με μελανιασμένο το πρόσωπο, και του λέει (με μελιστάλαχτο ύφος): "Στείλατε αγγελιαφόρο στη Ρώμη "Άπασα Γαλατία κατελήφθη!" - Άπασα; - Άπασα! (και ξαφνικά ουρλιάζει κατακόκκινος:) Και, μα το Δία, ιδού τι μας κάνανε αυτοί οι ηττημένοι!"

Ε, μα ναι, ρε γαμώτο. Τι πλασάρεσαι ως έμπειρος και προχωρημένος; Και έχεις και οικονομικές αξιώσεις; Πες εξαρχής ότι είσαι στουρνάρι, να σε αντιμετωπίσει και ο άλλος ως στουρνάρι, να διπλοτσεκάρει τι κάνεις, να ξέρει πού βρίσκεται. Μάθαν όλοι, ότι πρέπει να πουλήσουν μούρη στην αρχή, και να ζητάνε λεφτά. Πού πας, ρε Καραμήτρο. Με τι προσόντα... Νια, νια, νια ...

Αγάπη

2007-01-10T14:48:00.000+02:00

"...Εαν ταίς γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη εχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν ώστε όρη μεθιστάναι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί. Καν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυχήσωμαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία· πάντα στέγει, πάντα πιστευει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται· είτε γλώσσαι, παύσονται· είτε γνώσις, καταργηθήσεται. Εκ μέρους γαρ γιγνώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν· όταν δε έλθη το τέλειον, το εκ μέρους καταργηθήσεται. Ότε ήμην νήπιος, ελάλουν ως νήπιος, εφρόνουν ως νήπιος, ελογιζόμην ως νήπιος· ότε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον· άρτι γινώσκω εκ μερους, τοτε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνι δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα· μείζων δε τούτων η αγάπη."

(Απ. Παύλου, Α' επιστολή προς Κορίνθιους)

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;

2007-01-04T15:20:00.000+02:00

"― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!

― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!

Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα

δεν τό ' βρε και δεν τό πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα

πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.

Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα

όπου μας έβρει μας πατεί.

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!"

(Κ. Βάρναλης, Οι Μοιραίοι)

Σε διάφορες στιγμές, και με διάφορες αφορμές, ακούς συχνά: "φταίει η κακούργα κοινωνία", "πού είναι το κράτος" και άλλα τέτοια ηχηρά παρόμοια. Σε πιό προσωπικό επίπεδο, μαθαίνεις ότι "τον Τάδε τον παρασύρανε οι κακές παρέες, ξέρεις τι καλό παιδί ήταν αυτός", ή ότι "η Δείνα επηρεάζεται πάρα πολύ από τη μάνα της", ή "εγώ θα είχα γίνει μέγας και τρανός, αλλά δε μ' αφήσανε οι υποχρεώσεις/οι γονείς μου/τα παιδιά μου/η γυναίκα μου", άσε πια το θρυλικό "αυτός δεν την ήθελε, αλλά εκείνη τον τύλιξε" κ.ο.κ.

Εμένα πάλι γιατί όλα αυτά μου φαίνονται ως αφορμές για μετάθεση της ευθύνης σε κάποιον άλλο, αντί για εμάς τους ίδιους; Ποιός είναι "το κράτος" και "η κοινωνία" αν όχι εμείς οι ίδιοι; Ποιός επέλεξε να κάνει παρέα με τις ... κακές παρέες; Ποιός επέλεξε να υιοθετήσει τη στάση και τις απόψεις της μάνας του; Ποιός διάλεξε την άχαρη δουλειά, τη ρουτίνα κλπ., αντί για το ρίσκο και την προσπάθεια για κάτι μεγάλο;

Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας, παιδιά. Δεν φταίει "το κακό το ριζικό μας" ή "ο Θεός που μας μισεί". Δεν φταίει κανένας άλλος, ποτέ. Είμαστε εδώ που είμαστε, γιατί εμείς οι ίδιοι το διαλέξαμε. Γιατί εμείς το αποφασίσαμε. Γιατί εμείς οι ίδιοι πράξαμε με τον άλφα τρόπο ή παραλείψαμε να συμπεριφερθούμε με τον βήτα τρόπο. Και δεν υπάρχει κανένας άλλος να μας σώσει. Εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι για τη μοίρα μας, για το αν θα μείνουμε στα ίδια ή αν θα κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε τη ζωή μας...

Κι όπως έλεγαν και οι Μαύροι Πάνθηρες "if you are not part of the solution, then you are part of the problem!".

ΧΡΙΣΤΟΥ - ΓΕΝΝΑ

2006-12-20T11:15:00.000+02:00

Είμαι έγκυος και έτσι φέτος τα Χριστούγεννα έχουν αποκτήσει για μένα άλλο νόημα.

Είναι σα μια «παγανιστική» γιορτή της Γέννησης, όπου το σημαντικό δεν είναι ο Χριστός, ως πρόσωπο, αλλά το ίδιο το Μυστήριο της Γέννας. Πώς, ξαφνικά, από την κοιλιά μιας γυναίκας «βγαίνει», δημιουργείται, γεννιέται ένας άλλος άνθρωπος. Ένα πράμα αλλόκοτο και μυστήριο και ... μέγα, δύσκολο να το πιστέψεις, δύσκολο να το συλλάβεις, και όμως καθημερινό και απλό και φυσικό ...

Μέσα στην πολυκοσμία των γιορτών, με τα γεμάτα μαγαζιά και την ασφυκτική κίνηση στους δρόμους, στο μετρό, περπατάω στο κέντρο της πόλης με τη φουσκωμένη κοιλιά μου και είμαι λιγάκι έξω από αυτά και αισθάνομαι λίγο φοβισμένη και με κουράζουνε...

Και σκέφτομαι μιαν άλλη έγκυο, 2000 τόσα χρόνια πριν, κι αυτή λιγάκι εκτός τόπου και χρόνου, να περιφέρεται μες την πολυκοσμία της Βηθλεέμ καθώς γινόταν η απογραφή των Ρωμαίων και να μη βρίσκει δωμάτιο και να τη βάζουν σε ένα στάβλο να κοιμηθεί, έγκυο γυναίκα (χωρίς κυριλέ μαιευτήρια, χωρίς Α και Β θέση, χωρίς επισκληρίδιο ή καισαρική, χωρίς προγεννητικό έλεγχο, μόνιτορ, αμνιοκεντήσεις, ντόπλερ... Χωρίς να ξέρει αν το μωρό της είναι αγόρι ή κορίτσι και χωρίς ποτέ να το έχει δει σε υπερηχογράφημα...)

... Και όλη η σκηνή είναι γεμάτη συμβολισμούς. Η Παναγία γεννάει στη φάτνη των αλόγων με τα ζώα γύρω της, τα άλλα θηλαστικά, που γεννάνε κι αυτά με παρόμοιο τρόπο, και ... σα να την καταλαβαίνουνε, σα να μαζεύονται γύρω της να τη βοηθήσουν, σα να την συν-αισθάνονται την ώρα αυτή ... (να και ύμνος στο φυσικό τοκετό, χωρίς περιττές ιατρικές παρεμβάσεις...)

Για τους πόνους και όλα αυτά δε μας λένε πολλά πράγματα, αλλά μετά, με το νεογέννητο Χριστούλη στην αγκαλιά της όλα δείχνουν γαλήνια, μια ειρηνική και απόκοσμη εικόνα, μια μαγική στιγμή ... Μας λένε για «το Θείο Βρέφος», αλλά δεν πρόκειται πιά μόνο για το συγκεκριμένο βρέφος, σαν όλα τα βρέφη να είναι κατά κάποιο τρόπο θεόσταλτα, καθώς δεν είναι οι γονείς τους που τα «φτιάξανε» (μέσα σε μια σύμβαση "γάμου"), κατά κυριολεξία, αλλά ο Θεός, πέρα και έξω από γάμους, προγραμματισμούς κ.ο.κ. Μην ξεχνάμε ότι ο Χριστός είναι το πιό διάσημο εξώγαμο της ιστορίας, καθώς ο πατέρας του δεν ήταν ο νόμιμος σύζυγος της μητέρας του...

Προ ημερών είχαν τα γενέθλιά μου.... Τέτοιες μέρες γεννήθηκα κι εγώ ... Άραγε να βλαστήμαγε ο μαιευτήρας, που του χαλάσανε την άδεια χρονιάρες μέρες; Να χάλασαν τα σχέδια των γονιών μου για το ρεβεγιόν;

... Καλά Χριστούγεννα!

ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ

2006-12-14T12:51:00.000+02:00

Υπάρχει ένας τύπος που υποτίθεται ότι είχαμε, κάμποσα χρόνια πριν, grande amour, που λένε.

Grande amour? Όπως το πάρει κανείς, γιατί είχαμε και μεγάλη κόντρα μεταξύ μας. Πώς συνδυάζονται αυτά? Περίεργο μου φαίνεται τώρα.
Βασικά, να ποιό ήταν το πρόβλημά μου:

Είχα την αίσθηση, ότι ενώ εγώ είμαι ... μοντέρνα, προχωρημένη, ταξιδιάρα, διανοούμενη, με πολλά ενδιαφέροντα, όχι ξενέρωτη ή συμβιβασμένη ή μικροαστή, ο τύπος αυτός δεν μου το αναγνώρισε ποτέ.
Ήτανε μωρέ η εποχή που τελειώναμε το Πανεπιστήμιο, που ψαχνόμασταν τι θα κάνουμε μετά... Εγώ άρχισα να δουλεύω, ενώ εκείνος διάλεξε να συνεχίσει τις σπουδές στο εξωτερικό, σε άλλο κλάδο (ιστορία), από αυτό που σπουδάζαμε μέχρι τότε (νομικά).

Έτσι, ενώ εγώ έπρεπε να φορέσω (για πρώτη φορά στη ζωή μου) ταγιέρ και να ξυπνάω νωρίς να πηγαίνω στο γραφείο, πράματα πρωτόγνωρα για την μέχρι τότε φοιτητική ζωή μας, αυτός (όποτε ήταν στην Ελλάδα) ξύπναγε αργά, έβγαινε τα βράδια (που εγώ είχα αρχίσει να κοιμάμαι νωρίς), και κατά τα λοιπά ταξίδευε εδώ κι εκεί στην Ευρώπη, σα φοιτητής που εξακολουθούσε να είναι...
Αυτό το πράμα το θεώρησα μεγάλη πουστιά!

Κατά κάποιο τρόπο ήταν ... ταξικό, γιατί η οικογένειά του ήταν κάπως πιό καλοβαλμένη από τη δική μου, και οι δικοί του υποστήριζαν τη συνέχιση των σπουδών του, ενώ εγώ έπρεπε να δουλέψω. Αν επέμενα δηλαδή, οι δικοί μου θα με έστελναν κι εμένα στα Λονδίνα να σπουδάσω, από το υστέρημά τους. Αλλά για κάποιο λόγο, επειδή δεν τους περίσσευαν τα λεφτά, δεν ήθελα να το κάνω αυτό. Ήθελα να «μπω στην παραγωγή», να δουλέψω, δεν αισθανόμουν άνετα να σπουδάζω εσαεί με τα λεφτά των άλλων. Κι ενώ η δουλειά μου μου επέβαλε κάποιους περιορισμούς, δεν εισέπραττα από το φίλο μου κατανόηση για αυτό. Αντίθετα, εισέπραττα κάποιου είδους περιφρόνηση, του στυλ «άντε, συμβιβάστηκες με το κατεστημένο». Ενώ εκείνος παρέμενε τάχα «ελεύθερος και ωραίος» από ωράρια, dress code, έλλειψη ελεύθερου χρόνου, κούραση, ρουτίνα ...
Τελικά, άρχισα κι εγώ να τον προσβάλω. Όσο εκείνος υπαινισσόταν ότι εγώ είμαι "συμβιβασμένη", τόσο εγώ απαντούσα με υπαινιγμούς ότι είναι ένας "κηφήνας", που κάνει τη μεγάλη ζωή με τα "λεφτά του μπαμπά". Κι εκείνος δεν είχε λοιπόν κατανόηση από εμένα για αυτό που επέλεξε να κάνει.

Άρχισε τότε να κάνει παρέα με κάτι ηθοποιές που ήταν στο ίδιο μήκος κύματος, που ακολουθούσαν τάχα «το όνειρο της ζωής τους» (πάντα με τα λεφτά του μπαμπά), και μπορούσαν «να τον καταλάβουν» ...

Αυτό το «τακίμιασμα» με τους άλλους ... κηφήνες, που όλοι μαζί συνασπίζονταν και με κοίταζαν με δήθεν οίκτο «η καημένη ... πρέπει να ξυπνήσει νωρίς», δε μπόρεσα να το χωνέψω ποτέ. Γιατί υπήρχε και το σκεπτικό ότι αυτοί ήταν τάχα οι άνθρωποι της τέχνης, του πνεύματος, που δεν χωράνε σε ωράρια και δουλειές, που ζούνε ελεύθερα και μποέμικα... Ενώ εμείς, οι «άλλοι», είμαστε, λέει, οι «συμβιβασμένοι», οι στεγνοί, που δεν καταλαβαίνουμε από τέχνη και διανόηση, οπότε ... μας αξίζει το πρωϊνό ξύπνημα, το γκρι κουστουμάκι, η τρεχάλα μες το καυσαέριο στην πλατεία Κάνιγγος....
Τέτοια χοντροπροσβόλα ... εμείς ρε δεν είμαστε «της τέχνης» και «του πνεύματος»; Εμείς, με τα τόσα διαβάσματά μας, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, με το θέατρο που έχουμε δει, με το σινεμά, με τις ανησυχίες και τα ενδιαφέροντά μας (που μας τα πνίγει η ρουτίνα κι εμείς επιμένουμε να τα καλλιεργούμε με πείσμα τις λιγοστές ώρες που μας αφήνει ελεύθερες η κωλοδουλειά); Εμείς, που «υψώσαμε το κολλάρο του λογιστή στο λαιμό ενός ποιητή» - όπως λέει ο Φερνάντο Πεσσόα - με καθημερινό όμως πόνο ψυχής για αυτά που απαρνιόμαστε; Εμείς, που είχαμε ενδιαφέροντα κι ανησυχίες που αυτοί δεν είχαν ποτέ, που τους έλεγες «Ντοστογιέφσκι» και νομίζανε ότι είναι μάρκα σοκολάτας... Κι εκείνοι πάλι, τι ήταν; Άνθρωποι που δεν είχαν να επιδείξουν κανένα ταλέντο, καμμία ιδιαίτερη επίδοση σε τίποτα, εκτός από την χαρακτηριστική τους τεμπελιά και την ... αδιάντροπη τράκα. Έτσι μετριέται ρε γαμώτο η «καλλιτεχνικότης» ή η «διανόηση»; Από το πόσο αργά ξυπνάς κάθε πρωϊ και πόσα χρωστάς σε φίλους και γνωστούς, που τους μαδάς ανελέητα, καθώς είσαι μονίμως άφραγκος; Γιατί η αφραγκία να θεωρείται τεκμήριο καλλιτεχνικότητας και ... ελεύθερης σκέψης;

Για μερικούς μάλιστα το ανωτέρω "πακέτο" συνοδευόταν και από μια πλήρη έλλειψη οποιασδήποτε μόρφωσης, καθώς ήδη από το σχολείο απαξιούσαν να μελετήσουν ο,τιδήποτε σοβαρά, ακόμα κι αυτά που αφορούσαν την ίδια την τέχνη, με την οποία υποτίθεται ότι ήθελαν να ασχοληθούν ... Γιατί το να είσαι τενεκές δεν λεγόταν με το όνομά του αλλά είχε αναγορευθεί σε κάτι άλλο, σε «εγώ είμαι πλασμένος για άλλα»;

Τελικά «αυτοί που παριστάνουν τους έξυπνους εκνευρίζουν εμάς, τους πραγματικά έξυπνους»...
Νιααααα.... τα θυμήθηκα και εκνευρίστηκα...

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΙΑ;

2006-12-06T12:58:00.000+02:00

Τι είναι "φιλία"; Έλα μου, ντε! Καλή ερώτηση.
Τα τελευταία χρόνια γέμισα "γνωστούς". Έζησα, σε ορισμένους χώρους, την εμπειρία να μπαίνω και να χαιρετάω δεξιά κι αριστερά σαν το βλαχοδήμαρχο. Αυτοί όλοι φυσικά δεν είναι "φίλοι" μου, είναι απλοί γνωστοί.
Ποιοί είναι λοιπόν οι φίλοι; Και τι διαφορά έχουν από τους "απλούς γνωστούς"; Από τις κοινωνικές συναναστροφές, από τους ανθρώπους που τους ξέρεις επαγγελματικά, που έχεις συμφέροντα, ή από τους ανθρώπους που μοιράζεσαι κάποια συγκεκριμένη ασχολία, ένα χόμπυ, ή που κάνεις παρέα, πίνεις ένα κρασάκι, λες κανένα αστειάκι, αλλά ως εκεί;
Δεν ξέρω ακριβώς. Πάντως με μερικούς ανθρώπους, που μπορεί να βρίσκονται ανάμεσα σε όλες αυτές τις γνωριμίες και τις συναναστροφές που μόλις περιέγραψα, γίνεται κάτι διαφορετικό. Κάποια στιγμή τολμάς να ανοιχτείς λίγο παραπάνω, ανοίγονται κι εκείνοι. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, δεν ξέρω πώς. Σα να περνάνε μηνύματα με το βλέμμα, και ξαφνικά ανάβει το πράσινο φως. Και η επικοινωνία, με μια μυστική συνεννοήση και των δύο, παύει να είναι επιφανειακή και επιπέδου "ωραίος καιρός σήμερα" και βαθαίνει... Σαν το βλέμμα να λέει, "Μίλα μου. Βγάλε τη συνήθη κοινωνική σου μάσκα. Έλα να τα πούμε όλα, από καρδιάς". Σα να μιλάνε δύο άνθρωποι που βρέθηκαν μαζί στη φυλακή, ναυαγοί στο ερημονήσι, μεταξύ ζωής και θανάτου. Εκεί, που δε χωράνε προσποιήσεις, μάσκες, κοινωνικές ευπρέπειες, ρόλοι, ταυτότητες. Εκεί που "δε με λένε Σταύρο και κυρ - Σταύρο, και αφέντη τσουτσουλομύτη. Μόνο Σταύρο με λένε. Μόνο Σταύρο με λένε..." (όπως λέει και το τραγουδάκι του Σαββόπουλου).

Μερικές φορές αυτό γίνεται μονόδρομα. Δηλαδή, εγώ μιλάω ανοιχτά κι ειλικρινά και ξεμπροστιάζομαι, και οι άλλοι κρατούν τις "πισινές" τους και τη "μάσκα", την "πανοπλία" τους, που τους προστατεύει. Αισθάνομαι τότε ότι η "φιλία" μας δεν είναι φιλία. Είναι κάτι ανολοκλήρωτο, μια σχέση που ματαιώθηκε, γιατί συνάντησε φραγμούς.

Μου λένε ότι φίλος είναι αυτός που σου συμπαραστέκεται στα δύσκολα. Συμφωνώ. Καλό είναι αυτό.

Μου λένε ότι φίλος είναι αυτός που σε καταλαβαίνει. Φυσικά.

"Φίλος είναι αυτός που δεν σε κρίνει". Χμμμμ.... εκεί διαφωνώ λίγο.

Οταν κάνω τον τετραπλό φόνο, θα εκτιμήσω το φίλο που δε θα μου γυρίσει την πλάτη και θα έρθει να με δει στη φυλακή. Αν πάρω ηρωϊνη, θα εκτιμήσω το φίλο που δεν θα με αποστραφεί σε στυλ "άντε από δω ρε πρεζόνι". Αλλά αυτός ο φίλος, αν είναι φίλος, δε νομίζω ότι θα πρέπει να νίψει τας χείρας του, και να μου πει, "εγώ είμαι μαζί σου ό,τι μαλακία και να κάνεις". Νομίζω ότι πρέπει να μου ρίξει ένα φάσκελο, και να μου πει "έκανες μαλακία". Αξίζει ακόμα και να μου πει "έκανες λάθος, και αν δεν επανορθώσεις, θα πάψω να είμαι φίλος σου". Η άπειρη κατανόηση όταν εγώ τα κάνω σκατά, δεν νομίζω ότι είναι καλό πράμα ...

'Εχω εκτιμήσει φίλους που αντί να μου πουν, "καλά κάνεις και μένεις με τους γονείς σου στα 30φεύγα", μου είπαν "μάζεψέ τα και φύγε". Που μου είπαν "με το γκόμενο αυτό δε βγαίνει άκρη. Παράτα τον." Αρκεί να είναι η γνώμη τους, αρκεί να λένε "η επιλογή είναι δική σου, αλλά εγώ στη θέση σου θα έκανα αυτό". Να είναι ειλικρινείς. Δεν προτιμώ κάποιον που ενώ βλέπει κάτι στραβό σε μένα, δεν μου το λέει "για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας". Σκληρή φιλία; Ναι, η αληθινή φιλία δεν είναι μόνο άβυσσος κατανόησης. Είναι και σκληρή.

Υπάρχουν και τύποι που φύλαγαν τον εαυτό τους καλά προφυλαγμένο από οποιαδήποτε κριτική, διότι δεν έδειχναν ποτέ ποιοί είναι, τι προβλήματα έχουν. Παρίσταναν μάλιστα ότι ... δεν έχουν. Μόνο εγώ είχα προβλήματα. Το βρίσκω άδικο, άνισο, και ματαιωτικό για τη φιλία...

Μου λένε επίσης και κάτι ανταλλακτικά, τύπου "ο τάδε είναι ο καλύτερος φίλος μου, γιατί μου βρήκε δουλειά, ή γιατί τότε που χρώσταγα μου δάνεισε λεφτά". Καλά είναι όλα αυτά, αλλά είναι λίγο "δούναι και λαβείν". Κι ο εργοδότης μου μου δίνει λεφτά, αλλά δεν είμαστε φίλοι. Γενικά το χρήμα για μένα καλό είναι να μην μπαίνει στη φιλία. Η φιλία είναι κάτι πέρα και έξω από τη "συναλλαγή". Έχει να κάνει με τα άϋλα...

Τέλος, μου λένε "φίλος μου είναι ο Τάδε, γιατί αν τον πάρω στις 3.00 τη νύχτα και του πω ότι έχω πρόβλημα, θα τρέξει". Για μένα, φίλος μου είναι και αυτός που στις 3.00 τη νύχτα θα μου πει "δε μπορώ", αν όντως δεν μπορεί. Γενικά εγώ δε θα πάρω φίλο στις 3.00 τη νύχτα, παρά μόνον αν είναι έσχατη ανάγκη. Πυρηνική καταστροφή, λ.χ. Θα σεβαστώ τον ύπνο του.

P.S. Σήμερα μου ήρθε στο μυαλό και γιατί είναι τόσο σημαντικές για μένα οι συζητήσεις, οι ειλικρινείς κουβέντες. Γιατί τις θεωρώ την "πεμπτουσία" της φιλίας. Σκέφτηκα ότι με την κουβέντα την εκ βαθέων (όχι με την ψεύτικη - επιφανειακή ψιλοκουβέντα) εγώ ... προχωράω μπροστά. Αλλάζω, βελτιώνομαι, ωριμάζω ... Ό,τι πρόοδο έχω κάνει ώς άνθρωπος, ως προσωπικότητα, την έχω κάνει από κάτι τέτοιες κουβέντες. Σαν ... ψυχοθεραπεία είναι. Και δεν είναι τόσο ότι ο άλλος θα μου πει καμμιά σοφή συμβουλή και θα μου δείξει το δρόμο (ίσα - ίσα, ο καλός φίλος δεν παριστάνει το δάσκαλο, περισσότερο ακούει). Με την πάρλα, με αυτά που λέω εγώ η ίδια, με την εκτόνωση που φέρνει το να πεις έστω σε κάποιον τον "πόνο" σου, το μυαλό μου πάει μπροστά, σκέφτεται, το βλέπει αλλιώς το πράγμα. Αλλά όταν οι κουβέντες δεν είναι γνήσιες, και ο άλλος δε μου δείχνει τον πραγματικό του εαυτό, τότε βγαίνουν λάθος συμπεράσματα. Γι' αυτό μου τη σπάει αυτό. Γιατί μου χαλάει την καλή κουβέντα, που θα με πήγαινε μπροστά, που θα μας πήγαινε και τους δύο (φίλους) μπροστά... γιατί η μη γνήσια κουβέντα σε κρατάει στάσιμο στα ίδια... Γι' αυτό ...

ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟΥΣ...

2006-11-28T11:41:00.000+02:00

Σε συνέχεια του ... κοινωνιολογικού προβληματισμού που άνοιξα με το προηγούμενο ποστ, θέλω να αναφερθώ πάλι στους χωρισμένους φίλους.

Άντε και χωρίσανε από το μακροχρόνιο δεσμό τους (οι δεσμευμένοι), άντε και πήραν (ή έστω βάλανε μπρος) το διαζύγιο (οι παντρεμένοι).

Και τώρα;

Διαπιστώνω ότι περνάνε φάσεις (τις έχω περάσει κι εγώ). Στενοχώρια - κλάμα - καψουροτράγουδα - μπουζούκια - πενιές - βραδιές με φίλους και πολύ αλκοόλ - μέχρι που τελειώνει η περίοδος πένθους και ανακάμπτει κανείς σιγά σιγά και ξαναρχίζει τη ζωή του...

Ωστόσο, οι κρυψίνοες (αυτοί που επί γάμου ή δεσμού δεν μου λέγανε τα προβλήματά τους) συνεχίζουν το ίδιο βιολί: δεν μας λένε ότι είναι χάλια, ότι στενοχωρήθηκαν, ότι περνάνε περίοδο "πένθους". Όοοοχι. Αυτοί, πολύ γρήγορα, σπεύδουν να περάσουν στο επόμενο στάδιο: "ε, δεν έγινε και τίποτα. Σιγά. Τον/την έχω ξεπεράσει. Πάμε γι' άλλα". Χαρ, χαρ, χαρ (καγχασμός από μέρους μου).

Τι ξεπέρασες, ρε φίλε. Έτσι γίνονται αυτά;

Και τους βλέπεις, να θυμούνται κάτι πρώην γκόμενους/γκόμενες που είχαν στο ... σχολείο, και να τους παίρνουν τηλέφωνο στο ξεκούδουνο "γειά, είμαι ο Θανάσης από το 3ο Γυμνάσιο Ζωγράφου, σε θυμήθηκα μωρέ και είπα να δω τι κάνει εκείνη η ψυχή". Ζντόϊνγκ!!! Λες και ο άλλος είναι βλάκας και δεν καταλαβαίνει τι παίχτηκε, και πώς και τον/την θυμήθηκαν μόλις 18 χρονάκια μετά. Άλλοτε τρώνε βρισίδι (γιατί μετά από 18 χρόνια ο άλλος δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που είχες γνωρίσει και η κουβέντα πάει στραβά), άλλοτε μαθαίνουν (ζγκλούπ!) ότι ο άλλος/η άλλη έχει τώρα 3 παιδιά και 2 εγγόνια και ζει στο Κονέκτικατ... "Περίεργο, βρε παιδί μου, για δες..." Φοβερή κίνηση. "Θα πάρω τη Σούλα/το Μήτσο από το Γυμνάσιο". What were they thinking??? Εν τω μεταξύ, δε συνειδητοποιούν πόσο γνωστό, πόσο κλασσικό είναι αυτό που κάνουν, πόσο προφανές, πόσο εξαρχής καταδικασμένο... Πόσοι άλλοι το έχουν κάνει, μέχρι και σε ταινίες το βλέπεις ...

Μετά έχουμε άλλα. Γνωρίζουν διάφορα άτομα και ακούς προσδοκίες ... άμεσες. Βιάζονται πολύ. Κάτσε ρε φίλε. Δε σου είπε κανείς ότι στην εποχή μας οι σχέσεις είναι δύσκολες?? Hellooo??? Μήπως είναι τυχαίο ότι μια τηλεοπτική σειρά σαν το "Sex & the City" σπάει ταμεία παγκοσμίως?? Πώς έχεις την απαίτηση, μέσα σε μια μέρα/μια βδομάδα/ένα μήνα να βρεις παρέα/φίλους/γκόμενα, να ταιριάξεις τέλεια, να συνεννοηθείς, να "κάνεις χωριό" κ.ο.κ.??? Κι εμείς δηλαδή, οι χρόοοονια singles, με τις προβληματικές σχέσεις, μαλάκες είμαστε? Με ποιά λογική δεν θα περάσεις κι εσύ από σαράντα κύματα, από περίεργους/άσχετους/παρανοϊκούς/κάθε-καρυδιάς-καρύδι? Με ποιά λογική θα γνωρίσεις εσύ μπαμ με τη μία το "γαμώ-τα-άτομα"??? Κι άντε και το γνώρισες. Με ποιά λογική η σχέση θα σου κάτσει, πρώτον, και μετά θα κυλήσει, λέει, σα ... νεράκι? Ένω όλοι οι άλλοι έχουμε περάσει (και εξακολουθούμε να περνάμε) τον παθών μας τον τάραχο στις σχέσεις μας, βάσανα, προβλήματα, σκαμπανεβάσματα???

Και τέλος, έχουμε και όσα ΔΕΝ ξεπέρασες, αλλά λες ότι τα ξεπέρασες. Που ξεπετάγονται την άσχετη στιγμή. Εκεί που γνώρισες τον καινούριο/την καινούρια. Που κολλάς σε ένα συγκεκριμένο κουσούρι του και το μεγαλοποιείς, επειδή ήταν αυτό που σε είχε κάνει να υποφέρεις στην παλιά σου σχέση. Ή που είσαι ενθουσιασμένος/-η με τον Τάδε, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι αλκοολικός/ζηλιάρης/τσιγγούνης (όπως ο πρώην σου), ενώ έχει άπειρα άλλα - σημαντικότερα, ίσως - ελαττώματα, αλλά εσύ δεν τα βλέπεις, γιατί μόνο ένα σε καίει (να μην έχει ΤΟ κουσούρι του πρώην).

Παιδιά, υπομονή. Και ... υπομονή. Και μετά, κι άλλη υπομονή ... Θέλει χρόνο, θέλει κόπο, θέλει ενέργεια. Και κυρίως, θέλει παραπάνω χρόνο, παραπάνω κόπο, παραπάνω ενέργεια από ό,τι νομίζετε... Είναι κλασική η βιασύνη του ψυχικά ταλαιπωρημένου ανθρώπου που θέλει γρήγορες λύσεις, εδώ και τώρα, άμεση παρηγοριά για τα παλιά... Δε γίνεται έτσι όμως, γιατί κι οι άλλοι έχουν τα δικά τους προβλήματα και δεν μπορούν να σου προσφέρουν εσένα αυτό που θέλεις τώρα αμέσως. ΥΠΟΜΟΝΗ ΛΟΙΠΟΝ...

ΟΙ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟΙ ΔΕ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝΕ ΠΟΤΕ

2006-11-16T13:44:00.000+02:00

Πόσο ειλικρινείς, γνήσιοι, αληθινοί είμαστε στις σχέσεις μας; Δείχνουμε ποιοί είμαστε ή παριστάνουμε ότι είμαστε ... κάποιοι άλλοι; Mήπως παριστάνουμε ότι είμαστε πιό... χαρούμενοι, πιό κοινωνικοί, πιό εύθυμοι, πιό ευδιάθετοι, πιό ... χωρίς προβλήματα;

Συνειδητοποίησα το εξής:

Μερικοί φίλοι μου είναι ελεύθεροι, άλλοι είναι παντρεμένοι, και μερικοί έχουν ήδη πάρει διαζύγιο.

Θα έλεγε κανείς ότι αυτοί που πήραν τα διαζύγια είναι αυτοί που ξέραμε ότι δεν τα πάνε καλά, έχουν προβλήματα, τσακώνονται συνέχεια κ.ο.κ.

Αμ, δε! Τα γνωστά μου ζευγάρια που έχουν πάρει μέχρι τώρα διαζύγιο, συμπτωματικά, είναι αυτά που πριν χωρίσουν ήταν ... ιδανικά.

Όλα "πήγαιναν καλά"!

Πήγαινα εγώ και σιχτίριζα τους εκάστοτε γκόμενους και εραστές, και οι γυναίκες των φίλων μου ποτέ δεν είχαν να μου πουν κακή κουβέντα για τον άντρα τους. Απορούσα κι έλεγα πως κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Δεν μπορεί εγώ να πέφτω πάντα στο μαλάκα, ενώ η Χριστίνα/η Ελένη/η Μαρία έχουν βρει τον ιδανικό σύντροφο, τον ευγενέστατο, τον πιστό, τον υποδειγματικό ...

Ποτέ δεν είχαν βρίσει τη μάνα του. Ποτέ δεν είχαν σιχτιρίσει τη ρουτίνα. Ποτέ δεν καυγάδισαν μαζί του μπροστά μου. Ποτέ δεν μου είπαν ότι καυγάδισαν έστω την προηγουμένη. Ποτέ. Μέχρι που μια ωραία πρωϊα μου είπαν "ξέρεις, με τον Τάκη/Μήτσο/Θανάση χωρίζουμε". Προσπάθησα να το διαπραγματευτώ, να δω μήπως υπάρχει κάποια ελπίδα, όχι, ήταν τελεσίδικο. "Διαζύγιο".

Αντιθέτως, τα ζευγάρια που παραμένουν μαζί, είναι αυτοί που έχουν ρίξει άπειρους καυγάδες. Μπροστά μου αλλά και μόνοι τους. Που η φίλη μου, στον καφέ, συχνά μου εκμυστηρέυεται "άστα. Γίναμε κώλος πάλι χτές βράδυ με τον Κώστα, κοντέψαμε να χωρίσουμε", ή "αμάν πιά η μάνα του". Ο σύζυγος κάνει πού και πού καμμιά χοντράδα, ξεχνάει γενέθλια και επετείους, γλυκοκοιτάει καμιά γκόμενα, άκουω παράπονα "έχουμε χρόνια να πάμε κάπου οι δυό μας", για δώρα ούτε λόγος.

Από τους νυν χωρισμένους δεν είχε ποτέ αναφερθεί κανένα πρόβλημα. Μπροστά μου ήταν μεταξύ τους όλο γλύκες και σορόπια. "Η μητέρα του Θανάση είναι μια θαυμάσια κυρία, τα πηγαίνουμε υπέροχα". Ο σύζυγος ενίοτε γύριζε από τη δουλειά με λουλούδια ή κάποιο ξαφνικό δωράκι και η προσφώνηση ήταν "αγάπη μου". Τα δείπνα τετ-α-τετ και τα ρομαντικά ταξίδια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Κι από 'κει και πέρα άρχιζαν οι υποδείξεις για τα δικά μου προβλήματα "πρέπει να βρεις ένα καλό παιδί" ("σαν τον δικό μου" εννοείται...). Ποοολύ αργότερα έμαθα, επί διαζυγίου, για τη μόνιμη γκόμενα που είχε ο "ιδανικός" σύζυγος ήδη από το βράδυ του μπάτσελορ πάρτυ, και για τις δύο -τρεις επικουρικές (μερικές ήταν οι γκόμενες των ... φίλων του!), ή για το ότι εδώ και 4 χρόνια το ζευγάρι δεν είχε πιά σεξουαλική ζωή, κι άλλα τέτοια ...

Δεν θα το ανέφερα, αν δεν ήταν κάτι που επαναλαμβάνεται, αν δεν το είχα δει όχι στο πρώτο ζευγάρι φίλων που παίρνει διαζύγιο, αλλά και στο δεύτερο, στο τρίτο, στο τέταρτο...

Τι παίζει; Μήπως μας έχει φάει η βιτρίνα και το δήθεν; Όλοι αυτοί οι τύποι ήταν ευτυχείς και μετά τους έκατσε στραβά το πράγμα, ή μήπως υπέφεραν εξαρχής, είχαν προβλήματα και αδιέξοδα και τα έκρυβαν επιμελώς, μη και τους χαλάσει η μόστρα; Και αν ήταν έτσι, γιατί τόση υποκρισία; Γιατί εγώ, η γνωστή ξεπατοκαλάθα, να τους λέω ανοιχτά τα προβλήματά μου, με το νι και με το σίγμα, κι αυτοί να μου κρύβουν τα δικά τους;

Μήπως, όπως στο γνωστό ανέκδοτο, περιφερόμαστε με τα άντερα έξω και φωνάζουμε "πάλι καλά που δεν πάθαμε και τίποτα";

Το εθνικό "Ταμπού"

2006-11-08T17:03:00.000+02:00

Η ιστορία με το Πολυτεχνείο και το πανεπιστημιακό άσυλο δεν είναι θέμα πολιτικό.

Είναι θέμα ψυχολογικό. Κάτι σαν ... συλλογική, εθνική νεύρωση.

Όταν μπαίνουν διάφοροι στο Πολυτεχνείο και τα σπάνε, κανείς δεν τολμάει να επέμβει, γιατί όλοι φοβούνται το συμβολισμό: Στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το '73 η χούντα μιλούσε για "αναρχικούς" και "ταραξίες" και εισέβαλε με το τανκ για να "επιβάλει την τάξη".

Κατά τον ίδιο τρόπο σήμερα, όποιος διατάξει να μπει η αστυνομία στο Πολυτεχνείο θα είναι, στη συνείδηση πολλών, όμοιος με τους χουντικούς. Και φυσικά κανείς δεν θέλει να ταυτιστεί με αυτούς.

Έτσι κάθε χρόνο το Πολυτεχνείο καίγεται. Επειδή κουβαλάει αυτούς ακριβώς τους συμβολισμούς...

Η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει ακόμα να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα στον αυταρχισμό και την πλήρη ασυδοσία. Αυτό φαίνεται και σε άλλες εκδηλώσεις και φαινόμενα της κοινωνικής μας ζωής, όπως είναι οι καταλήψεις στα σχολεία, η όλη κατάσταση στην παιδεία. Η χώρα μας πάει από το ένα άκρο στο άλλο, από τα χαστούκια, τα μαθητικά πηλίκια, τα κοντοκουρεμένα κεφάλια και τις ποδιές, στα σχολεία των καταλήψεων και της κρατικής αδιαφορίας. Έννοιες όπως η αυτοπειθαρχία ή η αυτοσυγκράτηση είναι άγνωστες. Για πολλούς "δημοκρατία" και "ελευθερία" είναι συνώνυμα του ¨μπάτε σκύλοι αλέστε", της βίας και του χάους... Αδιέξοδο.

"Who's chopper is this? - It's Zed's. - Who's Zed? - Zed's dead, baby. Zed's dead." (Από το Pulp Fiction, του Quentin Tarantino)

2006-11-02T13:33:00.000+02:00

Η εγκυμοσύνη έχει τις δυσκολίες της... Μία από αυτές είναι ότι μένω αρκετά σπίτι. Και (αναπόφευκτα) υφίσταμαι τα χαζά που συμβαίνουν στην καθημερινότητα της πολυκατοικίας. Που αλλιώς ίσως να μην τα πρόσεχα ποτέ, αλλά τώρα πραγματικά μου "μπαίνουν στη μύτη".

Παλιά είχαμε το ντράμερ. Ένα γκαγκά δεκαεφτάχρονο στο ισόγειο που δεν ξέρω ποιός μαλάκας του είχε χαρίσει ένα σετ ντράμς και βάραγε ολημερίς, γιατί δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι τα ντραμς είναι κι αυτά ένα μουσικό όργανο και χρειάζεται κάποια τεχνική για να τα παίξεις. Αυτός τα είχε για εκτόνωση, κάτι σα ... σάκο του μποξ ένα πράμα. Και σειόταν ο τόπος, μεταδιδόταν ο ήχος μέσα από τα ντουβάρια. Όταν, δε, του έλεγες να σταματήσει λίγο, το επιχείρημα ήταν "μα γιατί; Αφού δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας!". Λες και, έτσι και δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας, μπορεί ο καθένας να πάρει τίποτα χειροβομβίδες και να τις σκάει μες το διαμέρισμα, έτσι για πλάκα, να περνάει η ώρα... Ευτυχώς αυτός μετακόμισε εδώ και μερικούς μήνες και βρήκαμε την υγειά μας.

Τώρα μας προέκυψε ο ... "τσοπεράς". Αν είναι δυνατόν. Εν έτει 2006, βρέθηκε στη φιλήσυχη μεσο-αστική πολυκατοικία μας ΑΛΛΟΣ πιτσιρικάς, που έχει αφήσει μακρύ μαλλί, φαβορίτα και φοράει δερμάτινο μπουφάν, λες και βγήκε από καμμιά ταινία του '60 με τους Hells' Angels και τον Easy Rider. Νοσταλγός του ροκ εν ρολ. Πού το θυμήθηκε το τσόπερ, από πού είχε τις αναφορές, τις παραστάσεις και το ανακάλυψε, είναι ένα μυστήριο. Υπάρχει comeback φαίνεται. Άντε, περιμένω να βγει και κανάς Καρατζαφέρης, μαζί με το Βύρωνα Πολύδωρα και τον Καρβέλα από καμμιά γωνία, με τις Harley Davidson, να κάνουνε παρέα (τη σήμερον ημέρα κάτι τέτοιοι μόνο έχουν Χάρλεϋ). Το γεγονός είναι ότι ο "τσοπεράς" πηγαινοέρχεται πρα-πρα-πρα με το κλαστήρι που κάνει τρομακτικό θόρυβο, το βάζει στον κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας που ΔΕΝ είναι γκαράζ και η ζωή μας έχει γίνει κόλαση ...

Εν τω μεταξύ, κανείς δεν διαμαρτύρεται. Έτσι και με τον ντράμερ. Και όλοι στην πολυκατοικία είναι κάτι γερόντια, θα νόμιζε κανείς ότι είναι αρκετά συντηρητικοί άνθρωποι για να δέχονται αδιαμαρτύρητα κάτι τέτοια. Εχω την υποψία ότι ετούτος εδώ είναι ο γιόκας του διαχειριστή, γι' αυτό χαίρει ασυλίας. Αλλά τείνω και να πιστέψω ότι είναι όλα τα γερόντια... κουφά, και γι' αυτό δεν έχουν πρόβλημα ...

Se triti glossa!

2006-10-27T14:45:00.000+03:00

"Mancher wird niemals Mensch, bleibt Frosch, bleibt Eidechse, bleibt Ameise. Mancher ist oben Mensch und unten Fisch. Aber jeder ist ein Wurf der Natur nach dem Menschen hin. Und allen sind die Herkuenfte gemeinsam, die Muetter, wir alle kommen aus demselben Schlunde; aber jeder strebt, ein Versuch und Wurf aus den Tiefen, seinem eigenen Ziel zu. Wir koennen einander verstehen; aber deuten kann jeder nur sich selbst."

(Hermann Hesse, Demian)

Se alli glossa!...

2006-10-26T12:10:00.000+03:00

"...Mme de Guermantes s'avan?a d?cid?ment vers la voiture et redit un dernier adieu ? Swann.

«Vous savez, nous reparlerons de cela, je ne crois pas un mot de ce que vous dites, mais il faut en parler ensemble. On vous aura b?tement effray?, venez d?jeuner, le jour que vous voudrez (pour Mme de Guermantes tout se r?solvait toujours en d?jeuners), vous me direz votre jour et votre heure», et relevant sa jupe rouge elle posa son pied sur le marchepied.

Elle allait entrer en voiture, quand, voyant ce pied, le duc s'?cria d'une voix terrible : «Oriane, qu'est-ce que vous alliez faire, malheureuse. Vous avez gard? vos souliers noirs ! Avec une toilette rouge ! Remontez vite mettre vos souliers rouges? »« Hein, nous M. de Guermantes, les pauvres maris, on se moque bien d'eux, mais ils ont du bon tout de m?me. Sans moi, Oriane allait d?ner en souliers noirs»

(M. Proust, A la recherche du temps perdu)

Marriage

2006-10-24T11:52:00.000+03:00

"(...)
You were born together, and together you shall be forevermore.
You shall be together when white wings of death scatter your days.
Aye, you shall be together even in the silent memory of God.
But let there be spaces in your togetherness,
And let the winds of the heavens dance between you.
Love one another but make not a bond of love:
Let it rather be a moving sea between the shores of your souls.
Fill each other's cup but drink not from one cup.
Give one another of your bread but eat not from the same loaf.
Sing and dance together and be joyous, but let each one of you be alone,
Even as the strings of a lute are alone though they quiver with the same music.
Give your hearts, but not into each other's keeping.
For only the hand of Life can contain your hearts.
And stand together, yet not too near together:
For the pillars of the temple stand apart,
And the oak tree and the cypress grow not in each other's shadow."

Khalil Gibran (The Prophet)

Two Cheers for Democracy

2006-10-19T16:06:00.000+03:00

"... I believe in aristocracy though - if that is the right word, and if a democrat may use it. Not an aristocracy of power, based upon rank and influence, but an aristocracy of the sensitive, the considerate, and the plucky. Its members are to be found in all nations and classes, and all through the ages. And there is a secret understanding between them when they meet. They represent the true human tradition, the one permanent victory of our queer race over cruelty and chaos. Thousands of them perish in obscurity; a few are great names. They are sensitive for others as well as for themselves, they are considerate without being fussy, their pluck is not swankiness but the power to endure, and they can take a joke."

E. M. Forster's "Two Cheers for Democracy"

Για την εγκυμοσύνη (ΙΙ)

2006-10-16T12:49:00.000+03:00

Θυμάστε που στις ταινίες συνήθως όταν θέλουν να δείξουν ότι κάποια είναι έγκυος, τη βάζουν και λιποθυμάει; Έ, λοιπόν, δεν το περίμενα, αλλά είναι ... βγαλμένο από τη ζωή. Ως έγκυος, ειδικά όταν πρέπει να σταθώ όρθια για πολλή ώρα, λ.χ. στο μετρό, δεν αντέχω, νιώθω ότι θα πέσω κάτω. Και δεν το είχα καταλάβει, παλιά όταν έβλεπα εγκύους θεωρούσα ότι τους δίναμε τη θέση μας στο μετρό ή στο λεωφορείο λόγω ... βάρους, για να μην κουράζονται. Όχι, λοιπόν, δεν είναι το βάρος, εγώ δεν έχω ακόμα καμμιά μεγάλη κοιλιά. Το πρόβλημα είναι η ζαλάδα της ορθοστασίας, κάτι σαν υπόταση, που σου κόβονται τα γόνατα ...

On children

2006-10-11T14:21:00.000+03:00

Kahlil Gibran

Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life's longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you yet they belong not to you.
You may give them your love but not your thoughts,
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams.
You may strive to be like them, but seek not to make them like you.
For life goes not backward nor tarries with yesterday.
You are the bows from which your children as living arrows are sent forth.
The archer sees the mark upon the path of the infinite, and He bends you with His might that His arrows may go swift and far.
Let our bending in the archer's hand be for gladness;
For even as He loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable.

To-morrow, and to-morrow, and to-morrow...

2006-10-10T10:16:00.000+03:00

"To-morrow, and to-morrow, and to-morrow,
Creeps in this petty pace from day to day,
To the last syllable of recorded time;
And all our yesterdays have lighted fools
The way to dusty death.
Out, out, brief candle!
Life's but a walking shadow; a poor player,
That struts and frets his hour upon the stage,
And then is heard no more: it is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury,
Signifying nothing."

Shakespeare, Macbeth (V, v, 19)

(Διευκρίνιση: Μερικοί φίλοι μου έστειλαν μηνύματα πανικόβλητοι "είσαι καλά??" Απλά μου αρέσει πολύ αυτός ο μονόλογος, και θεωρώ ότι έχει διαχρονικό και πανανθρώπινο νόημα. Κατά τα λοιπά είμαι πολύ καλά κι εγώ και το μωρό! Φαίνεται οτι ο Σέξπηρ δεν προσφέρεται για εγκύους!... Προσεχώς ... Ξανθή Περάκη!)

Για την εγκυμοσύνη...

2006-09-29T12:04:00.000+03:00

1ον.

Όλοι μου 'χανε πει κάτι μεγαλοστομίες "φοβερή εμπειρία", "αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να το καταλάβεις", "η ολοκλήρωση της γυναίκας" και διάφορα γούτσου-γούτσου για το μωράκι... Κιτσαρίες, θεωρητικολογίες!... Κανείς όμως δεν είχε αναφέρει κάτι ... λεπτομέρειες μεν (μπροστά στο ... θαύμα της γέννησης!), αλλά ... σημαντικότατες, καυτές, θα έλεγα, λεπτομέρειες: όπως λ.χ. ότι παθαίνεις τρελλή δυσκοιλιότητα, που μοιάζει να μην καταπολεμιέται με τίποτα και φτάνει σε extreme καταστάσεις με αίμα και πόνο (συγγνώμη για τις αηδιαστικές περιγραφές, αλλά κάποιος πρέπει να πει επιτέλους τα πράγματα με το όνομά τους!). Και όταν πιά είσαι μέσα στο παιχνίδι και αναφέρεις τα ... παθήματά σου, τότε σου λένε όλες, "α, ναι, είναι πολύ συνηθισμένο, είχα κι εγώ"... Και τότε γιατί δεν μου το λέγατε, ρε φίλε; Να ξέρω κι εγώ πού βαδίζω;; Και με είχατε πήξει στα ειδυλλιακά, χνουδωτά παιχνιδάκια και δαντέλες τσίου - τσίου;

2ον.

Είμαι λίγο σε περίεργη φάση. Παθαίνω κάτι ξαφνικές υπνηλίες, κουράζομαι εύκολα, έχω υπερευαισθησία στις οσμές... Άντε τώρα να τα εξηγήσεις αυτά στους τρίτους. Γιατί υπάρχουν οι εργένηδες φίλοι (και φίλες) που παίρνουν ζωηροί - ζωηροί τηλέφωνο, πάνω στην απογευματινή μουργέλα, και μου κάνουν προτάσεις τύπου "πάμε σε λάτιν πάρτυ;" και κάτι τέτοια... Οι καημένοι, έχουν καλή πρόθεση, να'ναι καλά που με σκέφτονται και με περιλαμβάνουν στα σχέδιά τους... Αλλά πού να καταλάβουν τώρα πόσο εκτός θέματος είναι... Εμένα μου είναι αδύνατο να σταθώ ώρες όρθια, ζαλίζομαι, κουράζομαι, και μου είναι αδύνατο να είμαι σε χώρο που καπνίζουν, πράγμα που καθιστά απαγορευτικό το να πάω σε μπαρ ή πάρτυ... Και δε μου λείπει κιόλας. Κατά κάποιο τρόπο σα να έχουν αλλάξει τα ενδιαφέροντα και οι προτεραιότητες μου. Παλιά το παν ήταν οι έξοδοι και οι διασκεδάσεις με τους φίλους, το σινεμά, τα μπαρ... Τι άλλο να κάνεις; Τώρα αυτά όλα μου είναι τελείως αδιάφορα. Τα σκέφτομαι σαν ... σκέτη κούραση! Προτιμώ χίλιες φορές να κάτσω με τη μαμά μου να φτιαξουμε το στρίφωμα της κουρτίνας ή να δω ντοκυμαντέρ για τα μωρά και την ανάπτυξή τους...

3ον.

Με τους εργένηδες φίλους, για τους λόγους που εξήγησα παραπάνω, σα να μην "κολλάμε" πια. Αυτοί θέλουν να βγούν, να σταθούν όρθιοι (!) σε θορυβώδη μπαρ, να καπνίσουν, να πιούν (πράγματα απαγορευμένα και από ... αδιάφορα έως κουραστικά για μένα). Από την άλλη, έχεις τους παντρεμένους. Αυτοί όμως είναι παντρεμένοι καιρό, τα παιδιά τους είναι ήδη 4-6 ετών, είναι πολύ ... προχωρημένοι για μένα. Και είναι και βαρετοί, μικροαστοί κάπως, έχουν ήδη κοιλίτσες, φαλάκρες... (παρένθεση: εκτός από τους ειλικρινείς παντρεμένους - μικροαστούς "είμαι και το χαίρομαι", υπάρχει και η άλλη, χειρότερη κατηγορία: οι "είμαι παντρεμένος/βολεμένος/μικροαστός/μεσήλικας του κερατά, αλλά το παίζω νέος, άνετος, μποέμ, γλετζές, δήθεν βγαίνω, δήθεν χορεύω ...". Χάλια δηλαδή!). Εδώ δεν τους έκανα παρέα ελεύθερη για αυτούς ακριβώς τους λόγους! Και τώρα το παίζουν και ειδήμονες, "να κάνεις αυτό", "να κάνεις εκείνο", και όλα πιά τα ξέρουνε τα περί εγκυμοσύνης, και όλα πια τα έχουν περάσει... Άσε με ρε φίλε να ζήσω τη φάση μου, κάθε πράμα στην ώρα του, μην προτρέχεις ... Αααχ... Με κανέναν δεν ταιριάζω σ' αυτή τη φάση... το καλύτερο θα ήταν να βρω μια φίλη που να είναι κι αυτή έγκυος ακριβώς τώρα. Μόνο αυτή θα μπορούσε να με καταλάβει!! (ψιτ, εσύ που διαβάζεις αυτό το ποστ, αν είσαι έγκυος 3-4 μηνών, στείλε μήνυμα να τα πούμε!!!)

ΕΝ ΟΨΕΙ ΕΚΛΟΓΩΝ ...

2006-09-28T22:00:00.000+03:00

Πριν από μερικά χρόνια, είχα πάει δικαστική αντιπρόσωπος στις δημοτικές εκλογές σε ένα χωριό της ορεινής Ναυπακτίας.

Όπως συνήθως συμβαίνει στις δημοτικές εκλογές, την πρώτη Κυριακή δεν βγήκε ούτε δήμαρχος, ούτε νομάρχης. Οπότε την επόμενη εβδομάδα έπρεπε να γίνουν ξανά - μανά, επαναληπτικές εκλογές, με μόνο δύο υποψηφίους: έναν του ΠΑΣΟΚ και έναν της Ν.Δ.

Στις επαναληπτικές εκλογές, ήρθε κάποια στιγμή να ψηφίσει ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος, τρεμάμενος, λίγο κουφός, με τη μαγκούρα του. Αφού ψήφισε για δήμαρχο, πήγε κούτσα - κούτσα να φύγει, χωρίς να ψηφίσει για νομάρχη (υπήρχαν δύο χωριστές κάλπες).

Τον φωνάξαμε πίσω εμείς της εφορευτικής επιτροπής: "Παππού, πρέπει να ψηφίσεις και για νομάρχη!" Ο παππούς δεν πολυκαταλάβαινε τι του λέμε, έγινε σούσουρο. Τελικά καταλάβαμε ότι δεν του είχε πει κανείς ότι ήταν διπλές οι εκλογές και την δεύτερη Κυριακή (οι νομαρχιακές εκλογές δεν είχαν τόσο ενδιαφέρον για την τοπική κοινωνία, σε αντίθεση με τις δημαρχιακές, που τους "έκαιγαν" περισσότερο).

Ο παππούς αντιδρούσε, φώναζε, δεν ήθελε να ψηφίσει για νομάρχη, αλλά του εξηγήσαμε ότι δεν γίνεται αυτό, όσοι ψήφιζαν στη μία κάλπη, έπρεπε να ρίξουν ψήφο και στην άλλη, για λόγους τάξεως της εκλογικής διαδικασίας.

Με τα πολλά, μας λέει "είμαι αγράμματος!". Δεν μπορούσε να διαβάσει για να διαλέξει ψηφοδέλτιο (το ψηφοδέλτιο του δημάρχου του το είχαν βάλει οι καλοθελητές, διπλωμένο, στην τσέπη).

Το κουβεντιάσαμε μεταξύ μας, και αποφασίσαμε να πάει μαζί του στο παραβάν ένα μέλος της εφορευτικής επιτροπής, να του τα διαβάζει. Πήγε ένας νεαρός.

Μόλις μπήκαν στο παραβάν, εμείς οι υπόλοιποι απ' έξω ακούσαμε την εξής στιχομυθία (τώρα σκεφτείτε ότι όσοι ήταν μέσα στο εκλογικό τμήμα ήταν συγχωριανοί του παππού, οπότε τον πείραζαν, πειράζονταν μεταξύ τους, γελούσαν με όλα αυτά, γινόταν η σχετική πλάκα):

"Τι είν΄τούτο;" ρώτησε ο παππούς (με τη χαρακτηριστική του τοπική προφορά).

"Τούτο είναι το ψηφοδέλτιο του Τάδε", απάντησε ο νεαρός (και είπε το όνομα του υποψηφίου της Ν.Δ.)

"Αχά. Κι 'τούτο;" ξαναρώτησε ο παππούς, δείχνοντας το δεύτερο ψηφοδέλτιο.

"Τούτο είναι του Δείνα", είπε ο νεαρός (και είπε το όνομα του υποψηφίου του ΠΑΣΟΚ)

"Κι 'τούτο;" ρώτησε ο παππούς, δείχνοντας το τρίτο και τελευταίο ψηφοδέλτιο, το λευκό. "Τι είν' τούτο; "Στου διάουλου κι οι δυό;" Αυτό θέλω να μ' βάνεις!..."

Νομίζω ότι αυτός ήταν ο καλύτερος ορισμός του "λευκού" που έχω ακούσει ποτέ...

2006-09-20T16:10:00.000+03:00

Βρωμερά πούρα!!!

2006-09-20T11:03:00.000+03:00

Επανήλθα, μοναδικέ μου αναγνώστη!

Καταρχήν, είμαι έγκυος. Περί αυτού σε προσεχές ποστ (φοβερή εμπειρία, αλλά και κάτι πολύ απλό και φυσικό, μην περιμένεις τίποτα εξαντρίκ).

Αλλά σήμερα θέλω να πω τον πόνο μου για κάτι άλλο. Ίσως βέβαια λόγω εγκυμοσύνης να είμαι τώρα πιό ευαίσθητη στις μυρωδιές. Αλλά, ρε γαμώτο μου, τι μάστιγα είναι αυτή με τα πούρα!!!!

Ας πάρουμε το πράγμα από την αρχή.

Κάποτε ο κόσμος κάπνιζε. Τσιγάρα. Άσσος φίλτρο, π.χ. Άντε κανά Μάλμπορο.

Κι αυτό ενοχλητικό είναι. Και με τα τσιγάρα ντουμανιάζει ο τόπος και βρωμάει τσιγαρίλα. Ειδικά στους χώρους δουλειάς είναι ανυπόφορο, και ξέρετε πώς είναι τα κτίριά μας στο κέντρο της Αθήνας όπου βρίσκονται συνήθως τα γραφεία, στενάχωρα, μικρά, ανήλιαγα, με κακό εξαερισμό...

Αλλά τώρα, έχουμε και το λάιφ-στάιλ.

Ο κάθε καράβλαχος, ακόμα δεν ήρθε απ' το χωριό του, ακόμα δεν πέταξε το ταγάρι και τη γκλίτσα, ακόμα δεν ξεμύρισε από την προβατίλα, έχει διαβάσει όμως τα περιοδικά του Κωστόπουλου και ... σπεύδει να κοτσάρει ένα πούρο στο στόμα, χοντρό χοντρό, κουβανέζικο, σαν τον αλήστου μνήμης μεγαλοπαράγοντα Ψωμιάδη με τη μουστάκα. Το πατροπαράδοτο τσιγαράκι του φαίνεται πιά μπανάλ. Ενώ το χοντρόπουρο είναι στάτους, πάει. Άπαξ και το φουμάρισες έγινες, να πούμε, μεγαλοδικηγόρος, μεγαλοεπιχειρηματίας ... Κάτι "μεγαλό-" τελοσπάντων.

Το κακό είναι ότι γίνανε πολλοί. Σε κάθε μικρογραφειάκι, ανήλιαγο κι ανάερο, είναι κι από ένας κουτσοδικηγοράκος, κακομούτσουνος και κακορίζικος, με φτηνό κουστούμι και ακριβό πούρο. Λεφτά δεν έχει (τα 'φαγε στα πούρα). Πελάτες δεν έχει. Κι όσο δεν έχει, τόσο φουμάρει μανιωδώς το πούρο του, να πάνε κάτω τα φαρμάκια... Κι από πάνω, από κάτω, από δίπλα, στα άλλα γραφειάκια - bunker, καθόμαστε εμείς, οι ταλαίπωροι, και υφιστάμεθα το ντουμάνι και την πουρίλα...

GLORIA

2006-08-22T11:17:00.000+03:00

"She's tough... but she sides with the little guy. And she's out to beat the mob at their own game."

ΑΣΤΥΛΕΓΑΝΔΡΟΣ 2006

2006-08-01T16:17:00.000+03:00

BACK IN TOWN

2006-07-24T16:31:00.000+03:00

Πήγα 10 μέρες διακοπές. Και βρήκα πάλι την Αστυλέγανδρο, το μικρό νησί των ονείρων μου, που το ανακαλύπτω κάθε καλοκαίρι σε άλλη θέση. Το βρήκα και φέτος, ευτυχώς.

Και ένιωσα μια μεγάλη επιθυμία να τα παρατήσω όλα και να εγκατασταθώ εκεί μόνιμα να βόσκω κατσίκες (ποιός, εγώ, που δεν έχω ιδέα από εξοχές και βουκολικές δραστηριότητες, που μεγάλωσα μέσα στα μπετά και την τηλεόραση και που μόλις δω κατσαρίδα μπορεί και να λιποθυμίσω ακαριαία). Πρώτη φορά μου βγήκε τόσο έντονα η επιθυμία να φύγω από την πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Περίεργο. (Ίσως δεν ήταν αρκετές οι διακοπές).

Παλιότερα είχα άλλη νοοτροπία. Μου άρεσε να ζω στη μεγαλούπολη, την πρωτεύουσα. Το κέντρο των εξελίξεων. Μου άρεσε που ενημερωνόμουν, που έβλεπα παραστάσεις και ταινίες, που μάθαινα τις μόδες, τα πολιτικά, που έπεφτα στις διαδηλώσεις στο κέντρο. Που τάγκιαζε το καυσαέριο στον ουρανίσκο μου. Αθήνα, πρωτοπορία. Νέες ιδέες, όλοι οι μοντερνισμοί και οι εξελίξεις. Μαγαζιά, διαφορετικοί άνθρωποι, ποικιλία σε όλα. Συναυλίες. Εκθέσεις. Ψωνάρες, φλώροι, καλλιτεχνόβιοι, γιάπηδες, κουλ τύποι, κάθε καρυδιάς καρύδι. Και μοναξιά. Σκληρή πόλη, ηλιοβασίλεμα πάνω από τις ράγες του τραίνου στο Μοναστηράκι, και στο βάθος πολυκατοικίες γκρίζες και δάσος από κεραίες.

Αντιγράφω τα λόγια του μοναχικού, σκληρού ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου:

«... Μια φωνή μέσα μου μου έλεγε να μην ανακατευτώ, αλλά ποτέ μου δεν την άκουσα. Διαφορετικά θα είχα μείνει στην πόλη που γεννήθηκα, θα δούλευα σ ένα σιδεράδικο, θα παντρευόμουνα την κόρη του αφεντικού, θα είχα πέντε παιδιά, θα τους διάβαζα Μίκυ Μάους την Κυριακή το πρωϊ, θα τους έριχνα μια σφαλιάρα για κάθε τους παραστράτημα, θα καυγάδιζα με τη γυναίκα μου για το χαρτζιλίκι τους και για τα προγράμματα στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο που θα τους επιτρέπαμε να παρακολουθούνε. Μπορεί να είχα γίνει πλούσιος, πλούσιος για τα μέτρα της μικρής μας πόλης, μ’ ένα σπίτι με οκτώ δωμάτια, δύο αυτοκίνητα, κοτόπουλο κάθε Κυριακή, το Readers Digest στο τραπέζι του λίβιγκ ρούμ, μια γυναίκα με ατσάλινη περμανάντ κι εγώ με ένα μυαλό σα σάκο τσιμέντων Πόρτλαντ.

Σας τα χαρίζω. Προτιμώ τη μεγάλη, πρόστυχη, διεφθαρμένη πόλη.»

(Από τον επίλογο του Ανδρέα Αποστολίδη στο βιβλίο του Ρέημοντ Τσάντλερ Αντίο, γλυκιά μου)

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

2006-07-07T12:02:00.000+03:00

Φεύγω παιδιά. Πρώτα ο Θεός, μπαίνω το βράδυ σε ένα από αυτά τα σαπιοκάραβα που έχουν απομείνει στις ακτογραμμές μας, με το sleeping bag και τη σκηνή, και πάω... κι όπου μας βγάλει.

Θα πάρω μαζί μου ένα χοντροβιβλίο, τον "Οδυσσέα" του James Joyce. Δεν ξέρω αν θα το καταφέρω ή αν θα μου πέσει βαρύ... Ρώτησα και μερικούς βιβλιόφιλους μπλόγκερ στο μπλογκ της Annabooklover. Και έγραψαν ότι είναι βαρύ για την παραλία, θέλει λέει χειμώνα και τζάκι. Αλλά θα δούμε ...

Η άλλη επιλογή μου ήταν το "Ανθρωπος χωρίς ιδιότητες", επίσης βαρύ...

Παίρνω μαζί μου τις θολοκουλτούρες, για να κάνω ... εντύπωση (!). Και μετά κοιτάζω τι διαβάζουν οι άλλοι στην παραλία και τους βουτάω τα αστυνομικά ή τα αισθηματικά τους μυθιστορήματα ("συγγνώμη, να ρίξω μια ματιά;") και τα καταβροχθίζω στα γρήγορα!

Για χρόνια έσερνα μες την άμμο το "Ευρώπη - σκοτεινή ήπειρος" του Μαρκ Μαζάουερ χωρίς να καταφέρνω να το τελειώσω (που κατά τα λοιπά είναι πολύ καλό, ιστορικό βιβλίο, ο Μαζάουερ είναι ιστορικός και αναλύει πολύ καλά τον ευρωπαϊκό 20 αιώνα). Και κατέληγα με τα "Ανεμοδαρμένα Υψη" της φίλης μου, ή τον "Ιούδα που φιλούσε υπέροχα" που είχε κάποιος άλλος (αυτό το τελευταίο το διάβασα με ταχύρρυθμη ανάγνωση, αλλά δεν ήταν κακό).

Ολα αυτά γίνονται για το συγγραφιλίκι, τις αυταπάτες που έχω ότι κάπου, κάπως, κάποτε θα γράψω κάτι κι εγώ. Διαβάζω λοιπόν τον ... ανταγωνισμό. Μαρσέλ Προυστ, αλλά και Νταν Μπράουν. Πέρυσι ή πρόπερσι το καλοκαίρι διάβασα το "Μόμπυ Ντικ" (πολύ καλό, και πολύ επίκαιρο για την Αμέρικα!).

Μου μένουν αυτά τα δύο μεγάλα κλασσικά μυθιστορήματα, ο "Οδυσσέας" και "ο Ανθρωπος χωρίς ιδιότητες"... θα πάρω κάποιο απ' αυτά να το παλέψω ... Και καμμιά φορά αυτό που το νομίζεις βαρύ, δυσνόητο, αποκαλύπτεται δροσερό νεράκι, και πολύ οικείο... θα δούμε...

Μουντιάλ

2006-07-05T12:24:00.000+03:00

Χα!

Δε λένε οι άντρες, ότι τάχα εμείς οι γυναίκες όλο συζητάααμε, συζητάαααμε και όλα τα αναλύουμε μέχρι ... κεραίας;

Δε λένε ότι "το κουράζουμε το θέμα";

Ότι κολλάμε σε κάτι ... λεπτομέρειες;

Δε μας κοροϊδεύουν που μιλάμε με τις ώρες στο τηλέφωνο με τις φίλες μας; Που πίνουμε καφέδες μαζί τους και κουβεντιάζουμε για τα γκομενικά μας ή για ρούχα και καλλυντικά;

Ενώ, λέει, εκείνοι δε γουστάρουν τις πολλές κουβέντες και τις αναλύσεις!

Εκείνοι είναι... "μπαμ - μπαμ"!

Θέλουν ένα ναι ή ένα όχι!

Είναι ξεκάθαροι! Θέλουν να ξεμπερδεύουν χωρίς πολλά λόγια! Και τέλοσπάντων αυτοί δεν ασχολούνται με βλακείες, καλλυντικά και κουτσομπολιά, προβληματίζονται μόνο για ... σοβαρά θέματα!

Ε, λοιπόν, έχετε δει ποτέ, ιδίως τώρα επί Μουντιάλ, αυτές τις αθλητικές εκπομπές (τύπου "Καφενείο των Φιλάθλων"), όπου είναι ένας τύπος στην οθόνη και παίρνει ο καθένας τηλέφωνο και λέει τη γνώμη του;

Το τι ανάλυση πέφτει, δε λέγεται! Διϋλίζουν τον κώνωπα! Και δώστου μπουρ - μπουρ - μπουρ, για τη στραβοκλωτσιά του τάδε ποδοσφαιριστή ή για το φάλτσο του δείνα! Μιλάμε για ώρες, ε! Και παρεμβαίνουν κι άλλοι, και σχολιάζουν τι είπε ο προηγούμενος, και διαφωνούν, και υπερθεματίζουν, και πέφτει βαθύς προβληματισμός, και δίνονται προεκτάσεις... Και βλέπεις και τον φίλο σου, τον - υποτίθεται - μορφωμένο, με τα πτυχία και τα PhD., να κάθεται μπροστά στην τηλεόραση και να παρακολουθεί τη συζήτηση σοβαρά - σοβαρά και περισπούδαστα λες και πρόκειται για τη ... σχάση του πυρήνα!

Άντε πες του τώρα αυτουνού, δειλά δειλά, να συζητήσετε "για τη σχέση σας".

"Αμάν, πια, εσείς οι γυναίκες, όλα τα κουράζετε, όλα τα αναλύετε!..."

Βαριεστημένα Τούβλα

2006-06-29T16:53:00.000+03:00

Δείτε αυτό το μπλογκ. Έχει πλάκα!

Βαριεστημένα Τούβλα

Fantastic 80's

2006-06-29T16:46:00.000+03:00

Fantastic 80's

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΝΗΣΙ 2

2006-06-27T13:25:00.000+03:00

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΙΣΟ ΤΗΣ ΜΙΣΗΣ ΠΛΑΚΑΣ...

2006-06-27T12:49:00.000+03:00

ΟΚ. Αρκετά με τις αμπελοφιλοσοφίες.

Αυτές τις μέρες βαριέμαι ΦΡΙΚΤΑ στη δουλειά. Δεν μπορώ να ξυπνήσω το πρωϊ (η συνήθης αργοπορία - αντί να έρχομαι στις 8.30 - 9.00, να σκάω μύτη στις 10.30 - έχει ξεχειλώσει κι άλλο, απίστευτα... Χτές έφτασα στις 12.00' με προσχήματα ότι δήθεν ήμουν σε κάποια δουλειά. Ε λοιπόν, το έχω παρατηρήσει: Αν αργήσεις λίγο, τελικά όλοι το προσέχουν, θεωρούν ότι "άργησες". Αν αργήσεις πολύ, το πράγμα ξεφεύγει από την απλή αργοπορία και κατά κάποιο τρόπο θεωρείται αυτονόητο ότι κάτι σοβαρό είχες να κάνεις, οπότε κανείς δε σε ρωτάει τίποτα!...).

Θέλω να πάω διακοπές! Εχουν χτυπήσει τα καμπανάκια!

Η σκυλίτσα της φίλης μου της Χριστίνας, η Τίνκα, ήταν ένα μικροσκοπικό πίντσερ που το κρατούσαμε με τα χέρια κάτω, δύο άτομα, για να δούμε πόση ώρα μπορεί να μείνει ακίνητο. Κι αυτό, στα 3 δευτερόλεπτα, με τρία τινάγματα, είχε ελευθερωθεί από μας και είχε φύγει βολίδα!... Ε, έτσι νιώθω κι εγώ: αμολύστε με επιτέλους, να πάω διακοπές!!!! Σβίννν!!!!

Για την ώρα βέβαια, τι να κάνουμε; Δουλειά... (σε στυλ "σκουπίζω το πρώτο μισό της μισής πλάκας. Κάνω ένα διαλειμματάκι, και συνεχίζω με το δεύτερο μισό της μισής πλάκας. Κάνω ένα διαλειμματάκι ...", όπως ο λουφαδόρος ρωμαίος λεγεωνάριος στο "Αστερίξ και η Ασπίδα της Αρβέρνης").

ΠΟΛΛΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΛΙΓΩΝ: 0-0

2006-06-23T16:13:00.000+03:00

Η ΑΡΧΗ (ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ) ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ

2006-06-22T15:42:00.000+03:00

Πέρυσι, σε μια ομάδα όπου λέγαμε τα σώψυχά μας.

Ένα Σάββατο κάναμε μια συνάντηση που θα κρατούσε πολλές ώρες, από το πρωϊ ως το απόγευμα.

Το μεσημέρι, κάποιος πρότεινε να κάνουμε διάλειμμα και να πάμε να φάμε.

Οι περισσότεροι συμφώνησαν, προτάθηκε μάλιστα και κάποιο κοντινό εστιατόριο. Σηκωθήκαμε να φύγουμε.

Τότε ένας από όλους είπε «εγώ δεν πεινάω».

Και κάποια κοπέλα μουρμούρισε ότι δεν της αρέσει το συγκεκριμένο εστιατόριο.

Ωπ. Τί γίνεται τώρα;

Άρχισε συζήτηση, ποιός έχει δίκιο, ποιός έχει άδικο. "Μα αφού είναι μεσημέρι, γιατί δεν πεινάς;" "Τι λαιμαργία είναι αυτή, όλο το νου σας στο φαϊ τον έχετε; Αυτό που κάνουμε εδώ είναι σημαντικό, για μια φορά ας καθυστερήσει το φαϊ!". Μετά η συζήτηση στράφηκε στα "δεν είναι τρόπος αυτός", "όλο να γίνεται το δικό σου θέλεις", "κι εσύ δεν πας πίσω" κλπ.

"Να κάνουμε ψηφοφορία."

Πόσοι θέλουν να φάνε; 8 σήκωσαν το χέρι τους (από τους 10). Άρα θα πάμε για φαγητό. Πάλι (με ριζωμένη την αντίληψη μας περί "δημοκρατικής λήψης των αποφάσεων βάσει της αρχής της πλειοψηφίας") ανασηκωθήκαμε οι περισσότεροι, έτοιμοι να φύγουμε.

Τότε κάποιος είπε, «Όχι. Δεν μπορεί να γίνει αυτό».

Απορήσαμε. Μα γιατί; Αφού η πλειοψηφία πεινάει και θέλει να φάει; Δεν πρέπει να υποταχθούν οι λίγοι στη θέληση των πολλών; Να υποταχθούν οι πολλοί στη θέληση των λίγων; Άδικο δεν είναι αυτό;

Ο τύπος είπε «Καλή είναι η αρχή της πλειοψηφίας. Αλλά σε μερικές περιπτώσεις λ.χ. στην οικογένεια, στις επαγγελματικές συνεργασίες, στις φιλίες, πρέπει να βρίσκουμε λύσεις που να μας ικανοποιούν όλους, τον καθένα χωριστά. Η πλειοψηφία έχει δύναμη, και προσπαθεί να την επιβάλει, με τον ... συντριπτικό αριθμό της! Ετσι μένει η μειοψηφία στο περιθώριο, με καταπιεσμένες της επιθυμίες της, χάριν της πλειοψηφίας. Εδώ δεν αρκεί η πλειοψηφία. Ας καθήσουμε εδώ να σκεφτούμε εναλλακτικές λύσεις που να μας ικανοποιούν όλους, να λειτουργήσουμε σαν ομάδα».

Αρχίσαμε να προτείνουμε, άλλος το ένα, άλλος το άλλο. Χάβρα. «Ναι, αλλά εγώ έχω τώρα κέφι να συνεχίσουμε τη συζήτηση. Αν πάτε για φαϊ πώς θα συνεχίσουμε;». «Εγώ έχω το στομάχι μου και αν δεν φάω άμεσα θα πάθω κρίση». «Εγώ κάνω δίαιτα». «Εγώ δεν θέλω να φάω τώρα, αλλά θα πεινάσω αργότερα. Γίνεται να διακόψουμε τώρα για λίγο και να κάνουμε κι άλλο διάλειμμα αργότερα;» "Εγώ θέλω να φάω με την ησυχία μου, να το 'φχαριστηθώ, δε μου φτάνει ένα μισάωρο" "Εγώ θέλω να φάμε όλοι μαζί, όχι οι μισοί τώρα κι οι μισοί μετά, χαλάει η ομάδα" κ.ο.κ. Ο καθένας έλεγε το μακρύ του και το κοντό του.

Τελικά, μετά από επίπονες ... διαπραγματεύσεις, αφού εξετάσαμε όλες τις πιθανές ... εκδοχές, καταλήξαμε στο εξής απλό: όσοι θέλουν να φάνε, να πάνε για φαϊ, και όσοι δεν πεινάνε να μην έρθουν. Και να τους αφήσουμε να βγουν για κανένα σαντουϊτσάκι αργότερα... Δεν ήταν η ιδανική λύση, όμως δεν βρήκαμε κάτι καλύτερο από αυτό. Τουλάχιστον ακούστηκαν όλοι, και βοηθάει κι αυτό καμμιά φορά...

Ήταν όμως η πρώτη φορά στη ζωή μου, που είδα αλλιώς το πράμα σε σχέση με την παντοδύναμη "αρχή της πλειοψηφίας". Πάντα σε παρέες, σε οικογενειακές συναθροίσεις, στη δουλειά, θυμάμαι να κάνουμε αυτό που ήθελαν οι πολλοί, και χωρίς δεύτερη κουβέντα...

Καλή η "αρχή της πλειοψηφίας", σε μια χώρα που την έχουν κυβερνήσει χούντες. Είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας. Σε μερικά πράγματα όμως χρειάζεται μια ευρύτερη συναίνεση, πέρα από το ποιός έχει "δίκιο" και ποιός έχει "άδικο". Κι άμα το σκεφτούμε λίγο, μπορεί άραγε να έχει άδικο κάποιος που ... πεινάει; Μπορεί να έχει άδικο κάποιος που ... δεν πεινάει;;; Σε τέτοια ζητήματα χρειάζεται να βρεθεί μια λύση, με πολλά περιθώρια και εναλλακτικές οδούς, που να τους αφήνει όλους ευχαριστημένους. Να χωρέσουμε όλοι, όχι να μείνουν μερικοί "στην απέξω"...

Το άλλο συμπέρασμα που βγήκε, είναι ότι με την "αρχή της πλειοψηφίας", όλα τελειώνουν γρήγορα. Με τον άλλο τρόπο, χρειάζεται πολύς χρόνος και κόπος, συζητήσεις, κούραση, καυγάδες, ουφ... Αλλά αν βρεθεί λύση με τον άλλο τρόπο, το δύσκολο, το χρονοβόρο, είναι απείρως πιο ικανοποιητική για όλους από την πρώτη...

Η δεύτερη μέθοδος βοηθάει τις σχέσεις, να γίνουν καλύτερες, βαθύτερες, ισχυρότερες. Τι χειρότερο από το να σου μένει η αίσθηση ότι ανήκεις σε μια ομάδα/οικογένεια/εταιρία/παρέα που δεν έχεις φωνή, ή, κι αν ακουστείς, οι άλλοι δε σε υπολογίζουν και κάνουν τα δικά τους; Ψυχραίνεσαι, σκέφτεσαι τρόπους να ξεφύγεις απ' αυτούς τους τύπους, δεν θέλεις πια να ανήκεις εκεί... Και τι καλύτερο από το να ανήκεις σε μια ομάδα/οικογένεια/εταιρία/παρέα που λαμβάνει υπόψη τις επιθυμίες σου και προσπαθεί να βρει τρόπο να τις ικανοποιήσει, όχι να σου επιβάλει τη δικτατορία των πολλών; Μ' αυτούς τους ανθρώπους θέλεις να μείνεις, να συνεχίσεις, να πας παραπέρα... Να κάνεις και υποχωρήσεις από τα "θέλω" σου, αφού αυτά γίνονται σεβαστά με τόση αγάπη και κατανόηση!...

ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΣΠΙΤΟ

2006-06-21T12:31:00.000+03:00

Χτες, παράσταση της Schaubuehne (γερμανικός θίασος από το Βερολίνο) σε ένα χώρο στην οδό Πειραιώς 260 που γίνονται παραστάσεις φέτος στα πλαίσια του φεστιβάλ Αθηνών. "Νόρα" του Henrik Ibsen. Aυτό το φοβερό έργο για την υπαρξιακή αγωνία της γυναίκας.

Να, για κάτι τέτοια μένουμε εδώ, μέσα στα ντουβάρια και τα καυσαέρια της Αθήνας. Eπειδή καμμιά φορά αυτή η άτιμη πόλη μας αποζημιώνει με μια ωραία βραδιά ...

Μ' άρεσε. Tο έργο, αν και γράφτηκε το 1897, παραμένει επίκαιρο, παρόλη την υποτιθέμενη γυναικεία χειραφέτηση που μεσολάβησε από τότε μέχρι τώρα. Kαι ήταν έξυπνα μεταφερμένο στο σήμερα, χωρίς να ενοχλεί. Ισα - ίσα, η μεταφορά ήταν ένα καίριο σχόλιο για τον τρόπο που ζούμε, τον καταναλωτισμό, τα λεφτά ... Και ήταν όλα "δεμένα" μεταξύ τους, τα σκηνικά (μοντέρνο, minimal design σπίτι), η μουσική, οι εικόνες. Όχι ευρήματα για τα ευρήματα, για να πούμε ότι κοτσάραμε μια πρωτοτυπία εδώ ή εκεί, χωρίς να κολλάει με τα υπόλοιπα (πράγμα από το οποίο πάσχουν πολύ συχνά οι ελληνικές παραστάσεις). Επίσης είχε ρυθμό. Οι ηθοποιοί ήταν νέοι, με ζωντάνια. Στην κίνησή τους, στη φωνή τους, σε όλα, είχαν πειθαρχία αλλά και χάρη (πράγματα που πολύ συχνά επίσης λείπουν από το παίξιμο των Ελλήνων ηθοποιών). Όλα φαίνονταν μελετημένα. Τα ξεσπάσματα ήταν σοφά ζυγισμένα, ακόμα κι όταν έφταναν το γκροτέσκο (ενώ συχνά στο θέατρο αλλά ακόμα και στο σινεμά ή την τηλεόραση βλέπουμε Έλληνες ηθοποιούς να τσιρίζουν και να δημιουργούν εντάσεις ανεξέλεγκτα, άνευ λόγου και αιτίας). Υπήρξαν μεν σκηνοθετικές επεμβάσεις στο ίδιο το έργο (λ.χ. στο τέλος η Νόρα σκοτώνει τον άντρα της, κάτι που δεν υπάρχει στο έργο του Ιbsen). Αλλά δεν με ενόχλησαν, υπηρετούσαν την άποψη του σκηνοθέτη.

Ευτυχώς ήταν εκεί διάφοροι του θεάτρου μας. Είδαν τους ξένους συναδέλφους τους για να μαθαίνουν. Το μόνο που με δυσαρεστεί είναι ότι μερικοί από αυτούς ίσως θελήσουν να αντιγράψουν διάφορα στοιχεία και να μας τα σερβίρουν μετά σε δικές τους παραστάσεις ξεκάρφωτα, όπως γίνεται συνήθως. Η στείρα αντιγραφή είναι κακό πράγμα. Κι ακόμα, με την "παγκοσμιοποίηση" θα πρέπει να ξέρουν ότι βλέπουμε πολλά πράγματα που γίνονται σε άλλες χώρες και την καταλαβαίνουμε την αντιγραφή, και είναι θλιβερό... Πάει πια ο καιρός που οι επικοινωνίες και τα ταξίδια ήταν δύσκολα και σπάνια και έφερνες διάφορα από την Αμέρικα ή από τας Ευρώπας εδώ, στους "ιθαγενείς", και αυτοί εντυπωσιάζονταν, γιατί τα έβλεπαν για πρώτη φορά...

Μετά είχε απ' έξω στον υπαίθριο χώρο μια συναυλία τζαζ με κάτι υπέροχες μαύρες κυρίες στυλ "big mama" με φοβερές φωνές. Ήταν σα να είσαι σε ένα κλαμπ στο Σικάγο. Μ' άρεσαν όλα.

Να πάτε να το δείτε, να κάτσετε και στη συναυλία μετά (το παίζουν σήμερα 21/6 και αύριο 22/6). Θα είναι sold out ίσως, αλλά να πάτε απ' έξω και όλο και κάποιος θα σας πουλήσει ένα εισιτήριο. Εν ανάγκη ... βαρέστε έναν στο κεφάλι και πάρτε του το εισιτήριο (μέχρις αυτού του σημείου δηλαδή!). Εγώ πήγα τελευταία στιγμή και βρήκα εισιτήριο επιτόπου, μου το πούλησε ένας καλός κύριος (τα βαριέμαι αυτά, να πρέπει να κλείσεις ένα μήνα πριν κλπ.).

Τελειώνω με απόσπασμα από το έργο: όταν η Νόρα λέει στον άντρα της ότι θα τον αφήσει, αυτός της λέει ότι "Πάνω από όλα είσαι σύζυγος και μητέρα." (οι κλασσικοί ρόλοι της γυναίκας). Αλλά η Νόρα λέει: "Δεν το πιστεύω αυτό πια. Πιστεύω ότι πριν από όλα είμαι ένα έλλογο ανθρώπινο ον, όπως είσαι κι εσύ - ή ότι, σε κάθε περίπτωση, αυτό πρέπει να προσπαθήσω να γίνω. Ξέρω, Τόρβαλντ, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα σου έδιναν δίκαιο, και ότι τέτοιες απόψεις τις βρίσκουμε στα βιβλία. Αλλά δεν μπορώ να αρκεστώ πια σ' αυτά που λένε οι πολλοί, ούτε σ' ότι λένε τα βιβλία. Πρέπει να σκεφτώ για τον εαυτό μου και να αποκτήσω δική μου αντίληψη." Του εξηγεί ότι μέχρι τότε την αντιμετώπιζε σαν κούκλα (εξ ου και το κουκλόσπιτο του τίτλου).

Άραγε πόσα ζευγάρια δεν είναι, ακόμα και σήμερα, έτσι...;

Υ.Γ. Για πληροφορίες για το έργο, ανάλυση κ.ο.κ. δείτε στην ιστοσελίδα http://www.sparknotes.com/lit/dollhouse (το sparknotes είναι ένας ωραίος ιστότοπος, όπου παρουσιάζονται και αναλύονται διάφορα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, πολύ ενδιαφέρον).

ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΣΕΙΡΕΣ

2006-06-20T02:01:00.000+03:00

Μεγάλωσα με την τηλεόραση. Μικρή έβλεπα το "Μικρό σπίτι στο λιβάδι", το "Μεθοριακό Σταθμό", το "Λούνα Παρκ", τους "Γουώλτονς". Τι να πρωτοθυμηθώ. "Ντάλας", "Δυναστεία", "Ντιουκς", "Moonlighting". "Διάστημα 1999" (το θυμάται κανείς;), "Βιονική Γυναίκα". "Το Πλοίο της Αγάπης". Είδαμε πολλά στην πορεία των χρόνων.

Σήμερα τα αγαπημένα μου είναι βέβαια τα "Friends".

Επίσης, το τούρκικο σήριαλ "Τα σύνορα της αγάπης".

Πλάκα έχει το "Παραπέντε".

Επίσης, ντρέπομαι αλλά το ομολογώ: όταν γυρίζω το απόγευμα από τη δουλειά, βλέπω "Βέρα στο δεξί", καθώς τρώω το βραδυνό μου φαγάκι...

Όταν προβαλλόταν σε πιό νορμάλ ώρες έβλεπα "Ali Mc Beal" (που είναι δικηγόρος κλπ.).

Πρίν τα "Φιλαράκια", το Σάββατο το μεσημέρι, το Σταρ συνήθως προβάλλει "Gilmore Girls" και ένα χριστιανικού τύπου οικογενειακό σήριαλ με τίτλο "7th Ηeaven". Τα έβλεπα κι αυτά (για το δεύτερο νιώθω επίσης ντροπή, αλλά παραδόξως όλο αυτό το οικογενειακό στυλ του, μες την ηθικοπλαστικότητά του, μου δημιουργούσε μια αίσθηση θαλπωρής).

Αλλά το πιό αγαπημένο μου είναι το "Sex & the City", που είναι τόσο πνευματώδες και ώρες - ώρες "κοφτερά" έξυπνο και δείχνει τα χαρακτηριστικά της εποχής μας.

Τελικά, με φρίκη συνειδητοποιώ ότι η τηλεόραση υποκαθιστά την παρέα. Κάθομαι να δω τους γνώριμους μου τηλεοπτικούς χαρακτήρες, σαν να πρόκειται να δω τους φίλους που (δεν) έχω, γιατί δεν έχω το χρόνο και την ενέργεια να συναντάω τους γνωστούς μου (τους βλέπω κι αυτούς, αλλά σίγουρα πιό αραιά από τα σήριαλ...). Θα μου πεις "κλείσε την Τι-βι και βγες έξω". Σωστό. Αλλά δεν υπάρχει η ενέργεια, το να βγεις θέλει κόπο, χρόνο, λεφτά, κουραστικές μετακινήσεις, κι όλα αυτά για να βρεθείς σε κανά μπαρ όρθιος και "στημένος" να λες ψευτιές και κοινοτυπίες.

Κι έπειτα οι αληθινοί άνθρωποι είναι κουραστικοί, έχουν απαιτήσεις. Οι τηλεοπτικοί φίλοι είναι εκεί όταν τους θες, και μόλις τους βαρεθείς, τσουπ, τους "κλείνεις"...

Υ.Γ. Ωχ, ωχ. Τώρα που το ξαναδιαβάζω, αυτό το ποστ μου φαίνεται ανοιχτό σε παρερμηνείες. Μη νομίσετε ότι είμαι κανά μονόχνωτο ον, που δε βλέπει άνθρωπο. Αντιθέτως έχω μια ... βαριά κοινωνικότητα. Πλήθος γνωστών και φίλων, και γκομενιλίκια, κι απ' όλα... Εχω μεγάλη ευκολία στο να γνωρίζω ανθρώπους, κι όχι μόνο να μένουμε στο "καλημέρα", στο να μιλάμε, να ανοιγόμαστε ... Κυρίως μη νομίσετε ότι όσα λέω παραπάνω, και η πίκρα που βγάζει το ποστ, είναι πράματα που λύνονται εύκολα με ... γνωριμίες και συναναστροφές. Μη μου αριβάρει κανένας με προτάσεις εξόδου ή ... κανά προξενιό! Νομίζω είναι κάτι βαθύτερο και χωρίς ... ευκολίες...

Ο ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

2006-06-16T15:11:00.000+03:00

Το αφιερώνω σε όλους τους ανθρώπους που ξέρω που δυσκολεύονται να μιλήσουν ειλικρινά μεταξύ τους (είναι πρόβλημα, παιδιά. Δεν μιλάτε ανοιχτά. Όλα τα προβλήματα από εκεί ξεκινάνε. Το ξέρω ότι είναι δύσκολο, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μιλάμε ανοιχτά και ειλικρινά, ακόμα και για πράγματα που μας δυσκολεύουν... Όσο κάνουμε ότι τα αγνοούμε, τα προβλήματα μεγαλώνουν):

Τhe Elephant in the Room

(Ο Ελέφαντας στο δωμάτιο)

by Terry Kettering

There's an elephant in the room.

(Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο)

It is large and squatting, so it is hard to get around it.

(Είναι μεγάλος και κάθεται γονατιστά, γι' αυτό είναι δύσκολο να τον αποφύγεις)

Yet we squeeze by with, "How are you?" and "I'm fine," and a thousand other
forms of trivial chatter.

(παρόλα αυτά στριμωχνόμαστε από δίπλα του με φράσεις όπως "τι κάνεις;" και "είμαι μιά χαρά!"

και χίλιες άλλες κοινότυπες φλυαρίες)

We talk about the weather.

(μιλάμε για τον καιρό)

We talk about work.

(μιλάμε για τη δουλειά)

We talk about everything else, except the elephant in the room.
(μιλάμε για όλα τ' άλλα, εκτός από τον ελέφαντα στο δωμάτιο)

There's an elephant in the room.

(Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο)

We all know it's there. We are thinking about the elephant as we talk together.

(Όλοι το ξέρουμε πως είναι εκεί. Σκεφτόμαστε τον ελέφαντα καθώς μιλάμε μεταξύ μας)

It is constantly on our minds. For, you see, it is a very large elephant.
It has hurt us all.
(Είναι συνέχεια στο μυαλό μας. Γιατί, βλέπεις, είναι ένας πολύ μεγάλος ελέφαντας.

Μας έχει πληγώσει όλους.)

But we don't talk about the elephant in the room.
Oh, please say his (her) name.
Oh, please say his (her) name again.
Oh, please, let's talk about the elephant in the room.
(Αλλά δε μιλάμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο.

Παρακαλώ , πες το όνομά του[της]

Παρακαλώ, πες το όνομά του[της] ξανά.

Παρακαλώ, ας μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο.)

For if we talk about his (her) death, perhaps we can talk about his (her) life.
Can I say his (her) name to you and not have you look away?
For if I cannot, then you are leaving me....
alone....
in a room....
with an elephant.
(Γιατί αν μιλήσουμε για το θάνατό του[της], ίσως μπορούμε να μιλήσουμε και για τη ζωή του[της].

Μπορώ να σου πω το όνομά του[της] και να μην κοιτάξεις αλλού;

Γιατί αν δεν μπορώ, μ' αφήνεις...

μόνη...

σ' ένα δωμάτιο...

μ' έναν ελέφαντα.)

AN APOLOGY FOR IDLERS

2006-06-15T15:24:00.000+03:00

We are the hollow men

We are the stuffed men

(T.S. Elliot, The Hollow Men)

"(...) Extreme BUSYNESS, whether at school or college, kirk or market, is a symptom of deficient vitality; and a faculty for idleness implies a catholic appetite and a strong sense of personal identity.

There is a sort of dead-alive, hackneyed people about, who are scarcely conscious of living except in the exercise of some conventional occupation. Bring these fellows into the country, or set them aboard ship, and you will see how they pine for their desk or their study. They have no curiosity; they cannot give themselves over to random provocations; they do not take pleasure in the exercise of their faculties for its own sake; and unless Necessity lays about them with a stick, they will even stand still. It is no good speaking to such folk: they CANNOT be idle, their nature is not generous enough; and they pass those hours in a sort of coma, which are not dedicated to furious moiling in the gold- mill.

When they do not require to go to the office, when they are not hungry and have no mind to drink, the whole breathing world is a blank to them. If they have to wait an hour or so for a train, they fall into a stupid trance with their eyes open. To see them, you would suppose there was nothing to look at and no one to speak with; you would imagine they were paralysed or alienated; and yet very possibly they are hard workers in their own way, and have good eyesight for a flaw in a deed or a turn of the market. They have been to school and college, but all the time they had their eye on the medal; they have gone about in the world and mixed with clever people, but all the time they were thinking of their own affairs.

As if a man's soul were not too small to begin with, they have dwarfed and narrowed theirs by a life of all work and no play; until here they are at forty, with a listless attention, a mind vacant of all material of amusement, and not one thought to rub against another, while they wait for the train. Before he was breeched, he might have clambered on the boxes; when he was twenty, he would have stared at the girls; but now the pipe is smoked out, the snuff-box empty, and my gentleman sits bolt upright upon a bench, with lamentable eyes. This does not appeal to me as being Success in Life. (...)".

(from AN APOLOGY FOR IDLERS, by Robert Louis Stevenson)

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

2006-06-14T14:55:00.000+03:00

Συνεχίζω με πρωθυπουργικές εξαγγελίες (λέγε, λέγε, τελικά ... θα το πιστέψω, που λένε). Λοιπόν, έχουμε και λέμε, αν και όταν γενώ πρωθυπουργός:

1) Θα θεσπίσω υποχρεωτικές 3μηνες διακοπές το καλοκαίρι, και 15ήμερες Χριστούγεννα - Πάσχα, για όλους, όπως στο σχολείο.

2) Θα καθιερώσω σιέστα το μεσημέρι, όπως παλιά. Να χέσω τα συνεχόμενα αγγλοσαξωνοϊαπωνικά ωράρια, με 40 βαθμούς Ιούλιο μήνα που βράζει ο τόπος! Να πηγαίνουμε σπιτάκι μας, να κάνουμε ντουσάκι, να φάμε σαν άνθρωποι, να ριξουμε ένα υπνάκι, και στις 5-5.30 ξαναπάμε δουλειά (αν πρέπει να πάμε δουλειά οπωσδήποτε!).

3) Θα καθιερώσω να γίνεται διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας στα σχολεία. Ισως όχι υποχρεωτικά, ίσως χωρίς βαθμό. Αλλά το να μάθει ένας Έλληνας τούρκικα είναι τρομερά διαφωτιστικό, για να γνωρίσει το γείτονα, τον υποτιθέμενο "εχθρό", και κυρίως, για να γνωρίσει ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας μας και της γλώσσας μας. Είναι εκπληκτικό, πόσες τούρκικες λέξεις χρησιμοποιούμε καθημερινά στο λεξιλόγιό μας (λέξεις όπως ντιβάνι, ταβάνι αλλά και τσέπη, γιακάς, καυγάς, χαλάλι, κέφι, μπελάς κλπ., κλπ.). Ασε που τα μισά επώνυμα είναι τούρκικα (καρατζάς, κουγιουμτζής κλπ., που συνήθως σημαίνουν κάποιο επάγγελμα).

4) Θα προσθέσω στο μάθημα της ιστορίας στα σχολεία δύο πολύ σημαντικά κεφάλαια:

α) ένα για την περίοδο που ήμασταν τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας, και

β) ένα για τον εμφύλιο.

Και τα δύο είναι πολύ σημαντικά προκειμένου να καταλάβουμε τις σημερινές πολιτικές και ιστορικές εξελίξεις. Βέβαια, είναι και τα δύο πολύ λεπτά θέματα και με πολύ μεγάλη φόρτιση ...

5) Θα περιορίσω τους εξοπλισμούς στο ελάχιστο και θα δίνω όλα αυτά τα λεφτά που δίνουμε εκεί στην παιδεία!

6) Θα περιορίσω την οικοδομική δραστηριότητα στις Κυκλάδες (και σε άλλα όμορφα μέρη της Ελλάδας). Συμπλέγματα νησιών θα κηρυχθούν εθνικοί δρυμοί και θα απαγορευτούν οι οικοδομικές χοντράδες με τα "πανωσηκώματα"!

7) Θα ιδρύσω υπηρεσία καθαριότητας για την αποκομιδή σκουπιδιών από τις παραλίες!

8) Θα προβώ σε κατεδαφίσεις ολόκληρων οικοδομικών τετραγώνων στην Αθήνα, για να δημιουργηθούν πάρκα, να γίνει λίγο ... άπλα, να ανασάνουμε, να ξεκολλήσουμε ο ένας απ' τον άλλον!

9) Θα απλοποιήσω διάφορες γραφειοκρατικές διαδικασίες, απλές συναλλαγές θα γίνονται χωρίς υποχρεωτική παρουσία δικηγόρου (κατάθεση σήματος, συμβόλαια), οι δημόσιες υπηρεσίες θα ζητούν λιγότερα πιστοποιητικά, θα υπάρχει εμπορικό μητρώο, κτηματολόγιο κ.ο.κ.

Δεν μου έρχεται τώρα τίποτα άλλο στο μυαλό, αλλά έπεται συνέχεια ... Πείτε κι εσείς καμμιά ιδέα...

Υ.Γ. Με τη Μαργαρίτα ιδρύσαμε ήδη το κόμμα/κίνημα, απόψε: σύμφωνα με τη διακήρυξη της "14ης Ιουνίου" το κόμμα μας θα λέγεται "Αναρχικοί και Ονειροπόλοι". Οι στόχοι μας είναι οικολογικοί (υποστηρίζουμε κατ'αρχήν την ανακύκλωση) και η ιδεολογία μας είναι κάπως αναρχική: "ούτε δούλοι, ούτε αφεντικά"...

ΑΠΟΛΟΓΙΑ

2006-06-13T11:12:00.000+03:00

Ωωωω. Επικίνδυνο πράμα το μπλογκ.
Εγώ το ξεκίνησα εν μέρει για πλάκα, εν μέρει δοκιμαστικά, επειδή ... σας το ομολογώ: θέλω κάποτε να παρατήσω το avukatλίκι (=δικηγορία στα τούρκικα) και να γίνω (κάπως, κάπου, κάποτε ...) συγγραφέας! Είναι το ... ψώνιο μου, εδώ και χρόνια. Και ήθελα να δώ, πώς είναι να γράφεις ένα κείμενο και να είναι κάπου και να μπορεί να το διαβάσει ο καθένας. Με παρότρυνε και ο φίλος μου ο Μάνος, που έχει πείρα από αυτά τα πράματα, και ξέρει πόσο σημαντικό είναι, αυτά που γράφεις να μην τα έχεις στο συρτάρι σου, αλλά να τα διαβάζουν κι άλλοι.
Ωωωχ. Και φτάσαμε στα δύσκολα.
Γιατί γράφω ανώνυμα μεν, αλλά γράφω για ανθρώπους που τους ξέρω και με ξέρουν, για γνωστούς και φίλους.
Και μερικοί από τους φίλους διαβάσανε το μπλογκ και αναγνώρισαν τους εαυτούς τους.
Και καταρρακώθηκαν. Και τσαντίστηκαν. Και "τα πήραν".
Και είπαν, λέει, "γιατί βγάζει τόση ... κακία;"
Μα!!!!!
Για σταθείτε ρε παιδιά.
Βγάζουν πράγματι κακία αυτά που γράφω?? Κ α κ ί α??
Εγώ νόμιζα ότι είναι κάπως ... αστεία, λιγουλάκι προβοκατόρικα, προκλητικά, με θράσος έστω. Σχολιάκια-μπούρδες, της στιγμής.
Αλλά όχι κακόβουλα. Όχι μοχθηρά.
Τέλοσπάντων, δεν είμαι και κανάς ... Ντοστογιέφσκι, έτσι. Προφανώς δεν χειρίζομαι και τόσο καλά το λόγο. Άλλη αίσθηση θέλω να δώσω στο κείμενο και άλλη βγαίνει. Δυστυχώς οι λέξεις αυτονομούνται, και η γενική εντύπωση είναι διαφορετική από αυτό που έχω εγώ στο κεφάλι μου...
Αν τα έλεγα προφορικά, με τις κινήσεις, τις εκφράσεις του προσώπου, με τις διακυμάνσεις της φωνής, με ένα χάχανο εδώ, με μια γκριμάτσα εκεί, θα ήταν διαφορετικά. Εδώ βρισίδια ανταλλάσσουμε προφορικά και γελάμε.
Φαίνεται όμως ότι, γραμμένα, όλα έχουν μια άλλη βαρύτητα ...
Scripta manent, verba volant (τα γραπτά μένουν, οι προφορικές λέξεις πετάνε).
Κοιτάχτε, δεν ξέρω αν αξίζει να χαλάσουμε τις καρδιές μας τόσο πολύ.
Ένα μπλογκ είναι, ένα παιχνίδι, μια δοκιμή...
Και τις απόψεις που εκφράζω, μην τις παίρνετε τόσο κατάκαρδα... Μια σκέψη ήταν, της στιγμής.
Ζητώ συγγνώμη από όσους εθίγησαν. Δεν ήταν η πρόθεσή μου να τους πληγώσω.
Δύσκολο πράμα η επικοινωνία ...

Υ.Γ. Όταν έγραψα αυτό το ποστ, αφαίρεσα προς στιγμήν τα άλλα δύο "επίμαχα" ποστ, που είχαν προκαλέσει τις αντιδράσεις των φίλων. Ωστόσο, το ξανασκέφτηκα μετά. Η συγγνώμη ισχύει, γιατί δεν ήθελα να πληγώσω κανέναν, ούτε να "βγάλω κακίες". Αλλά δε μου αρέσει αυτή η μορφή αυτολογοκρισίας. Ευτυχώς δε, που άλλοι φίλοι διαμαρτυρήθηκαν, αυτή τη φορά για τις διαγραφές. Μίλησαν υπέρ της "προσωπικής μου ελευθεροτυπίας". Αυτό πιστεύω κι εγώ: Ο,τι έγραψα, το πίστευα, ήταν η άποψή μου, έτσι είδα τα πράματα σε μια δεδομένη στιγμή. Μπορεί να κάνω λάθος, σχολιάστε το. Μπορεί να μη σας αρέσει, γούστο σας. Μπορεί να μη με ξαναδιαβάσετε ποτέ, δεκτό. Αλλά είναι δικαίωμά μου να λέω τη γνώμη μου, είναι το μπλογκ μου, στο κάτω-κάτω. Δεν βρίζω, δεν λέω ψέματα, δε συκοφαντώ, ούτε καν κατονομάζω κανέναν. Οπότε, τα "επίμαχα" ποστάκια ξαναμπήκαν στη θέση τους ... Αν θέλει κάποιος να μου πει κάτι, ας μιλήσει, ας γράψει, ας εκφραστεί κάπως. Εδώ είμαι εγώ. Κουβέντα κάνουμε πια, δεν κλείνουμε σπίτια, δεν θίγουμε υπολήψεις!... (μη το ρίξω τώρα στα νομικίστικα, για την ελευθερία της έκφρασης που λένε τα συντάγματα κι ο κουμπάρος ο Βολταίρος... γνωστά είναι αυτά, χιλιοειπωμένα, μην τα λέμε πάλι. Ας ... τα εφαρμόσουμε μια φορά και μες το σπίτι μας - ή, έστω, στο μπλογκ μας!)

ANGER MANAGEMENT

2006-06-08T15:28:00.000+03:00

Μερικοί άνθρωποι είναι πιο ... θυμωμένοι από τους άλλους.

Πιο... θερμοκέφαλοι, δεν ξέρω πώς να το πώ.

Για παράδειγμα, ο πατέρας μου. Αρπάζεται με το τίποτα. Και ακόμα και τα μικροπράγματα τα κάνει τεράστια θέματα, αφρίζοντας από θυμό...

Από μικρή με απασχολεί, γιατί συμβαίνει αυτό.

Σε κάποιο βαθμό, το χαρακτηριστικό αυτό ο μπαμπάς μου το έχει μεταδώσει και εμένα. Σε κάποιες στιγμές, κι εγώ νιώθω να "ανάβω" με το τίποτα. Μετά, όταν ξανασκέφτομαι το πρόβλημα που προκάλεσε την έντονη αντίδρασή μου πιό ήρεμα, βλέπω λύσεις, διεξόδους... Εκείνη την ώρα όμως, δεν βλέπω τίποτα.

Κόκκινο. Θυμός. Φωνές. Ουρλιαχτά. Αααααα.

Χαρακτηριστικό του θυμού αυτού είναι η αίσθηση της αδικίας. Νιώθω ότι με πνίγει το δίκιο. Νιώθω ότι με αδικούν και δεν μπορώ να εκφραστώ. Πολλές φορές έχω παρατηρήσει ότι τα θέματα "πολιτικοποιούνται". Για παράδειγμα, παύει να είναι ο συγκεκριμένος οδηγός που με "έκλεισε" το πρόβλημά μου, είναι πλέον ένα ολόκληρο ζήτημα: ο άνθρωπος αυτός μοιάζει να εκπροσωπεί μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων, αυτών "που δεν υπολογίζουν τους άλλους σαν κι εμένα, που κάνουν ότι θέλουν, που επιβάλλουν το δικό τους, αδικία, φασισμός" κλπ., κλπ.

Πώς λύνεται αυτό;

Μήπως χρειάζεται ψυχοθεραπεία ειδική για το συγκεκριμένο πρόβλημα, του ανεξέλεγκτου θυμού;

Υπάρχει και μια γλαφυρή ταινία σχετικά, το "Anger management" με τον Τζακ Νίκολσον...

Αλλά πέρα από την πλάκα, υπάρχει σίγουρα πολλή αλήθεια για το πρόβλημα αυτό...

Παραπέμπω στην ιστοσελίδα της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρίας: http://www.apa.org/topics/controlanger.html

Γενιά της Coca Cola light...

2006-06-05T13:40:00.000+03:00

Ώρες - ώρες, η ωριμότης των συνομηλίκων (και φίλων μου) με εκπλήσσει...

Παρασκευή βράδυ, και φίλος μου, 38άρης πιά, με 2 παιδιά, βαφτίζει το 2ο παιδί του. Και μετά τα βαφτίσια, έχει οργανώσει πάρτυ, στο σπίτι των γονιών του, σε "κυριλέ" προάστιο, στον κήπο.

Φυσικά, η μουσική είναι δυνατά, μερικοί χορεύουν, δεν αργεί να έρθει η αστυνομία. Κλείνουμε τη μουσική, αλλά μόλις φύγουν οι αστυνομικοί, η μουσική σιγά - σιγά ξαναδυναμώνει.

Έρχεται η αστυνομία δεύτερη φορά. Γίνεται το ίδιο.

Μετά από αυτό το "κρυφτούλι" με την αστυνομία, πηδάει το φράχτη ένας τύπος, με σώβρακο-πυτζάμα, 17 χρονών, από το διπλανό σπίτι, και λέει, να σταματήσουμε τη μουσική, διότι την άλλη μέρα δίνει Πανελλήνιες!... Γίνονται ψιλο-διαπραγματεύσεις - ψιλοκαυγάς.

Δεν σταματάει η μουσική.

Αργότερα γίνεται κι άλλος καυγάς, ακούγονται φωνές και βρισιές από το φράχτη, φαίνεται πως βγήκαν κι άλλοι μαζί με τον πιτσιρικά, ίσως η μάνα του, κάποιος αδερφός ... μαζεύονται μερικοί δικοί μας, τους μιλάνε, φωνάζουν, δεν βγαίνει άκρη.

Στο τέλος, απηυδησμένοι φαίνεται οι διπλανοί, παίρνουν ένα λάστιχο και αρχίζουν να μας καταβρέχουν. Κι επειδή ούτε τότε σταματάει η μουσική, τελικά αρχίζουν να πετάνε ... πέτρες (και κάτι μεγάλες πέτρες, μέγεθος ... χούφτας!). Μερικοί δικοί μας τις τρώνε στο κεφάλι, αίματα, η μουσική επιτέλους σταματάει, μαζευόμαστε σε μια γωνία. Κάποιοι λένε ότι είδαν και μια.. καραμπίνα (!).

Και ... αρχίζει άλλο βιολί: να φωνάξουμε εμείς, λέει, την αστυνομία και να καταγγείλουμε ότι μας πέταξαν πέτρες.

Χάος. Κάπως έτσι κλιμακώνεται η βία. Βυρητός το ήσυχο προάστιο. Ισραηλινοί - Παλαιστίνιοι οι φιλήσυχοι γείτονες.

Μαλακία βέβαια να πετάξουν κι αυτοί πέτρες, αλλά εγώ σκέφτομαι τώρα, σε τι κατάσταση πρέπει να έφτασαν, για να το κάνουν αυτό. Παρακάλεσαν, διαμαρτυρήθηκαν, απείλησαν, φώναξαν την αστυνομία και δεν τους άκουγε κανείς. Ε, στο τέλος βρέθηκαν εκτός εαυτού, να μην ξέρουν τι κάνουν.

Από την άλλη, τι γελοίο, εμείς σαρανταρήσαμε και διεκδικούμε ακόμα το ... δικαίωμα στο πάρτυ, σα 17χρονοι. Και διαμαρτύρονται οι τωρινοί 17χρονοι σε μας... Άσε που δεν αξιωθήκαμε να διεκδικήσουμε τίποτε άλλο, ποτέ, τόσο δυναμικά...

Ο 38χρονος πατήρ με 2 παιδιά κατήγγειλε το περιστατικό στην αστυνομία εντελώς μεθυσμένος ψευδίζοντας "θέλω να τους κάνω μήνυση, αγωγή, έφεση και ανακοπή" (όπως ο μεθυσμένος στην γνωστή ταινία με τη Βασιλειάδου και το Μίμη Φωτόπουλο). Και μετά έβαλε τα ... κλάματα, "μα να μου χαλάσουνε το πάρτυ ... του γιού μου??" (!!!). Η γυναίκα του προσπαθούσε να τον ηρεμήσει.

Το αστείο είναι, ότι η φάση είχε και στοιχεία ... ταξικής πάλης. Κάποιος είπε: "Τι Πανελλήνιες ρε φίλε, σιγά. Αφού θα σε στείλει στην Αμερική ο μπαμπάκας σου".

Ναι μεν δηλαδή ο φίλος μου επέλεξε να κάνει το πάρτυ στην κυριλέ συνοικία που μεγάλωσε, στο σπίτι των γονιών του, αλλά ... φαίνεται ότι η οικογένειά του, με τα μέτρια οικονομικά της, υπέφερε ανάμεσα στους λεφτάδες. Οπότε, το να μη χαμηλώσει η δυνατή μουσική είχε χαρακτήρα ... ταξικού αγώνα, "πάρτε τα καριόληδες!"... Κατά τα λοιπά όμως, δεν έκανε το πάρτυ στο ταπεινό διαμερισματάκι που μένει τώρα. Οοοχι. Ήθελε τον κυριλέ κήπο...

Μήπως υπάρχει μια εσωτερική αντίφαση σε όλα αυτά?? Κάτι που δεν έχουμε λύσει με τον εαυτό μας?

Υ.Γ. Ξέχασα να αναφέρω, ότι σε όλη τη φάση άκουγα δεξιά κι αριστερά την παρότρυνση, "έλα εσύ που είσαι δικηγόρος, να ... καθαρίσεις!" (!!!). Στη συνείδηση του κόσμου, φαίνεται ότι ο δικηγόρος είναι κάτι ακαθόριστο: κάτι σαν ... αστυνομικός - εισαγγελέας - δικαστής - νομοθέτης - (όλα σε ένα!). Και συνάμα, και τραμπουκο-τσαμπουκάς!

Από την άλλη, τόσο με μένα όσο και με την αστυνομία, η στάση ήταν ... χαρακτηριστική της γενικότερης ωριμότητάς μας: "τώρα θα το πω στο μπαμπά μου και θα δείς!"

ΜΕΡΙΚΟΙ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ...

2006-06-05T12:14:00.000+03:00

Μοναδικέ μου αναγνώστη, σε σχόλιο μου έγραψες ότι ... έχεις 2 χρόνια να πας διακοπές!! Κουφάθηκα!...

Μας έχει φάει η αγγλοσαξωνικο-ιαπωνική εργασιακή νοοτροπία, τα προτεσταντικά ήθη που εισήχθησαν τις τελευταίες 10ετίες στη χώρα μας από ξένους δάκτυλους που θέλουν το κακό μας!...

Οι διακοπές είναι πράμα ιερό. Όπως επίσης και το Σαββατοκύριακο, και το 8άωρο. Είναι μελετημένα, τόσο αντέχει κανείς, τόσο μπορεί να αποδώσει. Μην ακούς διάφορους που δουλεύουν, λέει, 12 και 14 ώρες. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να το κάνει αυτό όλη μέρα, κάθε μέρα. Μετά τις 8 ώρες κουρκουτιάνεις, κάθεσαι στο κομπιούτερ και κάνεις 10 λεπτά να γράψεις μία λέξη... Αν δουλέψεις και το Σαββατοκύριακο, τη Δευτέρα είσαι ένα κουρέλι που πάει στη δουλειά σέρνοντας... Αν, όμως, πας κάπου το σαββατοκύριακο, κάνεις ένα μπανάκι, πας μια εκδρομούλα στη φύση, γυρίζεις και είσαι ανανεωμένος, όλο ιδέες, πετάς σπίθες, τα ξεπετάς όλα στο μισάωρο. Πρέπει κανείς να ξανασκεφτεί την έννοια της αποδοτικής εργασίας (αντί για την διαρκή παρουσία στο γραφείο, που μπορεί να κρύβει πολλή κωλοβάρα ...).

Εχε υπόψη σου, μοναδικέ μου αναγνώστη, ότι "όταν γενώ πρωθυπουργός" θα θεσπιστούν υποχρεωτικές 3μηνες διακοπές το καλοκαίρι και απο 15 μέρες Χριστούγεννα - Πάσχα, όπως όταν είμασταν στο σχολείο!!!

Δε με βλέπω να εκλέγομαι σύντομα, ωστόσο ...

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΝΗΣΙ

2006-06-02T12:50:00.000+03:00

2 Ιουνίου. Είναι φανερό (χαρ, χαρ!) ότι έχω τρελλή όρεξη για δουλειά ...

Θέλω δ ι α κ ο π έ ς!!!

Υπάρχει εκεί έξω, στο Αιγαίο, ένα μικρό μαγικό νησί. Δε θα σας πω πώς το λένε. "Αστυ-λέγανδρο" (όπως έλεγε κάποτε κοροϊδευτικά όλα μαζί τα κουλτουρο-ζευγαρο-λετσονήσια ένας φίλος). Μπορεί και να μην είναι καν στο Αιγαίο, μπορεί και να μην είναι καν νησί - καμμιά φορά ενώνεται, παραπλανητικά, με την ηπειρωτική χώρα...

Άλλωστε, όπως έχω εξηγήσει σε προηγούμενο post, τα ταξίδια είναι ... οι ίδιοι οι ταξιδιώτες. Όπου και να πάμε, τον εαυτό μας κουβαλάμε. Έτσι, μπορεί το μαγικό "νησί" να είναι διαφορετικό για τον καθένα. Αυτό που είναι μαγικό για μένα, μπορεί να είναι αδιάφορο για κάποιον άλλο. Και μπορεί αυτό που είναι μαγικό για εκείνον, να το βλέπω εγώ αλλιώς με τα δικά μου μάτια.

Δεν έχετε παρά να πάτε στο λιμάνι. Καλύτερα να είναι ηλιοβασίλεμα. Να μπείτε στο πρώτο πλοίο που θα βρείτε. Με σλήπιγκ μπαγκ, στο κατάστρωμα. Να πάρετε ένα βαπορίσιο φραπέ, κι ένα ξερομπούκι τοστ, ώσπου να σφυρίξει το βαπόρι. Ββββ... Το πλοίο θα ξεκινήσει μέσα στη χρυσή θάλασσα ... Και, αν είστε τυχεροί, την άλλη μέρα το πρωϊ, αγουροξυπνημένους, εκεί θα σας βγάλει. Στο μαγικό νησί των ονείρων σας, που δεν ξέρουμε αν είναι καν νησί ...

Εκεί, που έχει μια μικρή σμαραγδένια παραλία, με άμμο σαν πορσελάνη...

Εκεί, που δεν ξέρεις «αν το αντικρυνό βουνό είναι πέτρα ή χειρονομία»...

Εκεί, που κοιμάσαι στο ξενοδοχείο «τα αστέρια» (δηλαδή με σκηνή ή και χύμα στην αμμουδιά)...

Εκεί, που έχει ένα μικρό κουλ μπαράκι, με μουσικούλα, που μαζεύονται όοολοι ...

Εκεί, που το βράδυ έχει δίπλα στη θάλασσα φωτιές και κιθάρες ή τουμπελέκια ...

Εκεί, που κάτω από τον ήλιο, με την καυτή πέτρα και τον ουρανό, δεν σηκώνει καθόλου ψέματα... Βγαίνουν μόνο αλήθειες, όλες οι αλήθειες, γίνεσαι άλλος άνθρωπος, ή μάλλον, βρίσκεις τον αληθινό εαυτό σου...

Εκεί, που κάθεσαι όλη μέρα στη θάλασσα, και μετά από λίγο καιρό δεν ξέρεις καν τι μέρα είναι, οι ώρες κανονίζονται με τη θέση του ήλιου, οι ανάγκες μειώνονται στα πρωταρχικά, «πεινάω», «διψάω», «νυστάζω» ...

Εκεί, που μέσα σε 2 ώρες έχεις κάνει την πρώτη γνωριμία, σε 24 ώρες έχεις κάνει σεξ και σε δύο μέρες ξέρεις όλο το νησί ...

Εκεί, που έχει περίεργα vibes ...

Ήδη κατάλαβες για ποιό νησί σου μιλάω. Ετσι δεν είναι? Ο καθένας έχει το δικό του...

Και ξέρεις κάτι;

Υποπτεύομαι ότι δεν ταξιδεύουμε μόνο εμείς! Υποπτεύομαι ότι το μαγικό νησί ταξιδεύει κι αυτό στο πέλαγος!

Να δούμε πού θα το πετύχουμε να αρμενίζει και φέτος ...

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ...

2006-06-01T13:41:00.000+03:00

1η Ιουνίου, είμαι στο γραφείο... Και μου έρχεται στο μυαλό αυτό το υπέροχο τραγούδι που έχει φτιάξει ο φίλος μου Δημήτρης Ζερβουδάκης από ένα ποίημα του Ν. Καββαδία ("Γράμμα σε έναν ποιητή"). Θυμηθείτε και σιγομουρμουρίστε τη μελωδία:

"Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε Καίσαρ να σε σώσει
Κάτι που πάντα βρίσκεται σε αιώνια εναλλαγή
Κάτι που σκίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων
Και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη

Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι
Που του γραφείου σου πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά
Να φύγει κράζοντας βραχνά χτυπώντας τα φτερά του
Προς κάποια ακατοίκητη κοιλάδα του νοτιά
Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
Εσύ τσιγάρο CAMEL να καπνίζεις, ναι
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουϊσκυ
Οι πολιτείες ξένες να μας δέχονταν οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
Κι εγώ σ' αυτές απλά να σε εσύσταινα σαν σε παλιές γλυκές μου αγαπημένες ..."

LET'S TALK ABOUT LOVE...

2006-05-31T13:51:00.000+03:00

Αρκετά πολιτικολογήσαμε, σήμερα ας μιλήσουμε για ... αγάπη. Aah, l' amour... (ακούγονται βιολιά στο βάθος).

Εχω κάτι φίλους που παντρεύονται, τώρα όπου να'ναι. Δύο ζευγάρια.

Το πρώτο: η κοπέλα είναι πολύ όμορφη, έξυπνη, μορφωμένη, με διδακτορικό, καλλιεργημένη, παίζει βιολί... Εκείνος είναι ξανθός με γαλάζια μάτια, ωραίος, νέος, ψηλός, από καλή οικογένεια, με καλή δουλειά, με καλές σπουδές...

Το δεύτερο: εκείνος είναι φίλος μου από το σχολείο, ήταν καλός μαθητής, σπούδασε για χρόνια στο εξωτερικό, τώρα έγινε καθηγητής στο πανεπιστήμιο στην Αγγλία, είναι και ωραίος... Εκείνη είναι αγγλίδα, πολύ όμορφη, ψηλή, ξανθιά, αδύνατη, είναι γιατρός, αλλά με ποικίλα ενδιαφέροντα, για χρόνια ήταν στους "γιατρούς χωρίς σύνορα" ...

Τώρα που σας έκανα την περιγραφή, πώς σας φαίνονται όλα αυτά; Μήπως ... κάτι δεν πάει καλά; Αλλά τι, όμως, αφού όλα είναι ... τέλεια;

Δεν ξέρω, ρε παιδιά. Δεν ξέρω τι μου φταίει. Eν τω μεταξύ, θα σου πει ο άλλος, και δικαιολογημένα, ζηλεύεις. "Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια"...

Αλλά ... δεν ξέρω. Αυτά τα δύο ζευγάρια μου φαίνονται κάπως ... κιτς. Όπως λέει ο Μίλαν Κούντερα στο μυθιστόρημά του "Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι", που ορίζει το κιτς ως απουσία ... σκατών.

Δηλαδή, έτσι όπως μας τα λέτε ρε παιδιά, εσείς με τον/την τέλεια σύντροφο, τον ξανθό/ξανθιά, πανέμορφο/-η, πανέξυπνο/-η, παν-μορφωμένο/-η, με την καλλιέργεια και το σπάνιο χαρακτήρα, τελικά ... κλάνει ποτέ αυτός ο άνθρωπος; Ρεύεται; Ή μήπως όταν χέζει ... βγαίνει σταφύλι γλυκό (του κουταλιού);

Δεν ξέρω ... Κάτι δεν πάει καλά ...

Υ.Γ. Διευκρίνιση: Δεν έγραψα αυτά που έγραψα από κακία για τους συγκεκριμένους φίλους μου, ζήλεια, μοχθηρία ή ό,τιδήποτε άλλο! Μακριά από μένα αυτά, και τους αγαπώ και ελπίζω να είναι ευτυχισμένοι! Τους πήρα ως παράδειγμα γενικότερο: συχνά ακούμε διάφορα "με τον τάδε, είμαστε τέλεια, όλα είναι τέλεια" και αυτό είναι ... που δε με πείθει. Οι σχέσεις έχουν προβλήματα, και όταν ακούς όλο τελειότητες, αισθάνεσαι ότι κάπου υπάρχει ένα ψέμα. Σε άλλες στιγμές φαντάζομαι ότι και οι τελειομανείς θα παραδέχονται ότι όλο και κάποιο πρόβλημα υπάρχει... Αλλά και η μανία με το τέλειο είναι λάθος, για μένα. Δεν χρειάζεται η τελειότητα για να είσαι ευτυχισμένος. Άνθρωποι είμαστε, εξ ορισμού ατελείς ...

ΟΤΑΝ ΓΕΝΩ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

2006-05-30T14:35:00.000+03:00

Θυμάστε εκείνον τον τύπο, που όταν έγινε η εισβολή στην Κύπρο, οι πάντες της κυβέρνησης της χούντας είχαν εξαφανιστεί, και έπαιρναν τηλέφωνο οι αμερικάνοι και δεν έβρισκαν κανέναν, και τελικά απάντησε στο τηλέφωνο εκείνος και είπε "ε, ναι, εγώ εκπροσωπώ την ελληνική κυβέρνηση;". Νομίζω ήταν ναύαρχος και τον έλεγαν Αραπάκη.

Δεν ξέρω αν έγιναν ακριβώς έτσι τα πράγματα, εγώ άλλωστε ήμουν πολύ μικρή τότε. Αλλά έτσι διατυπωμένη η ιστορία (αν είναι αλήθεια) δείχνει κάτι: ότι έτσι όπως είναι η χώρα μας, μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθούμε στη θέση του ναύαρχου Αραπάκη. Μπορεί να χρειαστεί να ... αναλάβει οποιοσδήποτε από εμάς την ευθύνη! Μπορεί να χρειαστεί να κυβερνήσουμε, να γίνουμε πρωθυπουργοί (αυτοί που γίνονται πρωθυπουργοί είναι άραγε καλύτεροι??). Να είσαι πρωθυπουργός δεν είναι δα και κανένα ... σπουδαίο πράγμα. Κάτι σαν το διαχειριστή της πολυκατοικίας είναι. Αχαρο, αλλά αναγκαίο. Κάποιος πρέπει να μαζέψει τα κοινόχρηστα, να πληρώσει το πετρέλαιο ...

Το πρόβλημα είναι άλλο: Αν γίνω λ.χ. εγώ πρωθυπουργός, πρέπει να έχω υπουργούς. Ποιούς θα βάλω υπουργούς? Αντί να γκρινιάζουμε για το τι κάνουν οι κυβερνώντες, καλό είναι να προετοιμαζόμαστε, να σχηματίζουμε σιγά σιγά το υπουργικό μας συμβούλιο ο καθένας... Εγώ θα κάνω υπουργούς τους φίλους μου φυσικά, όπως κάνουν όλοι. Αλλά έχω καλούς φίλους, σπουδαγμένους, αξιόλογα παιδιά, όχι τίποτα γελοίους λιγούρηδες, να παίρνουν μίζες, να ξεφτιλιστούμε ... Κι έχω σχεδόν απ' όλα, όλες τις "ειδικότητες", υπουργό Δικαιοσύνης (Παύλος), Βιομηχανίας (Ιάσων), Πολιτισμού (Γιάννης), Παιδείας (Μαρία)...

Εκεί που κολλάω λίγο είναι στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Βέβαια, επειδή είμαι ειρηνίστρια, μπορεί να καταργήσω το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και να δώσω όλο τον προϋπολογισμό του στην παιδεία. Οπότε λύνεται και το πρόβλημα, ποιόν να βάλω υπουργό ...

ΦΥΓΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

2006-05-29T15:03:00.000+03:00

"Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια
που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω
πού να
τ' ακουμπήσω"
(Γ. Σεφέρης, Μυθιστόρημα)

Συχνά έχω της αίσθηση ότι εγώ η ίδια, αλλά και όλοι μας στην Ελλάδα, ζούμε σε μια σχιζοφρένεια. Ηθελημένα αγνοούμε την πραγματικότητα γύρω μας, τα άσχημα κτίρια, την ανοργανωσιά, την προχειρότητα, την ασχήμια, τα σκουπίδια, και βλέπουμε επιλεκτικά, ένα ωραίο νεοκλασσικό εδώ, μια κληματαριά εκεί, ένα ωραίο τοπίο, ένα ηλιοβασίλεμα στην παραλία... Κι ακόμα περισσότερο, ανατρέχουμε στο ένδοξο παρελθόν για να βρούμε παρηγοριά. Μπορεί σήμερα η Αθήνα να είναι μια θλιβερή τσιμεντούπολη, αλλά εμείς βλέπουμε την Αθήνα του 5ου αιώνα προ Χριστού, με τον Περικλή, την Ακρόπολη, τον Ικτίνο, τον Καλλικράτη ... Μπορεί η Ελλάδα να είναι σήμερα μια μικρή βαλκανική χώρα, με προβληματική οικονομία, ουραγός των "μεγάλων" της γής, αλλά εμείς έχουμε το Μεγαλέξανδρο και τη βυζαντινή αυτοκρατορία ... Είναι κάτι σαν συλλογική εθνική μας νεύρωση αυτή η αδυναμία μας να δούμε την σημερινή πραγματικότητα στο σύνολό της, η φυγή μας στο λαμπρό παρελθόν ... και δεν ξέρω αν μας κάνει και καλό, γιατί όσο βρίσκουμε αυτή την παρηγοριά, δεν μπορούμε ποτέ να ξεφύγουμε, να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα, να πάμε μπροστά ... σαν τα παιδιά διάσημων γονέων που δεν καταφέρνουν να σταθούν στα πόδια τους και μένουν μια ζωή "ο γιός του τάδε", "η κόρη του δείνα"... Πιανόμαστε από κάτι μικρούς εθνικούς "θριάμβους", μια νίκη στο ποδόσφαιρο, μια νίκη στη Eurovision, μετά όταν αποτυγχάνουμε πέφτουμε στα τάρταρα... Γκρινιάζουμε για τα κακά μας σα να μην μπορούμε να τα δεχτούμε, συγκρινόμαστε με χώρες όπως οι ΗΠΑ ή η Γερμανία, η Γαλλία, πολύ μεγαλύτερες, πολύ πλουσιότερες, με ιστορία και παράδοση και δεν μπορούμε να χωνέψουμε ότι σήμερα υπερτερούν σε σύγκριση με εμάς, μας φαίνεται παράλογο, ανήκουστο...

ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ 2

2006-05-26T11:56:00.000+03:00

Frodo: I wish the ring had never come to me. I wish none of this had happened.

Gandalf: So do all who live to see such times... But that is not for them to decide. All we have to decide is what to do with the time that is given to us. There are other forces at work in this world Frodo, besides the will of evil. Bilbo was meant to find the Ring. In which case, you were also meant to have it. And that is an encouraging thought...

(Lord of the Rings, Fellowship of the Ring)

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ "ΡΕΠΛΙΚΕΣ"...

2006-05-25T17:21:00.000+03:00

Μερικές φορές κάποιοι γνωστοί (που δεν με ξέρουν, όμως, καλά!) μου μιλούν σα να είμαι, λέει, κανένα ... άβγαλτο κορίτσι, κάπως πουριτανή (εγώ??), σα να ντρέπομαι, σαν να μην έχω "ζήσει τη ζωή μου" που λένε ... Και με παροτρύνουν να ... τολμήσω, λέει, να μην φοβηθώ ... Αχ, να ήξεραν πόσο εκτός θέματος είναι, πόσο μεγάλο λάθος κάνουν ... Δυστυχώς δεν μπορώ να πω λεπτομέρειες... Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι μια σκηνή από την αγαπημένη μου ταινία, το Blade Runner:

"... I've seen things you people wouldn't believe... Attack ships on fire off the shoulder of Orion... I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhauser gate... All those moments will be lost... in time, like ... tears in the ... rain... Time to die..."

(Rutger Hauer, dying speech of android Roy Batty in the movie Blade Runner)

ΑΛΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ: ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ

2006-05-24T16:10:00.000+03:00

Η φίλη μου η Μαρίνα ζει στην Ελλάδα εδώ και μερικά χρόνια, αλλά είναι από το Μαυροβούνιο, που το έχουμε επισκεφθεί μαζί και περάσαμε πολύ όμορφα. Αντιγράφω το πρόσφατο e-mail που μου έστειλε σχετικά με το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση του Μαυροβουνίου από τη Σερβία:

"Τα αποτελέσματα είναι έτσι όπως τα περίμενα - λίγοι παραπάνω για απόσχιση, πολλοί κατά (για παράδειγμα στη Σλοβενία ήταν 95% - 5%).

... Φαντάζομαι ότι σου έχω πει ότι εγώ είχα ΜΙΑ πατρίδα που την λέγανε Γιουγκοσλαβία. Ποτέ, μα ποτέ κανένα από τα κρατίδια αυτά ΔΕΝ θα μπορέσει να είναι η πατρίδα μου. Η μητέρα μου είναι από τη Βοσνία (Καθολική), ο πατέρας μου ήταν από την Σερβία (Ορθόδοξος), εγώ γεννήθηκα στη Κροατία, μεγάλωσα στο Μαυροβούνιο. Ποτέ στη ζωή μου δεν αισθάνθηκα ότι είμαι κάτι από αυτά και όχι το άλλο. Εντελώς τυχαία έχω Σέρβικη εθνικότητα, γιατί όταν γεννήθηκα μπορούσαν να με δηλώσουν ή έχει που ήταν δηλωμένη η μάνα μου ή ο πατέρας μου. Μέχρι τώρα είχα ταυτότητα του Μαυροβουνίου, μία που αυτό μπορούσε να γίνει αφού ήταν ένα κράτος. Τώρα θα έπρεπε να πάρω την εθνικότητα του Μαυροβουνίου για να μπορέσω να βγάλω ταυτότητα και διαβατήριο εκεί. Χωρίς αυτά είμαι ξένη στον τόπο μου. Με αυτά είμαι ξένη στο χωριό του πατέρα μου, εκεί που γεννήθηκαν η προγονοί μου. Καλά, αυτά είναι κάποια πρακτικά θέματα και δεν είμαι σίγουρη ότι ποτέ θα κάνω την αλλαγή. Είμαι πολύ χαρούμενη που έχω Ελληνικό διαβατήριο και η Ελλάδα δεν μου είναι πιο ξένη ΧΩΡΑ από τις άλλες σημερινές χώρες.

Εγώ δηλαδή πάντα ήμουν μόνο υπέρ μίας χώρας.

Η αλήθεια είναι ότι τα κόμματα του Μαυροβουνίου που υποστήριζαν την ένωση ήταν απαράδεκτα, ξεπερασμένα και ότι πολλοί ψήφισαν ανεξαρτησία να μην νιώθουν σαν να τους κυβερνάει ακόμα ο Μιλόσεβιτς και για κανένα άλλο λόγο. Ίδια καταγωγή, ίδια γλώσσα, ίδια θρησκεία...δεν υπάρχει απολύτως τίποτα να τους χωρίζει. Μόνο και καθαρά η πολιτική! Είχαν τόσο πολύ απομακρυνθεί, τόσο διαφορετικοί ήταν οι δρόμοι τους, που είναι λογικό αυτό το αποτέλεσμα. Εμένα πάλι πολύ δύσκολα μου πέφτει γιατί θέλω να είμαστε όλοι μία χώρα,όπως πάντα. Γιατί να έχουμε την ΕΕ με τους ξένους που μας θέλουν όχι από αγάπη βέβαια, και να μην την έχουμε μεταξύ μας?

Αλλά φαντάσου ότι η μητέρα μου και ο αδελφός μου ήταν χαρούμενοι για το αποτέλεσμα (επιτέλους έγινε!), δηλαδή οι άνθρωποι που είχαν πάντα τις ίδιες απόψεις με μένα. Αλλά όταν ζεις εκεί είναι διαφορετικά. Κάθε αλλαγή μία νέα ελπίδα.

(...) Κοίτα, ο αδελφός μου χρόνια τώρα λέει - δεν με ενδιαφέρει το όνομα της χώρας, ούτε ποίος θα είναι το αφεντικό, με ενδιαφέρει να έχω δουλειά και να πληρώνομαι και να έχω τουλάχιστον τα βασικά. Ότι θα πάω κόντρα σε όλο το κόσμο δεν θα ταΐσει ούτε εμένα, ούτε την οικογένεια μου.

Άσχετα πως βλέπω εγώ τα πράγματα, δεν μπορώ να μην σεβαστώ αυτή την άποψη, γιατί αυτοί ζουν δύσκολα, αυτοί βλέπουν ότι μένοντας μαζί με την Σερβία δεν τους δίνουν βοήθεια όσο θα έπρεπε, δεν βλέπουν το μέλλον, το Κόσοβο συνεχίζει να είναι πρόβλημα, τους βομβάρδισαν (μόνο στρατιωτικούς στόχους) γιατί είχαν κοινό στρατό, τους έκαναν εμπάργκο γιατί ήταν μία χώρα κλπ., ενώ δεν ήθελαν να έχουν καμία σχέση με όλα αυτά και από τους άλλους λαούς είχαν ζητήσει δημόσια συγνώμη.

Ο Μιλόσεβιτς είχε κάνει τραγικά λάθη και έβρισκε τρόπο να τους πείσει να είναι μαζί τους. Ας πούμε - δεν συμφωνούσε το Μαυροβούνιο με κάποια απόφαση της Σερβίας (πολιτική), και αμέσως σταματάγανε να στέλνουν τρόφιμα στο Μαυροβούνιο. Το Μαυροβούνιο δεν έχει παραγωγή τροφίμων και δεν έχει εύφορη γη. Θυμάμαι ότι το 1993 το καλοκαίρι στην Σερβία σχεδόν που δεν καταλάβαινες ότι γίνετε πόλεμος δύπλα ενώ κάτω τα ράφια ήταν άδεια, εντελώς όμως άδεια! Ερχόταν θυμάμαι ζάχαρη ή αλεύρι ή λάδι σε ένα μαγαζί στη πόλη και όλοι τρέχανε και περιμένανε ώρες στις ουρές για να πάρουν κάτι να επιβιώσουν απλά. Μετά αποφάσισαν να καλυτερεύσουν τις σχέσεις τους με τον έξω κόσμο και άρχισαν να κάνουν εισαγωγές. Γέμισαν τα ράφια, πολλές φορές με ληγμένα πράγματα, αλλά κάτι υπήρχε. Σου είπα μόνο ένα παράδειγμα. Τότε άρχισε να ανοίγει ο δρόμος για την σημερινή κατάσταση. Το εκμεταλλεύτηκε ο μεγαλύτερος λαθρέμπορος, ο Πρόεδρος της χώρας, πλούτισε και του άρεσε να αποκτήσει και περισσότεροι δύναμη και λεφτά. Όσο η Σερβία δεν πήρε μπρος, ενώ οι άλλες χώρες που έγιναν ανεξάρτητες το έκαναν σιγά σιγά (η εξαίρεση είναι η Μακεδονία, ή FYROM η οποία ήταν τόσο ασήμαντη για μας που την αφήσαμε με χαρά να φύγει τότε, ενώ σημαντική ήταν μόνο για το ΝΑΤΟ σας πρόσβαση στη Σερβία), τόσο οι Μαυροβούνιοι βλέπανε σαν λύση την ανεξαρτησία τους. Όπως σου είπα όμως, δεν τους χωρίζει τίποτα εκτός από την πολιτική. Δεν έχουν καμία διαφορά. Είναι σαν να λέμε ότι αύριο αποχωρεί η Πελοπόννησος.

Για την ιστορία, στη πόλη μου 44% ψήφισαν την ανεξαρτησία, 56% την ένωση.

Αυτά."

ΤΑΞΙΔΙΑ

2006-05-23T15:58:00.000+03:00

Πρόσφατα πήγα ένα ταξίδι στην Αίγυπτο. Τρομερή χώρα, πολύ ενδιαφέρουσα. Οι αρχαιολογικοί χώροι πολύ ενδιαφέροντες, μεγάλη δυσκολία να τα δεις όλα και να συλλάβεις σε τόσο μικρό διάστημα τόση ιστορία, όλον αυτόν τον αρχαίο πολιτισμό... Η σύγχρονη Αίγυπτος πολύ ενδιαφέρουσα, το Κάιρο μια τεράστια πόλη, οι άνθρωποι, όλα, όλα ...

Γιατί ταξιδεύουμε;

Εγώ για να γνωρίσω τον εαυτό μου και τον κόσμο. Τον κόσμο μέσω του εαυτού μου, τον εαυτό μου μέσω των τόπων και των ανθρώπων ...

"Να ταξιδέψω; Για να ταξιδέψω φτάνει να υπάρχω: πηγαίνω από μέρα σε μέρα, σαν από σταθμό σε σταθμό στο σιδηρόδρομο του κορμιού μου (...) Στη Μαδρίτη, στο Βερολίνο, στην Περσία, στην Κίνα, στον καθένα από τους δύο Πόλους - πού αλλού θα βρισκόμουνα παρά μέσα σε μένα τον ίδιο, με τη δική μου ιδιαιτερότητα και τον δικό μου τρόπο να αισθάνομαι. (...) Τα ταξίδια είναι οι ίδιοι οι ταξιδιώτες. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι αυτό που βλέπουμε, είναι αυτό που είμαστε." (Φ. Πεσσόα, Το βιβλίο της ανησυχίας, μτφρ. Αννυ Σπυράκου, εκδ. Αλεξάνδρεια).

Κι όμως, για μένα το πετυχημένο ταξίδι (όπως και το αγαπημένο βιβλίο, τραγούδι, ταινία, θεατρικό έργο) είναι αυτό που ... με αλλάζει. Που μετά από αυτό δεν είμαι πια η ίδια. Που εξαιτίας του νιώθω να "αλλάζουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου"...

ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΜΟΥ Ο ΒΑΣΚΕΣ

2006-05-23T10:47:00.000+03:00

"Ονειροπολώντας σήμερα, δίχως σκοπό και δίχως αξιοπρέπεια (...), με φαντάστηκα απελευθερωμένο για πάντα από τη Ρούα ντους Ντοραδόρες, από το αφεντικό μου Βάσκες, από το λογιστή Μορέιρα, από τους υπαλλήλους όλους, τον κλητήρα, το παιδί για όλες τις δουλειές και από το γατί. (...)

Αλλά, ξαφνικά, και μέσα στο ίδιο το όνειρο που έφτιαχνα σε ένα καφενείο την ώρα της ταπεινής μου μεσημεριανής διακοπής, μια αίσθηση στεναχώριας κατέκλυσε τη φαντασία μου: ένιωσα πως θα λυπόμουν. Ναι, το λέω με μιά λέξη όπως και με χίλιες: θα λυπόμουν. Ο Βάσκες, το αφεντικό, ο λογιστής Μορέιρα, ο ταμίας Μπόρχες, όλα τα καλά παιδιά, ο κεφάτος κλητήρας που πηγαίνει τα γράμματα στο ταχυδρομείο, το παιδί για όλες τις δουλειές, ο γάτος, χαδιάρης - όλα τούτα έχουν γίνει τμήμα της ζωής μου, δεν θα μπορούσα να τα αφήσω όλα πίσω μου χωρίς να κλάψω, χωρίς να συνειδητοποιήσω πως, όσο άσχημος κι αν μου φαινόταν, ο μικρός αυτός κόσμος ήταν ένα κομμάτι της ζωής μου που θα έμενε μαζί τους, πως αν τους αποχωριζόμουνα θα ήταν μισός θάνατος, μια απομίμηση θανάτου.

Κι ύστερα, αν τους εγκατέλειπα όλους κι έβγαζα από πάνω μου αυτή τη στολή της Ρούα ντους Ντοραδόρες, από πού θα πιανόμουν; Γιατί από κάπου θα έπρεπε να πιαστώ. Και ποιά στολή θα φόραγα; γιατί κάποια άλλη θα έπρεπε να φορέσω.

Όλοι έχουμε ένα αφεντικό, έναν Βάσκες, για άλλους ορατό και για άλλους αόρατο. Ο δικός μου λέγεται Βάσκες, και είναι ένας άνθρωπος υγιής, ευχάριστος, απότομος πολλές φορές στην εξωτερική του συμπεριφορά αλλά όχι και στο βάθος του, που φροντίζει το συμφέρον του χωρίς όμως να γίνεται άδικος, με μια αίσθηση δικαιοσύνης που λείπει από πολλά μεγάλα μυαλά και από πολλά ανθρώπινα θαύματα του πολιτισμού, δεξιά και αριστερά. Για άλλους μπορεί να είναι η ματαιοδοξία, το ακόρεστο πάθος για τα πλούτη, η δόξα, η αθανασία... Εγώ προτιμώ έναν Βάσκες, ανθρώπινο, που στις πιό δύσκολες ώρες είναι πιο προσιτός από όλα τα ιδεατά αφεντικά του κόσμου.

(...) αλλά καθώς στη ζωή μας δεν μπορούμε παρά να είμαστε αντικείμενα εκμετάλλευσης, αναρωτιέμαι αν αξίζει λιγότερο τον κόπο να με εκμεταλλεύεται ο υφασματέμπορος Βάσκες από τη ματαιοδοξία, τη δόξα, την απογοήτευση, το φθόνο ή το αδύνατο να γίνει. (...).

Καταφεύγω λοιπόν, όπως άλλοι κάνουν στο σπιτικό τους, μέσα σ' αυτό το ξένο σπίτι, το ευρύχωρο γραφείο της Ρούα ντους Ντοραδόρες. Οχυρώνομαι πίσω από το γραφείο μου - χαράκωμα ενάντια στη ζωή. Αισθάνομαι τρυφερότητα, τρυφερότητα μέχρι δακρύων, γι' αυτά τα βιβλία, δικά μου και ταυτοχρόνως ξένα, όπου αφήνω τη γραφή μου, για το παλιό μελανοδοχείο που χρησιμοποιώ, για την γυρτή πλάτη του Σέργιου που φτιάχνει καταλόγους τιμών λίγο πιό 'κει. Τα αγαπώ όλα αυτά, ίσως γιατί δεν έχω τίποτα άλλο να αγαπήσω ή γιατί ίσως τίποτα δεν αξίζει την αγάπη μιας ψυχής - κι αν αυτό το συναίσθημα πρέπει κάπου να το απευθύνουμε, καλύτερα τότε να το δώσω στη φτωχή όψη του μελανοδοχείου μου παρά στην πλατιά αδιαφορία των άστρων."

Φερνάντο Πεσσόα, Το βιβλίο της ανησυχίας, μετάφραση Αννυ Σπυράκου, εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ... ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ!

2006-05-22T17:00:00.000+03:00

Σας έγραψα ήδη για το δράμα του καφέ. Και φίλοι μου που το διάβασαν, ή και άγνωστοι, μπερδεύτηκαν λιγάκι. Ενας μάλιστα με είπε ... διευθυντή. Θέλω λοιπόν να σας διευκρινίσω ποιά είμαι εγώ και ποιά η σχέση μου με τις γραμματείς. Εγώ είμαι μια ... μικροδικηγόρος. Δουλεύω σε ένα γραφείο όπου "συγκατοικώ" με άλλους δικηγόρους (για όσους δεν ξέρουν εξηγώ ότι τα ενοίκια για να έχεις γραφείο μόνος σου είναι ακριβά). Εχουμε λοιπόν εδώ και δύο γραμματείς που μας βοηθούν σε δακτυλογραφήσεις, σηκώνουν τα τηλέφωνα κλπ. Τώρα με όλα αυτά φαντάζεται κανείς εύκολα ότι εμείς (οι δικηγόροι) είμαστε τα ... αφεντικά και οι γραμματείς μας ... τρέμουν. Τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει, δυστυχώς... Την απόλυτη, ΑΠΟΛΥΤΗ εξουσία την έχουν οι γραμματείς! Ιδιαίτερα όποια είναι μεγαλύτερη από εμάς στην ηλικία, παλιότερη στο γραφείο (όπως στο στρατό ...). Οσοι έχουν δει την ταινία του Χίτσκοκ "Ρεμπέκα" ίσως θυμούνται την μις Ντάνβερς (είναι η σιδηρά οικονόμος, που όταν έρχεται η νεαρή νιόπαντρη σύζυγος την κοιτάζει υποτιμητικά, σαν να είναι εκείνη η θεματοφύλακας του σπιτιού, σαν να είναι αυτή η κυρία και η σύζηγος να είναι η υπηρέτρια). Ή ίσως έχετε δει την ελληνική ταινία με τη Βουγιουκλάκη, όπου ο Μιχαλόπουλος κάνει τον "κ. Διευθυντή" και η Σαπφώ Νοταρά είναι η γραμματέας του που είναι χρόοοονια στη δουλειά, τον ξέρει από παιδί γιατί ήταν η γραμματεύς του μπαμπά του και δεν τον λογαριάζει καθόλου (θα θυμάστε τη βροντερή ατάκα της "θα μπουκάρω μέσα!..."). Ετσι κι οι γραμματείς εδώ μας εξουσιάζουν, όταν ξεφεύγουμε από τις παραδόσεις του γραφείου μας "τη λένε", όταν μας θυμώνουν μας κρατάνε μούτρα, δεν κάνουν τις δουλειές μας και τότε, αλίμονο! Αργά ή γρήγορα μας αναγκάζουν να ζητήσουμε ταπεινά συγγνώμη (κι αν θέλουν τη δέχονται! Αλλιώς, παρακαλάμε γονατιστοί ...). Δεν έχει λοιπόν μεγαλεία και διαταγές. Τρέμουμε μπροστά στις γραμματείς μας σαν τα ψάρια (όπως ο φτωχός Κουταλιανός, στην κυρά του μπρος ...).

RADIO GA - GA

2006-05-18T11:36:00.000+03:00

Ανακάλυψα τα καταπληκτικά γαλλικά ραδιόφωνα, που μπορείς να τα ακούς τσάμπα από το PC σου, την ώρα της δουλειάς, από το Ιντερνετ. Frequence Jazz, αλλά κυρίως www.radiofrance.fr, όπου θα βρείτε το France Vivace (για κλασσική μουσική), αλλά και το τέλειο FIP, με τέλειες διαφόρων ειδών μουσικές, έθνικ - ιντερνάσιοναλ ... Πολύ καλό!!!

WRITERS' BLOG

2006-05-17T12:09:00.000+03:00

Παραφράζοντας τον Σεφέρη (Θερινό Ηλιοστάσι Η'):

"Tο blog σκληρός καθρέφτης
επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.
Tο blog μιλά με τη φωνή σου,
τη δική σου φωνή
όχι εκείνη που σ' αρέσει..."

Κακόηχο λίγο. Λίγο διαστημικό - επιστημονική φαντασία. Ο Σεφέρης αντί για blog έλεγε φυσικά "το άσπρο χαρτί". Αλλά πάλι τότε δεν υπήρχαν blog... Ίσως με τα σημερινά δεδομένα να έγραφε κι εκείνος blog. Ίσως και όχι.

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΟΥ ΚΑΦΕ

2006-05-16T15:37:00.000+03:00

"Black coffee ... feeling as low as the ground ..." (Ray Charles)

Παιδιά, ακούστε το δράμα μου:

Κατά καιρούς έρχεται στο γραφείο κάποια καινούρια γραμματέας. Κάποιο νέο, γλυκό κορίτσι. Εχουν έρθει κοντές, ψηλές, όμορφες, άσχημες. Γνωριζόμαστε, συνεργαζόμαστε, περνάει ο καιρός... Αργά ή γρήγορα όμως, έρχεται η ώρα που ΟΛΕΣ, μα όλες, θα θελήσουν να ... ομορφύνουν το γραφείο (έχουν καλή πρόθεση οι καψερές!). Συνήθως το πρώτο βήμα είναι τα λουλούδια στο βάζο... Και το επόμενο πρωϊ τσούπ! κάνουν το ΜΕΓΑΛΟ, ΤΡΑΓΙΚΟ λάθος: αντί για το συνήθη καφέ, βάζουν στην καφετιέρα καφέ ... με ΓΕΥΣΗ!!! Καραμέλα, βανίλια, πραλίνα, σοκολάτα ... Το κέρατό μου! Κι εγώ έρχομαι πρωϊ πρωϊ (10.00'... πάντα καθυστερημένη),με την τσίμπλα στο μάτι, να απολαύσω μια από τις μικρές χαρές που μου έχουν απομείνει, τον πρωϊνό καφέ ... Και αντ' αυτού πίνω ... καραμέλα!! Μα πώς γίνεται αυτό, γιατί εφευρέθηκαν αυτά, ποιός εγκληματίας το έκανε... Δεν τους έχει πει κανείς ότι ο καφές έχει ΔΙΚΗ του γεύση, δυνατή, ξεχωριστή, κι ότι είναι σα να αναμειγνύεις ισχυρά χρώματα, θα σου βγει ένα μουντό πράγμα στο τέλος ...

Το κακό είναι, ότι άπαξ και εμφανιστεί ο ψευτοκαφές με τα αρώματα στο γραφείο, δε γλιτώνεις. Εμφανίζονται μετά διάφοροι τυχαίοι από εδώ κι από εκεί "α, εμένα μου αρέσει η βανίλια...", "δεν είναι κι άσχημο...", "έλα, μωρέ, πώς κάνεις έτσι, εγώ το συνήθισα..." και τέτοια! Είναι δυνατόν? Ρε φίλε, αν θέλεις βανίλια ή φράουλα, πάρε ΤΣΙΧΛΕΣ από το περίπτερο! Μη μας ταλαιπωρείς ... Υπάρχουν λάτρεις του καφέ, του αληθινού καφέ, εκεί έξω, να με καταλάβουν??

Αποφάσισα να αρχίσω ένα blog ...

2005-05-27T13:15:00.000+03:00

Γειά σας! Αποφάσισα να αρχίσω ένα blog με τον τίτλο "Ο Νόμος δυτικά του Πέκος", παίρνοντας την έμπνευση από το κλασσικό τεύχος του "Λούκυ Λουκ" με τίτλο "Ρόυ Μπήν - Ο Δικαστής" (όποιος δεν έχει διαβάσει Λούκυ Λουκ και δεν καταλαβαίνει για τι πράμα μιλάμε ... ίσως θα πρέπει να εγκαταλείψει τη σελίδα ... γιατί οι αναφορές θα είναι πολλές και συχνές, και δεν θα καταφέρει να παρακολουθήσει!!!). Ποιό θα είναι όμως το περιεχόμενο του blog? Νομίζω τα βάσανα αυτών που έκαναν το λάθος να ασχοληθούν με τα νομικά (και ίσως στο βάθος να μην τους αρέσει κιόλας ...). Τέλοσπάντων, όπως θα έλεγε και ο Ρόυ Μπήν: "Χάμπεας κόρπους ... και κάτσε κάτω!"